on chce rozwodu po 6 miesiącach.

Jestem tego samego zdania

Hmm, madry polak po szkodzie? Po co brąc w cos co z gory bylo wiadomo ze sie nie uda? Przeciez przed slubem wasz zwiazek juz sie rozpadal? Slepe dazenie do malzenstwa spowodowalo ze teraz bedziecie obarczeniu statusem rozwodnikow. Ile dacie rade wytrzymywac w takim zwiazku skoro nie ma w nim milosci tylko klotnie? Sam to przezylem, wchodzac w pierwsze malzenstwo majac 22 lata. Na nadmiar rozumu wtedy nie narzekalem. Przede wszystkim dlaczego ignorowalas sygnaly ze slubu nie chce? Ale moze i dobrze sie stalo. Moze byliscie ze soba z przyzwyczajenia a slub uswiadomil ze jednak zapedziliscie sie za daleko.

nie zgodzę się że nie było między nami miłości. On na 3 m-ce przed planowanym ślubem zaczął się dopiero tak zachowywać. Chciał tego ślubu tak jak ja, tylko że jak się oświadczył na 3 m-ce przed ślubem zaczął te kłótnie dziwne i nie odzywanie się po kilka dni. Wcześniej przez 5 lat nie było takich sytuacji, choć nie powiem że zawsze było kolorowo.

Nie on nie chciał ślubu. Było mu dobrze tak jak było. A jego zmiana 3 miesiąśce przed ślubem miała ci pokazać, że on tego nie chce. Ale zapewne bał się, że jak nie zgodzi się na ślub, a ty na niego naciskasz to odejdziesz

Mogłaś poczekać skoro nie było tak różowo, zatrzymać się i zastanowić.

Uważam, że nieładnie postąpił Twój mąż bo jednak skoro miał wątpliwości to powinien o nich powiedzieć a nie teraz "psychicznie"
wyładowywać się na Tobie.
Nie można Cię obwiniać bo "naciskałaś" na ślub, mogłaś jednak przystopować.

Pytałaś się męża skąd w ogóle takie zachowanie? Co mu tak bardzo"przeszkadza"?

ech tak to jest jak sie na kims wymusza małżeństwo,a tu tak bylo...

wcale mnie ta historia nie dziwi. Życie jest bardzo sprawiedliwe, a ludzie na własne życzenie tworzą sobie takie problemy. I tak już tego nie uratujesz. Rozumiem bardziej Twojego męża niż Ciebie mimo, że też jestem kobietą.

Ty się lepiej ciesz, że nie ma kredytów (chyba?) i dzieci i innych atrakcji... Gość nie chciał nie trzeba było dociskać, tylko się go pozbyć.

A tak na marginesie...chłop jest dorosły, nikt mu chyba strzelby do łba nie przystawiał, żeby przed księdzem stanąć.

Coś trudno uwierzyć żeby on tak się zmienił po ślubie. Może było tak, że po kilku latach zauważyłaś że związek zaczyna się sypać i żeby utrzymać go na siłę, zażądałaś ślubu, który oczywiście nie zagwarantuje utrzymania nieudanego związku. Albo ślub oznaczał że chcesz mieć dzieci i on się tego bał. Coś tu jest niewyjaśnione.

Myślę, że dopóki nie zaczęliście organizować ślubu, to dla niego nie było to aż takie realne. W momencie rozpoczęcia przygotowań uświadomił sobie, że "oo, to się dzieje naprawdę" i zamiast zrezygnować, kiedy był jeszcze czas, to popłynął z prądem. Być może gdzieś podświadomie liczył, że może da radę, będzie ok, ułoży się, w końcu tyle ludzi am wątpliwości i żyją, ale niestety rzeczywistość, codzienność w małżeństwie go przerosła i mamy to, co mamy. Wcale nie musi być tak, że on cię nie kocha, ale może po prostu nie dorósł albo ma inne priorytety. Tyle że w tej chwili to jest już albo wóz, albo przewóz, po rozwodzie nie będzie powrotu do tego co było i on musi sobie do wziąć do serca. Nie da się w nieskończoność "chodzić ze sobą", spotykać się albo pomieszkiwać bez zobowiązań i odpowiedzialności za związek. Przypomina mi to nieco moją sytuację, kiedy eks przed rozstaniem powiedział, że się ze mną ożenił z ciekawości, nie z miłości. Bał się i tego nie chciał, ale postanowił sprawdzić, jak będzie. No i posprawdzał sobie przez dwa lata moim kosztem. Było źle.

