On wykończy mnie psychicznie- uzależnienie

Znam sie na uzaleznieniach.
Uciekaj od niego jak najdalej zanim zniszczy twoja psychike.
Idz na terapie dla wspoluzaleznionych.
Napisz do niego list, wyjasniajac motywy twoich dzialan. Napisz dosadnie co ci leży na sercu a glownie to, ze powodem twojego odejscia jest jego uzaleznienie.
Nie tlumacz niczego wiecej, nie rozmawiaj z nim i nie kontaktuj sie. On musi spaść na samo dno, jedynie to go uratuje. Nie pomozesz mu zostajac.
Wyjscia sa dwa... albo wyciagnie wnioski i pojdzie na terapie, albo zaćpa na smierc.
To ON SAM musi wybrac jedna z tych drog.
Ty nie jestes, i nie bedziesz NICZEMU winna.
Jeszcze raz powtarzam, uciekaj i nie daj sie znowu omamic obietniacami poprawy.

Ty jestes i uzalezniona od niego oraz wspoluzalezniona w jego nalogu, dlatego powinnas udac sie na terapie. Koniecznie.
Kontaktujac sie z nim, jedynie pomagasz mu w uzaleznieniu.
Odetnij sie od niego calkowicie. Jestes mloda, ulozysz sobie zycie ale...nie z nim. Z nim tego zycia nie bedziesz miala.

Wydajesz się być rozsądną ale zagubioną osobą.
Musisz przestać załamywać się, wziąć się w garść. Musisz przestać myśleć o Nim. Chyba nie chcesz całe życie żyć z patologicznym człowiekiem, który nie umie stawić czoła swoim uzależnieniom. Wiem, że ciężko będzie Ci się z nim rozstać, ale sama dobrze wiesz, że to najlepsze co możesz zrobić w tej sytuacji. Nie możesz dać się manipulować, bo dziewczyno, nie dasz rady, nie poradzisz sobie. Musisz się od niego odciąć, mimo tego jak bardzo Go kochasz. W życiu dużo można poświęcić dla drugiego człowieka, ale nie WSZYSTKO, a Ty dla niego wszystko robiłaś. Przebaczałaś, głaskałaś po główce, gdy nabroił. On uzależnił- nie tylko siebie-ale też Ciebie od Niego. Nie możesz dalej tak żyć. Musisz mieć jakąś hierarchię wartości. Więc zastanów się co, dla Ciebie jest w życiu ważne, wartościowe. Wiem, że Twoje serducho jest za nim. Że kochasz Go. Chciałabyś pomóc, ale posłuchaj tym razem rozumu, on Ci dobrze podpowie.
Pomyśl, chcesz żyć u boku kogoś, kto mówi do Ciebie: "szmato itd."? Nie sądzę. Przejrzyj na oczy, bo miłością się nie najesz. Ten człowiek nie może Cię tak traktować. Jeśli on tak się zachowuje, to nie jest prawdziwym mężczyzną, ale facetem bez jaj, który nie umie sobie życie poukładać a w te swoje gierki wciągnął Ciebie. Ty nieświadoma na początku, dajesz się omamić jego słowom, ale to nie ma sensu, on już nigdy nie będzie taki sam, musi się leczyć, a Ty musisz uciekać od Niego jak najdalej, dla swego dobra.
A skoro masz 22 lata to mnóstwo czasu masz na znalezienie osoby, która doceni Ciebie i będzie Cię szanowała (czego nie robi i nie będzie robił Twój "obecny" partner). Jest multum wspaniałych, szarmanckich, kulturalnych facetów. Z "niego" się wyleczysz. Czas leczy rany. Pamiętaj o tym

Dziękuję  za  słowa  otuchy:) Rozsądna  to  byłam póki nie  poznałam jego. Przez tą  "wielką miłość" traciłam  przyjaciół, znajomych,  zaufanie  wśród  rodziców. Jestem świadoma  tego, że  szczytem moich marzeń  nie jest patologiczny  związek.  Chce  się  od  niego odciąć  kategorycznie...  ale  jestem pewna, że  bd  dzwonił, pisał... Kwestia  czasu .

