Synu, napijemy się piwa?

Postaram się zabrzmieć tak, jakbym nie popadał w skrajność, bo nie to jest moim celem :]

Jest oczywiście sporo rzeczy które dziecko same musi poznać (pierwsze związki, golenie się, masturbacja...) Moim zdaniem najważniejsze jest ukształtowanie dziecka w ten sposób, by nie tylko nie bało się komunikować z rodzicami, ale także tego chciało. Gdybym nie potrafił zaufać rodzicom pod tym względem; Słyszał krzyki, wyzwiska za każdym razem gdy się z czegoś wyspowiadałem, to rozmowy z rodzicami byłyby jedynie formalnością. 

Pierwsze łyki piwa wypiłem mając 8 czy 9 lat, spytałem się rodziców czy mogę spróbować i nie spotkałem się z oporami, chociaż znajomi rodziców troszkę dziwnie na nich patrzyli. W wieku 12 lat wypiłem pierwsze piwo pod okiem wujka. W okolicach 16 lat ojciec zaproponował mi "buszka" - "Ależ Tato! Wiesz że ja nie będę nigdy palić!" odpowiedziałem wtedy. Krótko po 18 zacząłem palić, powiedziałem o tym rodzicom to stwierdzili po prostu że szkoda mnie, mojego zdrowia i moich pieniędzy. Nie mam oporów palić przy rodzicach, choć wiem że wiele osób (nawet po 40) ma. Kwestia zaufania, czy braku szacunku?

Podsumowując: Myślę że trzeba zachować balans między dystansem i inicjacjami. Najważniejsze, by dziecko nie bało się rozmów z rodzicami, nawet o tak "krępujące" (jak dla 16 letniego dziecka) sprawy jak seks.

Piwo z pełnoletnim dzieckiem w domu? Czemu nie.
Papieros z pełnoletnim dzieckiem w domu? Czemu nie.
Ale niech dzieciak sam zarabia na te zachciewajki.

Pierwszy kontakt z alkoholem miałam w wieku 3 lat Gdy rodzice poszli odprowadzić gości do drzwi ja spijałam resztki z kieliszków
A tak na poważnie to jakoś nigdy nie pamiętam wielkiej kontrabandy na alkohol w moim domu. Rodzice zawsze powtarzali, że jeżeli chce spróbować/ wypić piwo żeby to zrobiła w domu, a nie gdzieś po kontach w krzakach. No i pierwszy alkohol zdarzało mi się wypić w wieku 16 lat - jakieś smakowe piwo. Chyba dlatego nigdy nie miałam jakieś wielkiego pociągu do alkoholu - szczerze mówiąc na imprezach nie musi być on obecny jako punkt konieczny.
Jeśli chodzi o papierosy nigdy mnie nie ciągnęło, rodzice dość długo palili ( potem rzucili) i chyba dlatego do dziś mi zostało, że nie lubię dymy tytoniowego. Nie powiem, że nie zdarzyło mi się zapalić, bo zdarzyło, ale to jakiś pojedynczy papieros na imprezie i było to już sporo czasu po tym jak skończyłam 18 lat.

Jak zwykle  jedna wielka demonizacja i histeria. Ja nie słyszałam ,aby Benjamin miał zatarg z prawem, był wielokrotnie notowany, robił krzywdę  komus, okradał, wandalizowań, czy tez  był recydywistą. Zapewne normalny statystyczny młodzieniec  mimo popularnego  ojca. Więc  te krzykaczki jakie to beee niech stula  pysk i swoje pocieszki wychowują wg swojego modelu wychowania, aby one wyrosły na porządnych obywateli kraju

Moja córka prawdopodobnie będzie piła ze mną alkohol i to zanim skończy 18 lat. Od 18 lat to ona będzie mogła kupować i pić s a m a, i wtedy nic mi do tego. Do tego czasu powinnam już ją nauczyć pewnej kultury picia, a to się nie stanie z dnia na dzień, dlatego pewnie zaczniemy ze dwa lata wcześniej.