Twój mąż pewnie bał się przed psychologiem przyznać, że nie chce ślubu. Raz, że to pewnie było dla niego równoznaczne z przyznaniem się do winy, a dwa pewnie straciłby ciebie. Emocjonalnie upiekł dwie pieczenie przy jednym ogniu, ale w ostateczności popełnił życiowy błąd robiąc coś, czego wcale nie chciał. Teraz pewnie oczekuje, że to ty pierwsza złożysz pozew o rozwód. Ja na twoim miejscu przeprowadziłabym z nim ostateczną rozmowę, a jeśli ona nic nie da - to spakować jego albo siebie, w zależności czyje lokum i koniec. To, że pierwszy rozwód w rodzinie... oni za ciebie życia nie przeżyją. A poza tym każda rodzina ma jakieś tematy tabu. U mnie też "niby" nic takiego nie było. A po latach to się takich rzeczy dowiedziałam, jak w telenoweli brazylijskiej. Także się nie przejmuj i działaj, bo to twoje życie. Masz jedno i musi być jak najlepsze.

Niestety, ale to bardzo trafne słowa...
Bywa, szczególnie w naszych "łatwych" czasach, gdy dla większości prościej coś zakończyć niż naprawiać, nic nie ma większej wartości, a małżeństwo traktuje się z równą "powagą", co kiedyś zwykłe "chodzenie ze sobą"... Dlatego taka sytuacja u Autorki. Cóż, wypada współczuć. Z tą niedojrzałością i jej konsekwencjami bywa tez różnie. Tu akurat małżonek najwyraźniej nie dorósł do tej roli a wspólne życie na zasadach małżeńskich go przerosło... Nieświadomie (?) bądź wierząc, że "jakoś to będzie" dał się namówić, ale mu się odwidziało... Albo nie zdawał sobie sprawy, że małżeństwo już do czegoś go zobowiązuje i nie zawsze jest "cud, miód i orzeszki". Może to było małżeństwo - dla niego - właśnie na zasadach takiego ...eksperymentu.

Wiem, że się boisz. Jestem z tobą myślami i wspieram cię . Takie rozmowy nie należą nigdy do łatwych. Też przez to przechodziłam. Czasem musi być chwilę trudno, by potem było lepiej.

Witaj, jeśli nie zakończyłaś tego związku, to zrób to natychmiast. Z takim dupkiem nie można układać sobie życia. Im szybciej to zrobisz, tym lepiej dla Ciebie. Tylko pamiętaj, że rozpad małżeństwa nastąpił z jego winy.

nie rozumiem tego twojego meza po co godził sie na slub...? to nie twoja wina,ze ty chcialas slubu. dojrzalas to tego, byl odpowiednim facetem ktorego kochasz. ale jemu pasowalo tak jak bylo czyli bez formalnosci sex [darmowy], obiadki, ciasta itp, tak na serio to za nic , za darmo. a jak powiedzialas o slubie to sie zaczelo, ze jednak za darmo nic nie ma. mysle, ze w twoim przypadku dlugie miszkanie razem nie bylo korzystne. nie mial okazji cie odecnic, bo co na codzien to powszednieje. zamiast isc do psychologa przed slubem moglas sie wyprowadzic i zobaczyc czy za toba zateskni i poprosi zebys wrocila czy oleje sprawe ewentualnie bylabys wolna a nie rozwodka.