Nie  lepiej  byłoby mu  wtedy  wysłać  SMS  i  zmienić nr ? Ciągle  chciałam  się odciąć, ale  teraz  jestem  zmotywowana... Dlatego też słowa  wsparcia  działają na  mnie jak najbardziej pozytywnie:) Jestem świadoma, że  po częsci  to moja  wina....  Sama  siebie  doprowadziłam  do  tego  stanu  i  sytuacji

Wiesz, nie chcę Cię tępić i mówić, że mogłaś już dawno odejść, bo to nie o to chodzi, lecz o to, że rozumiem, co to znaczy się zakochać, a ten drugi ktoś, wykorzystuje Twoje "zakochanie" nadwyręża zaufania i to się tak toczy i toczy, aż ty będziesz już tak bardzo uzależniona od niego, że nie będziesz mieć siły od niego odejść. To najgorsze co może być.
Popieram moje poprzedniczki że albo odchodzisz od niego, urywasz kontakt z nim całkowity (zmieniasz numer telefonu itd) albo nadal tkwisz w tym bagnie po uszy- a to chyba nie dla Ciebie, co? wiesz, że zasługujesz na kogoś dużo lepszego.
I to jest ten moment, więcej już ich nie będzie, masz w sobie tę siłę, każda z nas ma.
Więc zrób to- odejdź od niego raz na ZAWSZE.
On już się nie zmieni, a jak tak to długa i męcząca droga przed nim, ale nie myśl o tym. pomyśl jak dobrze możesz teraz wykorzystać swój cenny czas. Bo życie jest takie krótkie. Trzeba się realizować.

Też byłam w taki sam sposób uzależniona i myślałam, że jeśli zakończę ten związek, co trzeba było zrobić, go świat się skończy i będę nieszczęśliwa.
Pocierpialam, pobolało strasznie, ale teraz widzę, że dobrze się stało. Jestem szczesliwsza, nie płaczę, nie mam wahań nastrojów.

Pamiętaj tylko by nie nawiązywać z nim kontaktu, odcac się jak tylko się da.

Taką znajomość łatwo zakończyć. Jemu i tak bardziej zależy na dragach niz na tobie.
Co będzie robil..? Płakał, przepraszał, byc może histeryzowal. Jak będzie pod wpływem to być może groził, nachodzil...Ty musisz być nieugieta.
Przeżyjesz swoje ale za jakiś czas spojrzysz trzeźwo na sytuacje i podziekujesz bogu, ze dal ci siłę się z tego wyrwać.
Ty masz ta siłę, tylko przeraża cię podjęcie decyzji.
Niestety robiąc te same rzeczy w kółko, nie mozemy oczekiwać innych rezultatów.
Zrozum, ze on ciągnie ciebie na dno, tylko od ciebie zależy czy pójdziesz za nim czy w końcu zrozumiesz, że jedynym wyjściem jest totalna separacja.

Tak myślałam, że to właśnie zakwestionujesz.
Najtrudniejsza jest decyzja i jej późniejsze, konsekwentne wprowadzenie w życie.
Wierz mi, jeżeli nie łączy was wspólne mieszkanie, dzieci, finanse to rozstanie jest prostsze niz się tobie wydaje.
Ty się boisz sama siebie i nieumiejętności życia bez niego. Dlatego wydaje ci się to trudne.
Caly czas boisz się, ze kolejny raz omami cie obietnicami poprawy albo....wzbudzi zal i poczucie winy.
Pamiętaj, to on ma problem, nie ty. Nie pozwól aby jego problem zniszczyl twoja psychikę.
Pamiętaj, ze TY jesteś najważniejszą osobą na tym świecie. I dopóki nie masz dzieci, tak pozostanie.
W twoich rękach spoczywa odpowiedzialność za własny los, nie jego.

Od  jakiegoś  czasu zastanawiam się  czym  jest  uczucie  jakim go darze...
Bo czy  miłość polega  na ...
- kłamstwie?  (musiałam  go  kłamać  że  projekt na  studia robię  z  samymi dziewczynami z powodu  jego  chorobliwej  zazdrości)

-upokarzaniu siebie  i jego? (siebie  a  w zasadzie  swojego ciała odnośnie jego  perwersji
i  jego- w celu motywacji  do  znalezienia pracy, której od  pół  roku nie miał)

-wyzwiskach? (stawałam się  taka jak on)

Wcześniej  stawałam za  nim  murem "bo mój M"  a teraz??  Dostrzegałam  wady, byłam nieufna ...
TO NIE MIŁOŚĆ... a  więc  co ?
Chciałam  mu za  wszelką  cenę pomóc. Chciałam żeby był kimś. Nic  nie  zrobię  bez  jego inicjatywy ...
Wiem  tylko  o  tym do czego  się  dokopałam  a ile  jest rzeczy o których nie  wiem ?

Boję  się  jak on  się  odezwię  Na  razie jestem  silna

Mam nadzieje, ze posluchasz tych wszystkuch rad i naprawde przerwiesz to raz na zawsze. To co opisujesz to przyklad toksycznego zwiazku i szkoda na to swojego zycia. Pomysl dlaczego masz brac w tym udzial skoro masz zupelnie inne priorytety?