Cofnijmy się pamięcią wstecz i kto nie pil lampki szampana, toastowego wniesionego kieliszka wina , za dzieciakia pianki z piwa nie zlizywał, lub gdy starsze było piwa nie posmakował od rodzica jeszcze przed 18 stką?  doprawdy bądźmy ludźmi
Bez przesadyzmu w żadną stronę

Nie ma co popadać w skrajności.
Nie mówię o zachęcaniu dzieci do używek,  ale jeśli już ma ochotę wypić czy zapalić,  to niech nie chowa się z tym po kątach.
Oczywiście mam na myśli już dzieci w wieku dorosłym,  lub tuż tuż.
Każdy z nas próbował dużo wcześniej zanim ukończył te magiczne 18 lat. Bo to jest naturalne, że kusi nas co zakazane.
Mądry rodzic pogada ze swoim dzieciakiem o potencjalnych zagrożeniach,  wynikających z korzystania z używek.

A nie przyszło ci nigdy do głowy wyrzucić telewizora i nie oglądać tych durnych programów, nastawionych na takie skrajne emocje.

Moi rodzice nie byli jacyś restrykcyjni. Jako młoda nastolatka odwiedzałam z nimi rodzinę w Niemczech i normalnym było, że stawiali przede mną małe piwo. W domu też było piwo, a i także wino czy szampan od święta. Barek z mocniejszymi trunkami nigdy nie był zamykany na klucz i w sumie, gdybym chciała, mogłam żłopać koniak od małego- dziwne, ale jakoś nigdy tego nie zrobiłam Wydaje mi się, że zaufanie w tej kwestii i mocny nacisk, że alkohol pije się dla smaku i przyjemności, a nie upicia się, odwiódł mnie od durnych pomysłów typu pociąganie z gwinta za szopą w ogrodzie.

Co do papierosów, chociaż nikt ich w domu nie chował (oboje palili), to raczej przedstawiano to jako nieszczęsny nałóg, więc po pierwszego sięgnęłam dopiero na studiach i nigdy w sumie nie zostałam palaczką. Dziś palę jakąś paczkę na rok, i to głównie na imprezach.

Zawsze uważałam, że od wychowywania dzieci są rodzice, nie podwórko. Forma i sposób, w jaki zapoznaje się młody człowiek z używkami, ma duże znaczenie. Osobiście wolę, żeby moje dziecko miało pierwszy kontakt z alkoholem i papierosami w mojej obecności, niż w środowisku rówieśników. Ze względu na doświadczenie życiowe, rodzic jest bardziej adekwatną osobą do przekazania młodemu człowiekowi wzorca, niż jego koledzy z podwórka. To, czego dziecko nie dowie się od nas, będzie dociekać na własną rękę. Istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że wiedza i zdobyta przygodnie praktyka okażą się wypaczone i przyswojone w wulgarny sposób. Dla własnego spokoju i bezpieczeństwa moich dzieci wolę, żeby posmakowały używek, które sami stosujemy, w domu.
Nie czekaliśmy z pozwoleniem na pierwsze piwo, aż nasza pociecha skończy ustawowy wiek. Życie samo podpowiedziało, kiedy zainteresowali się używkami. 
Nie chodzi o rozpijanie i wpajanie nałogów własnym dzieciom, ale o ich pierwszy kontakt z używkami i formę przekazu, która nierzadko rzutuje na dorosłe życie.
Dwójka z naszych dzieci jest już dorosła. Córka, która wcześniej od swojego starszego brata wykazywała zaciekawianie alkoholem, papierosami i zabawą, obecnie nie pali i nie pije. Syn, zachowuje się jak normalny dorosły człowiek. Gdy może (praca mu pozwala) wypije piwo, zapali papierosa i nie ucieka z domu, żeby to zrobić.