A załatwienie terminu w kościele? Myślisz, że to takie łatwe i w pół roku można znaleźć fajny termin? A wynajęcie sali? No chyba, że wesele w remizie... Jednak to jest najważniejszy dzień w naszym życiu i wątpię, żeby ktoś tu myślał o bylejakości. Dlatego dziwi mnie, że autorka tak naciskała. Zazwyczaj śluby z pośpiechu tak się właśnie kończą, jak wszystkiego dobrze się nie przemyśli... Choć nie powinno mnie to już dziwić, ciągle się słyszy, że wśród znajomych kolejny ślub i kolejny... i zawsze ciekawi mnie czy ten ślub nie jest tylko z czystej ciekawości - jak to będzie dalej...

w remizie są dużo lepsze wesela niz w luksusowych lokalach gdzie jedzenia tyle co kot napłakał...

Witam,
Nie napisałam jak było po rozmowie, teraz napiszę...Pogadałam z nim że tak czuję- jakby robił wszystko żeby nasze małżeństwo zniszczyć. Było ciężko, ale jakoś to obgadaliśmy. Chciałam również iść na terapie dla par żeby na nasze problemy spojrzała osoba trzecia która się na takich problemach zna. Niestety jemu szkoda 100 zł wydanych na rozwiązywanie moich problemów. Zaczęliśmy planować kupno mieszkania, niestety mój kolejny wieeeeelki błąd... Po kilku kłótniach że jemu się ciągle coś nie podoba- a to kuchnia za mała, a to za duża, a to za blisko centrum a top za daleko, za dużo do remontu- za mało do remontu itp. ponad 3 miesiące szukaliśmy mieszkania, ale w końcu się udało!. zaczęliśmy załatwiać kredyt, właściwie ja załatwiałam bo Jaśnie Pan nie ma czasu żeby dzwonić i chodzić do doradcy. A jedyne co słyszałam za to że to robię to ciągłe krytyki bo o czymś zapomniałam albo o coś nie dopytałam bo miałam za dużo na głowie! i ciągła krytyka o to że źle to ugotowałam, bo karzę mu w czymś pomóc bo źle się odezwałam. Jaka ja byłam głupia!!! kupiliśmy to cholerne mieszkanie i wprowadziliśmy się do niego! wiadomo zazwyczaj człowiek chce się dobrze czuć we własnym mieszkaniu wiec robi je "pod siebie". mieliśmy trochę pieniędzy odłożonych na remont, niestety mój mąż stwierdził że to za mało ponieważ on chce zrobić albo wszystko albo nic! Ja chciałam chociaż ściany pomalować, panele wymienić i drzwi wewnętrzne. Ale on woli łazienkę, ale ta co on chce to trzeba by z 15 tys zł wydać. A potem się okazało że on jednak nic nie chce zrobić bo stwierdził że jego cholernie stabilna firma na pewno nie długo upadnie!!! Wiec siedzimy w starych tapetach, których nawet nie mogę zamalować bo to głupota!!!
żałuję tego cholernego ślubu i tego cholernego mieszkania!!!! z nim się nie da żyć!! znów zaczął te swoje humorki co miesiąc. 2 dni na mnie warczał, potem przestał się odzywać na kolejne dwa dni a potem jeszcze zrzucił to na mnie, bo to przecież moja wina bo ja źle się do niego odzywam!! i on w ten sposób po prostu stara się to przemilczeć. od środy jestem na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby a on nawet nie wiedział o tym i nawet herbaty mi nie zrobił bo miał taki humor!!! I jeszcze zostałam potraktowana warknięcie bo leżałam zamiast mu obiad przygrzać!!!