Zerwij z nim jakikolwiek kontakt. On Tobą manipuluje ,jesteś jego kozłem ofiarnym. Nie daj się jemu . Zapomnij jak najszybciej i żyj pełnią życia. Jesteś młoda ,masz marzenia ,więc nie rezygnuj z nich dla jakiegoś cpuna. Zasługujesz na kogoś lepszego. Bądź silną. Trzymam kciuki za Ciebie.

Jestem w podobnej sytuacji: też powinienem zakończyć kontakt, a ciągle się łudzę..
Też nie rozumiem dlaczego kocham osobę, która prawie nigdy nie dała nic od siebie....
Ciężko jest zerwać kontakt: najcięższe są ranki i noce. Nie potrafię skończyć kontaktu...
Jeśli chcesz możesz ze mną porozmawiać... spróbuj dowieść dlaczego i z czego wynikała Twoja miłość do niego. Czy czasem pewnych braków u siebie nie rekompensowałaś sobie kontaktem z tą osobą... Czy swojej pustki nie starałaś się wypełnić nim....

DELETE

dobrze zatytułowałaś on Cię wykończy psychicznie, ale robi to tylko pośrednio, bo bezpośredni wpływ na to masz Ty. Im dłużej na to się godzisz, tym bardziej ryzykujesz swoje zdrowie.
Miłość to poczucie zaufania, wsparcia o bezpieczeństwa.

Odezwał  się  do mnie po tyg ! Nie chodziło mu o  powrót, szansę... 
Zlozyl mi zyczenia  na  Walentynki !  wow tak po prostu   ... ?!
po  3  latach marnowania  czasu zyczyl mi  chlopaka  ktory nie  bedzie  smieciem tak jak on!
perfidny  hipokryta !
bylam opanowana...odp  chłodno.  Moim priorytetem było danie  mu do zrozumienia  że  ja  wiem ...
Chociaż  wiem, że mi odradzaliście...

W  wiad. zyczylam mu odwagi  mówienia  nowej dziewczynie o  powodzie  zapaści a mianowicie  przedawkowanie  amfetaminy,
zeby nie  mial problemu z  duzymi  wymaganiami  związanymi z  seksem.
I  ze na  tym portalu na którym jest  zajejestrowany  na pewno  znajdzie odpowiednią  do tego kandydatkę.
Na koniec podsumowałam "więc dużo miłości. Trzymaj się"

I  CISZA :) BŁOGA  CISZA, SPOKÓJ, WOLNOŚĆ...
myślałam, że  walentynki będą tragiczne  a  czuje  jakby to był najlepszy dzień w  moim życiu:)
Skończyło  się.. tak po prostu ... 

mam  nadzieję, że nie  chwalę dnia przed  zachodem słońca
na  razie  cieszę  się z  małych rzeczy, o dziwo radze  sobie  :)

Czytam wypowiedzi Was wszystkich i każdą biorę do siebie. Gratuluję Ci, nieMoc, odwagi! Bo choć mogłoby się wydawać, że rozstanie z kimś kto z opowiadań jest tylko potworem powinno być banalnie łatwe, to jednak każda z uczestniczek tego wątku wie, że pokochała toksycznego faceta za coś więcej. Przecież oni bywają kochający, wrażliwi, czuli i zabawni... prawda? Gubi nas wiara, że on wróci na stałe. Z czasem już tylko nadzieja, że te momenty będą się pojawiały.

Choć nie żyję w związku z człowiekiem bezpośrednio uzależnionym od alkoholu czy narkotyków, od 6 już prawie lat próbuję zbudować cokolwiek z najbardziej chwiejnym emocjonalnie, bezczelnym, apodyktycznym i zgorzkniałym facetem, jakiego poznałam. Czy można uzależnić się od adrenaliny, ryzyka i poczucia niestabilności? Nie wiem, co będzie jutro. Jednego dnia jestem ukochaną i najczęściej przytulaną osobą na świecie, drugiego już zerem i nikim. Finalnie wylądowałam na lekach przepisanych przez psychiatrę.
Kiedy więc przelewa się w nas czara goryczy? Może w chwili, gdy bilans zaczyna wychodzić na minus?

Mam 32 lata, córkę z pierwszego związku. I bardzo chciałam mieć jeszcze dzieci. On nie chce...
Czas leci nieubłaganie. A ja spędzam kolejny Dzień Zakochanych płacząc do matrycy, z wiecznie nabzdyczonym facetem za ścianą.

Gratuluję Ci zatem, nieMocy, raz jeszcze. Podziwiam wszystkie, które już się na taki krok zdobyły, a jednocześnie wpieram pozostałe, które nadal z jakiegoś powodu nie potrafią.

:*