Mój sąsiad, który pochodzi z wielohektarowego gospodarstwa, opowiadał, że gdy ich (jego i jego brata) matka protestowała przed poczęstowaniem piwem piętnasto/szesnastoletniego młodzieńca, ich ojciec mówił: "robić jak chłop, a traktować jak dziecko".
Wychowanie dzieci na roli wyglądało i wygląda zupełnie inaczej. Odpowiedzialność = praca.

Sama też dostałam pierwszy alkohol od ojca w polu. Miałam szesnaście lat. Z perspektywy dorosłej osoby uważam, że całe szczęście, iż przy zbiorze truskawek nie używa się maszyn. Osobiście nie toleruję łączenia alkoholu z pojazdami mechanicznymi.

Bo w Polsce jest okropna kultura picia alkoholu. Byleby kopalo.

kammiś, może w twojej "Polsce" tak jest....
W mojej kultura picia jest w porządku.

A jedak stereotypy dotyczące "polskiego picia" skądś się wzięły.
Co do tematu - unikanie przez rodziców trudnych tematów to ich największy błąd rodzicielski. Oczywiście - do pewnego momentu tematy powinny zostać niemal tabu, a próby ich poruszenia - pacyfikowane. Jednak umówmy się - ani kupienie alkoholu (w tym znacznie mocniejszego, od piwa) ani papierosów ani - poszerzając temat - obejrzenie przez dziecko filmu dla dorosłych - nie jest już problemem.
Dlatego z dziećmi trzeba rozmawiać, uświadamiać, uczyć i wychowywać. Jestem daleki od rozpijania małolatów, ale lepiej żeby syn napił się do meczu dobrego piwa z ojcem, niż gdyby miał tylko spode łba patrzeć a następnego dnia z niewysokiego kieszonkowego kupił z kolegami najtańszego jabola albo wódkę z mety i pił w bramie. Dziecko trzeba nauczyć jak pić, żeby zachowywać się z klasą, a nie udawać takiego co to widząc alkohol pluje trzy razy przez lewe ramię.
Papierosów nie palę i dziecku też nie pozwolę.

Powiem szczerze - dziwi mnie zaściankowość polskich rodziców, skoro takie tematy wywołują kontrowersje. Pewnie najgłośniej krzyczą ci, którzy sami mają sobie coś do zarzucenia w kwestii używek. W normalnej sytuacji - każdy ojciec z przyjemnością napije się z synem browarka.

Ja jestem corka alkoholika. W domu przezglam wszystko to, co dziecko alkoholika przezywa - brak pieniedzy, awantury, agresywnego ojca, latajace meble - nie trudno sobie wyobrazic jak wyglada zycie rodziny alkoholika.

Mimo to nie odczuwam ani strachu ani nienawisci do alkoholu.  Owszem, w glupiej mlodosci mialam faze na alkohol -tak w wieku 19-25 lat mialam dosc imprezowy czas, ale nigdy nie bylo tak, ze mogloby to miec znamiona nalogu. Ot, glupi okres i tyle.

Ja lubie alkohole szlachetne, lubie poznawac ich smaki. Nie pijam czegos takiego jak wodka z red bullem czy rum z cola (gin z tonicem stanowi wyjatek, no ale gin, to gin - to jednak szlachetny trunek )

Nie uwazam, zeby alkohol byl jakims zlem - to ludzie glupieja pod jego wplywem, ale tylko nieliczne osoby, nie wszyscy.

Mnie ojciec nie musial pokazywac jak sie pije alkohol. On mi pokazal jak tego robic NIE nalezy. Mi to wystarczylo.

Mysle, ze warto sie pozbyc wlasnej nienawisci do alkoholu, oswoic sie z nim i nie wpadac w panike kiedy dorastajace dziecko sie pare razy upije. Zaden nastolatek nie przechodzi przez okres dojrzewania jako swiety i z reguly przezywaja

Czy Twoje dzieci wiedzą, dlaczego nie pijesz alkoholu? Nie pytam o sam fakt, że Twoi rodzice byli uzależnieni, ale o to, co Ty czułaś jako dziecko.
Może warto dzieciakom opowiedzieć, że pijaństwo wpływa na życie i uczucia innych. Masz doskonały przykład z własnych przeżyć, do czego prowadzi niewłaściwe, wypaczone stosowanie używek. Możesz przestrzec swoje dzieci nie tylko przed uzależnieniem, ale również opowiedzieć o krzywdzie jaką nałóg wyrządza bliskim. O tym, do czego prowadzi, gdy zamiast kontrolowanej używki przeistoczy się w uzależnienie.