Jako tako się porozumieliśmy w piątek, ale rano w sobotę zaczęliśmy sprzątanie i on zamiast odłożyć leki na swoje miejsce to wrzucił je do mojej torebki bo to ja ich w końcu używałam, i jakże ja mogłam mu zwrócić uwagę że ich miejsce jest w łazience! zaczął się wydzierać i rzucać wszystkimi lekami bo przecież ja od niego tego wymagałam!!!  wyszedł bo on już nie może mnie znieść i wróci jak już nie będzie mi odpieprzać! wrócił na 3 minuty i poszedł z powrotem! Pokłóciliśmy się przez telefon no bo jego w domu nie było.  I jedynie usłyszałam jak ja go pod swoje dyktando ustawiam. Bo jak ja mogłam mu uwagę zwrócić! Nie doszliśmy do porozumienia ale powiedzieliśmy co mieliśmy powiedzieć i wrócił do domu. 
Niestety dziś od rana ta sama sytuacja. Przestawiał suszarkę z praniem do drugiego pokoju bo mu przeszkadza że ona stoi w salonie. więc się go spytałam czy on wie co się robi z suchym praniem?jak się rzucił i zaczął drzeć i warczeć na mnie. Wziął to pranie w z powrotem przeniósł a potem zaczął mi wmawiać że to ja mu kazałam przed śniadaniem pranie składać, a on wolał je przestawić do drugiego pokoju a potem mieć je w dupie i jak czegoś będzie potrzebował to by sobie z suszarki od razu wziął bo bez sensu jest to składać i do szafki wkładać po to żeby je za jakiś czas stamtąd wyjąć. I oczywiście wziął i sobie wyszedł bo ja go pouczam jak dziecko i ustawiam "pod siebie". Nieważne że sam nie raz mówił że jak coś mi nie pasuje to mam mu mówić na spokojnie o tym żeby mi pomógł, a jak tak robię to jedynie słyszę ze ja karze mu coś robić co on ma w dupie! Kilka razy proponowałam mu żebyśmy poszli do terapeuty ale on nie będzie wydawał pieniędzy na nasze małżeństwo!
Ciągle powtarza mi jak to on jest dobry i wspaniały bo ze mną wytrzymał, bo jakże ja mogę czegoś od niego chcieć i wymagać żeby mi w domu pomagał i żeby robił to tak żebym nie musiała chodzić i po nim powtarzać. Okazuje się że wymagam od niego chuj wie czego a on jest przecież tak wspaniałym mężem!! Usłyszałam również że to ja nie chce naprawić naszego związku- jak mam to zrobić?! zgadzać się z każdym jego zadaniem i absolutnie nie prosić go o nic no bo się biedaczek poczuje urażony!? Ja mu dałam już dawno rozwiązanie naszych problemów bo sami na pewno nie poradzimy sobie,ale on był mądrzejszy od wszystkich możliwych lekarzy. Usłyszałam że powinnam się leczyć bo jestem pojebana i mam się odpierdolić bo to jest strata jego czasu i zdrowia na mnie! MAM DOŚĆ- każdy by miał! Trudno jakoś przeżyję to i trudno że pierwszy rozwód w rodzinie i to że nawet pełnego roku nie przetrwaliśmy! nie ja pierwsza i nie ostatnia na tym świecie- ale nie dam sobą pomiatać przez takiego dupka jak on!!!!

