Mama - persona niezastąpiona?

Z tatą zostawiam małego bez obaw chociaż wiem że nie dopilnuje go tak jak ja z moją mamą został może ze dwa razy na godzinę jak musiałam iść do lekarza ale z teściami bym nie zostawiła nawet na 15 min, nie ten typ do opieki... Jesli wiem że ktoś podoła to bez wyrzutów sumienia zostawiam.

Nie mam problemu z zostawieniem maluszka mojemu mężowi bo wiem, że zna go i będzie umiał się nim zająć (choć czasem udaje, że nie umie), cieszę się kiedy nasze dziecko bawi się z nim tak dobrze jak ze mną, nie jestem zazdrosna, jednak nigdy nie zostawiłabym pod opieką dziecka mojej teściowej, która potrafi wykazywać skrajną nieodpowiedzialność. Zaraz po porodzie miałam w sobie taką zaborczość, że nawet kiedy ktoś brał moje dziecko na ręce źle się z tym czułam ale przeszło mi, to chyba była kwestia rozchwiania hormonalnego, jednak jeśli kogoś nie lubię tak jak teściowej to zaraz wydaje mi się, że źle go trzyma, że upuści albo coś w tym stylu.

Mam już dorosłe dziecko ale nigdy nie bałam się zostawić jej z osobami, które znałam i wiedziałam, że są odpowiedzialne jak mąż, dziadkowie, niektóre kuzynki. Wypadki zdarzają się wszędzie nawet pod okiem kochającej mamy więc nie miałam pretensji jeśli dziecko przyszło z rozwalonym kolanem czy guzem na czole. Przy mnie też wiele razy zdarzyło się dziecku ucierpieć podczas zabawy, nauki jazdy rowerem, na łyżwach itp.

Chodziła do żłobka, do przedszkola, potrafiła obyć się bez rodziców kilka godzin.
Potem były wyjazdy na kolonie, obozy.
Starałam się uczyć ją od najmłodszych lat  wszystkiego co może się przydać w egzystencji bez rodziców, samoobsługi, zadbania o siebie, o pomieszczenie w którym się znajduje. Miała obowiązki stosowne do jej wieku i rozliczałam ją z nich.
I zaprocentowało. Gdy poszła " na swoje" wiedziałam, że da sobie radę.

Gdy dzisiaj patrzę na niektóre dzieci mojej rodziny i znajomych nie umiejące zostać same, ciągle wyręczane przez rodziców we wszystkich czynnościach, które już powinny wykonywać same, marudne, trzymające się matczynej spódnicy, niezaradne życiowo to współczuję i im i ich rodzicom.

W niektórych przypadkach tak czułam się niezastąpiona. Bardzo źle znosiłam zostawianie dziecka u kogoś bo moim zdaniem kto lepiej pocieszy, przytuli, zrozumie dziecko jak mama. Ale z czasem nauczyłam się że nie tylko ja mam serce i nie tylko ja mam takie umiejętności. Nie wiem może starałam się dać dziecku to co nie dostawałam od mojej mamy. Teraz już nie mam takich oporów. Ale mimo wszystko zostawiając gdzieś synka dzwonię może nie jak szalona co chwilkę ale co jakiś czas i wiecznie zaglądam na telefon czy nie ma jakiejś wiadomości czy wszystko jest ok.

Na razie czuję się niezastąpiona tylko ze względu na to, że karmię. Po cesarskim cięciu to mąż zajmował się dziećmi i później to on mnie "przyuczał", a nie odwrotnie. Pod względem opieki jesteśmy na równi i dziwna wydaje mi się myśl, abym miała czuć się bardziej odpowiednią do tego osobą. A co do zostawiania dzieci z dziadkami lub przyjaciółką, to tylko podczas pierwszych 2-3 razów odczułam jakieś delikatne ukłucie.

Cóż-moje dziecko od malucha zostawiałam z mężem,babcią czy dziadkiem.
Ale mimo wszystko czułam się niezastąpiona:)
Jeszcze parę lat temu gdy moja córka miała lat osiem były takie sytuacje,że mąż jechał z nią na wieś-do naszego letniego mieszkania na weekend a ja musiałam w soboty pracować.
Córka potrafiła się rozpłakać bo gdy wychodziła z kąpieli nie czekała na nią piżamka ani mamusia spełniająca każde wieczorne życzenie. Piżamy musiała szukać sama,nie było takiego tylko naszego przytulania. No,dramat,nie?
Mąż się z nią wygłupiał a ona oczekiwała wyciszenia,pogadania.
Potrafiła dzwonić  kilka razy wieczorem z zapytaniem kiedy przyjadę.No więc wiadomo-czułam,że z nikim moje dziecko nie będzie czuło się tak dobrze jak ze mną:)

Czułabym się mniej niezastąpiona gdyby okazało się,że moja córka naprawdę czuje się dobrze z tym z kim spędza czas.
Ona świetnie bawiła się z babcią gdy była mała jednak gdy nadchodził wieczór była rozpacz-bo nie ma mamy.

Nie sądzę, by kiedykolwiek mi przeszkadzało,że moje dziecko z kimś świetnie się czuje-na tyle,że chce z nim zostać a nie ze mną.

To może kilka zdań jak to u nas było. Gdy urodzil się nasz synek, żona skorzystała z macierzyńskiego, ale ze względu na trudną sytuację w firmie postanowiła po 4msc wrócić do pracy. Ja jako freelancer pracujący praktycznie zdalnie zostałem z młodym u boku i nie było problemu, abym przejął pełną opiekę nad synem w godzinach pracy żony. Od samego początku aktywnie uczestniczyłem w opiece nad Wojtkiem, żona go karmiła, ja kąpałem, wychodziliśmy współnie na spacery, przewijałem itp. Wszystkiego nauczyłem się pod czujnym okiem ukochanej żony. Staram się wszystko robić po swojemu, tworzymy sobie z młodym takie rytuały w które żona nie ingeruje, nawet gdy widzi, że czasem jestem przy niektórych czynnościach lekko nieporadny. Gdy oboje jesteśmy w domu, to nie ma wyścigów, kto pierwszy dobiegnie do dziecka. Żona robi kolację, to (aptekagemini.pl) mleko daje tata, przewija tata. Ja akurat oglądam mecz, to mamusia usypia syna. Tak samo nie ma problemu gdy jedno z nas wychodzi na spotkanie towarzystkie czy biznesowe, żegnamy się z Wojtusiem bez żalu i obawy,bo wiadomo, że druga połówka zajmie się nim najlepiej jak tylko się da. Nie traktujemy dziecka na przedmiotu na wyłączność i celebrujemy każdą wolną chwilę, którą możemy spedzić wszyscy razem