Chyba straciłam chłopaka już na zawsze

Byłam z chłopakiem prawie 1,5 roku. poznaliśmy się na studiach byliśmy w tej samej grupie, przez pierwszy rok byliśmy tylko znajomymi, ale na drugim roku zostaliśmy parą gdy już nie mieliśmy razem zajęć, ale wpadałam do niego do akademika w przerwach między zajęciami bo mieszkała tam nasza koleżanka. Zaczeliśmy ze sobą pisać i potem spotykać i zostaliśmy parą. Dla nas obojga był to pierwszy związek i było nam ze sobą dobrze. Mój chłopak nie był zbyt przystojny ale był inteligentny i oczytany w kierunku który studiowaliśmy, widać było że go to interesuje, zawsze dużo wiedział na zajęciach rozmawiał z wykładowcami. Był też typem człowieka który nie za bardzo się niczym przejmował i miał dość luźne podejście do studiów i nauki. Gdy zostaliśmy parą przez pierwszy rok było naprawde cudownie był dla mnie czuły i zawsze mogłam na niego liczyć tak jak on na mnie. Wszyscy mówili że do siebie pasujemy, dzięki niemu moje życie stało się ogólnie ciekawsze gdy poznałam go bliżej to mi się właśnie w nim spodobało że znał się na wielu rzeczach, muzyce, filmach, sporo czytał, był bardzo ciekawym człowiekiem, czego nie było widać na pierwszy rzut oka bo nie pokazywał tego. Oboje byliśmy spokojni więc nasz związek biegł raczej typowo, moja rodzina go polubiła mnie jego też. Jednak po roku coś zaczeło się między nami psuć. On mieszkał w akademiku gdzie dużo pił z kolegami, nie przeszkadzało mu to w nauce bo przez te studia po prostu się prześlizgnął, w czasie naszego związku nie był dla mnie zaborczy, nie było problemu jak chciałam wyjść na impreze z siostrą i jej znajomymi, wiedział że jestem odpowiedzialna i ufał mi, tak jak ja jemu. Potem jeden ze znajomych narzeczonego mojej siostry zaczął do mnie zagadywać że jestem fajną dziewczyną spotkaliśmy się na kilku imprezach, zaczeliśmy ze sobą częściej rozmawiać. Cały czas kochałam swojego chłopaka ale on zaczął interesować się czymś co pochłaniało dużo jego czasu, ale rozumiałam to. Potem zagubiłam się troche, mój chłopak dowiedział się o tym drugim i powiedział że jest tolerancyjny ale bez przesady i że mam ograniczyć kontakty z tamtym Na początku tak zrobiłam ale potem znowu zaczełam z nim rozmawiać bo brakowało mi rozmowy z kimś. Mój chłopak się dowiedział o tym i wtedy mieliśmy dość poważną rozmowę o nas i w końcu tak wyszło że się rozstaliśmy na jakiś czas, myślałam że to dobry pomysł, chwile odpocząć od siebie przemyśleć wszystko. Ale gdy tylko wyszedł wiedziałam że to błąd, mój chłopak jest miłym facetem ale gdy się go zrani zamienia się w bryłe lodu. Byłam pewna że się zejdziemy bardzo mi go brakowało. Jednak potem było coraz gorzej , dowiedziałam się że na wakacje jedzie na staż do Warszawy i przez całe wakacje go nie zobacze, ale prawdziwym ciosem okazało się że na magisterke zmienia uczelnie i miasto, wtedy poprostu sie załamałam, byłam pewna że po wakacjach wszystko się ułoży a on przeprowadził się do innego miasta, gdy mi to mówił, dodał że pewnie już się nie zobaczymy. Teraz jest już w innym mieście daleko ode mnie cały czas go bardzo kocham, rozmawiałam z jego siostrą która studiuje w tym mieście co on, powiedziała mi że przez ten czas się zmienił i to niezbyt pozytywnie, wpadł w złe towarzystwo, stał się jak ona to mówiła zimny i bez uczuć, pije jeszcze więcej niż wcześniej i robi rzeczy o które bym go nigdy nie posądziła. Jestem od rozmowy z jego siostrą w kompletnej rozsypce nie wiem co się ze mną dzieje, ona zna go najlepiej jej się zwierza ze wszystkiego, powiedziała mi że to także moja wina że taki się stał i wiem że to prawda. Piszę to chyba po to żeby się po prostu komuś zwierzyć bo nie wiem z kim o tym porozmawiać, moja siostra bierze ślub ze swoim narzeczonym i nie chce jej psuć tego, i chcę się komuś poprostu wygadać