Już mam nadzieję że przejrzałam na oczy! jedynym rozwiązaniem jest to żebyśmy oboje chodzili na terapię,ale szczerze to wydaje mi się że nawet to bym nam nie pomogło. moja cierpliwość a jej dużo było się po prostu skończyła.

Mi się wydaję, że on nie chciał tego ślubu i teraz wszystkie żale i frustracje przelewa na Ciebie - kłócąc się i obrażając Ciebie, bo nie mam jaj żeby powiedzieć Ci wprost o co chodzi. A Wy się non stop kłócicie? Słyszysz od niego miłe słowa? W seksie Wam się układa?

Teraz to już właściwie ciągle się kłócimy. Niestety słów miłych bardzo nie ma, chyba że sama się upomnę i spytam czy w czymś mi ładnie albo czy obiad był dobry. w łóżku było do tej pory bardzo dobrze....

Zrobiłam podział obowiązków, tylko że on trzyma się go tak mniej więcej 2-3 tygodnie po każdej kłótni że nic w domu nie robi. A potem mówi że mu się nie chce i jak ja nie mam ochoty też mam nic nie robić, ale problem w tym że ja w syfie i brudzie nie zamierzam siedzieć więc w końcu po tygodniu sama sprzątam. Nie mieliśmy super komunikacji ale się staraliśmy i rzeczywiście nie było super ale rozmawialiśmy z sobą i rozwiązywaliśmy swoje problemy...

Witaj autorko.

przypomina mi to troche moja historie. tez znamy sie 3 lata i wszystko zaczeło sie psuć, kiedy to ja poruszyłam temat slubu. Mnie juz zyc na kocią łape nie usmiecha sie dłuzej, ani bawić sie w niby małżenstwo.
kłocimy sie ciagle i tez juz odechciewa mi sie walczyc o nasz zwiazek. On pewnie tez czeka zebym to ja podjela decyzje no i byla ta zla, a on biedny zostawiony. nie wiem co robic w tej sytuacji, lata leca a ja ciagle czekam. mam 34 lata, mysle czasem ze jak tak bede czekac to za pozno bedzie na dzieci w przyszlosci, no ale partnera wcale to nie wzrusza, bo ciagle na wszystko ma czas.

Wazne jest twoje szczescie, bo niespelnione oczekiwania w zyciu bardzo rania. Pomysl o tym.

100% racji. Nemesis miałas plan i ten plan "musiał" zostać zrealizowany ..Ty niby sluchasz a nie słyszysz czego najlepszym dowodem jest Twoje postępowanie po udzielonych Ci radach tu na forum. Wszyscy radzili szczera rozmowę i jasne rozwiązanie sytuacji z mężem a Ty zamiotlas sprawę pod dywan i wzielas radośnie kredyt na mieszkanie...ręce z hukiem opadają :\ Teraz znowu piszesz ze niby juz rozumiesz aleee może terapia małżeńska..tylko czekać aż napiszesz ze zdecydowalas się na dziecko w ramach "ratowania " małżeństwa i będziesz bardzo zdziwiona ze efekt będzie odwrotny. Prawdopodobnie Twój maz a wczesiej narzeczony wielokrotnie do Ciebie mówił a Ty nie sluchalas wiec nie dziw się ze teraz milczy i twierdzi ze nie ma o czym juz rozmawiać .Bo ja nie znając Ciebie mam wrażenie ze jak do ściany....

A ja twierdze ze zamiotlas bo co z tego ze rozmawialas skoro nic konkretnego nie ustaliliscie i zamiast podjąć zdecydowane kroki typu albo odchodze albo sie ogranij to Ty wzielas kredyt na mieszkanie wiążac się jeszcze mocniej z kimś z kim żyjesz jak pies z kotem. Na co liczylas ? Ze teraz juz będzie musiał być z Toba bo kredyt zwiąże bardziej niż przysięga małżeńska? Dojrzali ludzie gdy się nie dogaduja to walkuja temat do bólu i podejmują jakąś decyzje typu koniec albo walczymy i pracujemy nad związkiem a nie ida w kredyty, remonty czyli ogólnie w zmianę tematu licząc ze "samo" się naprawi.  Kierujesz się logiką podobną do tej gdy kobieta zachodzi w ciążę myśląc ze to uzdrowi i scementuje relacje z partnerem. Błąd ..to tylko spietrzy problemy bo to jak stawianie domu na fundamencie z zapałek. Wasze małżeństwo przypomina właśnie taki fundament a Ty uparlas się ze i tak cos na tym zbudujesz bo taki był plan od 6 lat. Albo zmienicie fundamenty albo szkoda wysiłku wkladanego w budowę bo i tak prędzej czy później  to runie z hukiem.

