ból po rozstaniu

Ja bym poszła na Twoim miejscu do psychologa..szcególnie jeśli chodzi o szefową. Co do męża.. Po jakiego wała Ci facet za którego nadrabiasz w związku z czułością i ogólnie się nie stara.. To już wolałabym być sama. Jeśli chodzi o długi to sama je sobie narobiłaś-nie mówię tego złośliwie tylko to był Twój wolny wybór. Mogłaś porozmawiać z mężem o finansach..

Dzięki Wam że odpisaliście. Właśnie takie wiadomości postawią mnie na nogi.  Takie chłodne  spojrzenie innej osoby jest bardzo cenne i jest obiektywne. Jasne że jemu ciężko jest rozstać się ze swoją kasą , a nie ze mną. Bardzo trafne określenie, miałam klapki na oczach. Albo po prostu nie chciałam być sama. Długo czekałam na tą miłość......ale dalej brnąć nie ma sensu. I prawdą jest to że już przed ślubem dostrzegałam skąpstwo u przyszłego męża ale myślałam, że jest oszczędny i tak go usprawiedliwiałam. Pamiętam jak za raz po ślubie pojechaliśmy do Włoch do jego siostry. Nie kazał mi brać pieniędzy bo  mówił że ma wystarczająco  euro i twierdził, że nam wystarczy. Spacerowaliśmy po Wenecji i padał deszcz i to taki porządny, poprosiłam aby kupił parasolkę za 3 EURO , a on na to że po co popada i przestanie. Zrobiłam mu wtedy awanturę że jak bym wiedziała że tak będzie to bym wzięła z sobą swoje pieniądze. Była z nami jego siostra z rodziną i zatrzymaliśmy się jakiegoś sklepu z wypiekami. Ona kupiła jakieś słodkości i ja też chciałam kupić to byśmy na wzajem się poczęstowali....i wiecie co ..nie kupił nic powiedział że wystarczy co Beata kupiła dla nas wszystkich. Wtedy pomyślałam sobie i to pamiętam jak by było dzisiaj,  że takie chyba będzie moje całe życie. I się nie pomyliłam. Ale miłość zaślepia, albo może udajemy , że nie widzimy wad bo za wszelką ceną chcemy utrzymać związek. Wiem poboli i przestanie ale ciężko jest być samemu . Teraz muszę wyjść z długów na prostą. Mam wspaniałych rodziców i brata na których zawsze mogę liczyć, nie jedno przeszliśmy w życiu ale zawsze byliśmy razem i wiem , że nie opuszczą mnie.

Jak by co to odblokowałam maila::)) ale wiesz co wkurza mnie to że dlaczego to my kobiety musimy pierwsze wyciągnąć rękę. Wcale nie znaczy to, że jestem dumna i pierwsza nie potrafię zrobić krok do przodu......ale miło by było ja by druga połowa zrobiła by przynajmniej pół kroku do przodu to znając siebie bym chciała dać nam jeszcze szansę. I teraz jak widzę jak że mąż nie wykazuje zainteresowania bo przecież przewróciłam swoje życie do góry nogami - zwolniłam się z pracy ( umowa na czas nieokreślony, praca w budżetówce) , wyprowadziłam się od niego ( na pewno widział ile daję od siebie dla niego) , on nawet z czystego odruchu ludzkiego nie zapyta się jak sobie teraz radzę z tym wszystkim tzn.  że g.... go obchodzę. O rany dobrze że jest to forum bo przynajmniej nie jestem sama z problemami i mogę sobie pogadać tak od serca. Najgorsze to są te telefony od znajomych z Iławy, koleżanki pytają się dlaczego się nie odzywam , chcą się spotkać, a ja nie mam odwagi powiedzieć, że już  tam nie mieszkam  tylko 550 km dalej......szkoda mi zostawić to życie ......i nie odbieram jak na razie telefonów ale przecież kiedyś będę musiała się przyznać......o tym że miałam paskudną sytuacje w pracy znajomi wiedzieli ale o tym , że mam takie życie z mężem nie mówiłam nikomu bo się wstydziłam. i na pewno wiele osób by było teraz w szoku .......bo jak popatrzeć na nas z boku to świetne małżeństwo razem na rowerach , razem na spacerku , razem na lodach ( za które zawsze ja płaciłam) , wspólne wypady do lasu na ognisko z pieczoną kiełbaską ( też zawsze płaciłam z a nią)

Nie potrafię policzyć, a nawet nie jestem w stanie....::) moje życie to jedno wielkie wybaczanie mężowi i ślepa wiara w to, że kiedyś sie zmieni że będzie lepiej.  Tłumaczyłam sobie że może nie potrafi okazywać uczuć ale tyle razy mnie zranił , i mówiłam mu o tym , wiec powinien czegoś się nauczyć. Może jak by było dziecko to by było inaczej ale może by było jeszcze bardziej ciężko bo bym miała męża i dziecko na utrzymaniu. Czytałam gdzieś w necie że takie skąpstwo może brać się z ciężkiego dzieciństwa. Fakt może i nie miał lekko był jedynym chłopakiem i miał 2 siostry i mówił że one miały pozwolone na wszystko a on za nie obrywał. Nawet jego relacje z jego rodziną tzn. z rodzicami i siostrami są bardzo chłodne.