Młodzież prędzej, czy później spróbuje alkoholu. Jak nie w domu, to na ulicy. Ważne, żeby była przygotowana (wyedukowana) pod tym kątem.
Skoro sama nie spożywasz alkoholu, to logiczne, że nagle nie zaczniesz dla dobra dzieci. (Już samo zdanie brzmi tak absurdalnie, że nie trzeba komentować.)

Dla przykładu wyciągnę inny kaliber.
Nie toleruję środków odurzających. Nie używam, nie przebywam w towarzystwie sympatyków, jestem przeciwna do tego stopnia, że osobę odurzoną jakimkolwiek narkotykiem bez względu na pokrewieństwo wyrzuciłabym z domu. A gdy przypadkowo zdarzy mi się z takimi przebywać w jednym pomieszczeniu (miejsca publiczne), to zachowuję bezpieczny dystans. (Umówmy się, że bezpieczny dla tej osoby;).
Nigdy jednak nie robiłam i nie robię z tematu narkomani tabu. Przeciwnie bardzo obawiałam się o moje dzieci i od najmłodszych lat tłumaczyłam im, dlaczego narkotyki są złe i do czego prowadzą.

Przytoczonym państwu Gawlińskim, mi, Iceni i innym wypowiadającym się w temacie jest prościej, bo spożywają alkohol w rozsądny sposób i mogą dać dzieciom przykład kultury picia.
Ale nie zacznę przecież palić trawy dla przykładu. Muszę się wysilić i znaleźć inny sposób, żeby uchronić dziecko przed niebezpieczeństwem sięgnięcia po narkotyki, z którymi się spotka. Muszę nauczyć mówić dziecko NIE i wpoić mu przekonanie o słuszności jego odmowy.

Myślę, że sam fakt, iż zdajesz sobie sprawę ze swoich oporów, już dużo znaczy i świadczy o Tobie. Świadomość to już wiele, gorzej gdy zakazy odbywają się na zasadzie "NIE BO NIE". Gdy przyjdzie czas będziesz umiała wytłumaczyć dziewczynkom, dlaczego nie tolerujesz alkoholu. Poza tym dzieci mają też tatę. O trudnych dla Ciebie emocjonalnie sprawach może rozmawiać z nimi ojciec.
Swoje dzieci bardzo szybko uświadamiałam o zagrożeniach. U nas, na Kaszubach, zażywa się tabakę. Gdy moje "małolaty" chodziły do gimnazjum dilerzy narkotyków wymyślili sposób na zdobycie wśród uczniów klientów i mieszali tabakę z narkotykami. Jeden z rówieśników mojego syna jeszcze nie wywinął się z nałogu. Moje dzieci same upominały inne, że nie należy zażywać czegoś od obcych lub niepewnych typów. Nauczyciele walczyli z tą używką, policja organizowała pogadanki, często patrolowali okolice szkoły, ale i tak kilkoro młodych ludzi wdepnęło w nałóg. Obowiązek uświadamiania dzieci należy przede wszystkim do rodziców.

Uważam, że dobrze, iż rzuciłaś inne światło na dyskusję. Nie wszystko jest takie proste, jak nam się wydaje.

Cóż, nie wiem czy tędy dobra droga, ale z drugiej strony - co jeśli nadmiernie zabraniamy dziecku pewnych rzeczy, np. alkoholu. Wtedy będzie chciało go mimo wszystko spróbować jeszcze bardziej, bo przecież 'zakazany owoc' smakuje najlepiej. Może więc w tym szaleństwie jest jakaś metoda?