Nikt ani nic nie zwalnia Cię od odpowiedzialności za reagowanie również na przekaz niewerbalny jaki Ci mąż daje. Zasłaniasz się słowami, ze powiedział, że obiecał a jednak wiele się zmieniło. Swoim zachowaniem pokazuje Ci bardzo wiele a Ty ani nie widzisz ani nie słuchasz a raczej nie chcesz widzieć i nie chcesz słuchać.
Słyszysz tylko siebie.
Skonfrontuj się z tym wreszcie a nie mydl sobie i innym oczu co Ty takiego wielkiego zrobiłaś, bo z jego punktu widzenia prawdopodobnie nic, dla niego.

Nemesis Ty nie tylko nie sluchasz ale i nie czytasz ..gdzie ja Ci doradzilam skończyć ? Ja tylko twierdze ze dorzucanie nowych zobowiązań nie scali waszego małżeństwa tylko je pograzy bardziej bo to zamek na piasku. Albo zburzycie zamek i postawicie cos konkretnego a dopiero później będziecie myśleć co dalej albo będzie katastrofa a Ty zostaniesz z kredytem i zszarganymi nerwami  zdziwiona ze jak to tak ?? W życiu nie wzielabym ślubu z kimś kto ma wątpliwości czy chce ze mną być, nawet cień ich... .w życiu nie kupilabym mieszkania widząc ze nie jest dobrze w związku... Ty to wszystko zrobilas...no nie rozumiem i nie zrozumiem .. To nie są metody ratowania wręcz przeciwnie. Jak się skaleczysz to najpierw odkazasz ranę nawet jeśli to piecze a nie smarujesz podkladem i przeklejasz plaster żeby to jakoś wygladalo.
I daruj sobie proszę te wykrzykniki w ripostach do mnie bo nie lubię pokrzykiwania na mnie..nie mam 7 lat ani nie jestem Twoim ślubnym. Poprosilas o opinie na forum wiec moja jest taka...a ze liczylas chyba na inna no cóż ...może ktoś inny poklepie po pleckach i napisze ze super mądrze robisz.

Bo to byłaby porażka dla mnie... Macie rację unoszę się za bardzo a sama do was przyszłam... Muszę powiedzieć że ciężko mi to przyznać ale rzeczywiście macie wszyscy rację, spieprzyłam to i to do tego na własne życzenie i chyba jednak rzeczywiście nie chciałam tego widzieć bo małżeństwo utożsamiałam z miłością i zrozumieniem a nie obietnicami tylko po to żebym się od niego odczepiła.

wszystko co istotne, zostało już napisane
ja tylko dodam od siebie, że należy pamiętać, iż pierwszy rok małżeństwa, a czasem dwa, to czas docierania się i często silnego zderzenia z nową rzeczywistością, w której trzeba się odnaleźć- trzeba to wziąć pod uwagę.

Brawo Nemesis i taki kurs trzymaj. Maz musi czuć presję zaangażowania się w wasz związek a gadanie sami sobie poradzimy niech sobie w buty wlozy. Bo skończyłoby się pewnie tym ze jakoś temat rozszedłby się po kościach Ty dalej szarapala ze wszystkim a on żył w blogiej nieświadomości. Zaznacz tylko konkretny termin do którego ma umówić was do terapeuty by nie było tak ze będzie to robił przez najblizszy rok...niech ma nawet miesiąc na to ale w tym okresie musi się "wyrobić". Powodzenia

Współczuję... Obserwuje Twój wątek, nawet ...kiedyś też się tu dopisałem - widzę, że moje odczucia odnośnie Twojego małżonka były ...niestety właściwe. Taka też ocenę jego postawy skreśliłem w paru słowach. O ile gdzieś w podświadomości sama liczyłaś na pozytywne zmiany - o tyle juz masz całkowity obraz swojego małżeństwa i "zaangazowania" małzonka w związek i w naprawę relacji... Współczuje. Przykro mi, że tak to wygląda ...jednak.

Teraz żałuje że właśnie te 3 miesiące przed ślubem nie podjęłam tej trudnej decyzji... trudno, stało się... Cały czas liczyłam że będzie dobrze że to nerwy itp...