Kto dominuje w związku?

Z mojej strony wygląda tak; miałam faceta pantoflarza, który był uległy, zgadzał się na wszystko z mojej strony, mogłam mu wejść na głowę.. Przez to nie było kłótni, ale.. Nie tylko mi ustępował, nie miał własnego zdania, sugerował się zdaniem rodziców, każdy się wtrącał w nasze życie, a on nic z tym nie zrobił. W końcu z mojej strony miłość się skończyła..
Teraz mój narzeczony jest osobą zaborczą, mało kompromisową, władczą i przez to są kłótnie, ale nie pozwala aby inni wtykali nos w nasze życie..
Z dwojga złego nie wiem kto gorszy. Z mojego życia wynika, że jednak ten pantoflarz, ale to tylko moja sugestia

Powinno być pół na pół
U nas to on jest głową a ja szyją

PS. nie znoszę facetów pantoflarzy. Facet to powinien być facet

A ja nie.

Również nie znoszę pantoflarzy. Myślę, że na początku związku może i to być ok, fajne, ale z czasem, gdy pojawią się problemy, potrzeba wsparcia ze strony partnera czy liczenie na to, że wyjdzie z jakąś inicjatywą, no to niestety.
Oczywiście nie może być tak, że facet ciągle rządzi, nie pyta dziewczyny o zdanie.
U mnie to jest tak, że dobrze się dogadujemy, bo mamy podobne zdanie w wielu kwestiach i zwykle jesteśmy jednomyślni , natomiast sa i przeciwieństwa , co jest oczywiste, ale nie ma kłótni póki co.

Owszem, powinno być pół na pół. Ja natomiast jestem osobą strasznie upartą, dlatego w znacznej większości przypadków (wypady z jego znajomymi) partner ze mną przegrywa i z reguły idzie wtedy sam gdzieś się ''zabawić'', bo jestem skora na to się zgodzić, jednak on musi się za mnie wiecznie tłumaczyć. A jeśli chodzi o wspólne robienie czegoś (wycieczka, zakupy) to super nam idzie pójście na kompromis.
Czy to jest zdrowy związek - nie wiem, mam z nim tylko 3lata praktyki

Czyli u ciebie maż. Bo nie wierzę że jesteś ta trzymającą kasę
U mnie mamy totalną rozdzielność nikt nie trzyma kasy, może dlatego że kasa moja bądź partnerki(raz ja mam więcej raz ona) wystarczyła by na nas dwóch A tak to większość kasy idzie na nasze kaprysy
A 1/6 (1/3 mojej i 1/3 jej) na życie (żywność plus rachunki + dziecko)

O to mamy męża iceni Co powiesz o naszym układzie

Nina... taka władza jest pozorna - rządy twojej mamy czy babki by się momentalnie skończyły gdyby mąż jednej czy drugiej zablokował konto. (Chyba, że ma własne dochody na podobnym poziomie)

Ja nie mam męża, nigdy nie miałam. Będąc w związku decydowaliśmy wspólnie o tym, za co płaciliśmy wspólnie, jeżeli musiał płacić za coś on, miał decydujące słowo.

Owszem, sytuacje gdzie nikt nie trzyma kasy są możliwe w życiu codziennym - ale np zakup domu, samochodu, inwestycje długoterminowe... nie ma znaczenia kto wybiera kolor ścian w kuchni - ma znaczenie kto decyduje gdzie ta kuchnia będzie wybudowana.

A mam takie pytanie po czym poznać faceta pantoflarza? Jakieś przykłady?

Gdyby pieniądze w związku nie miałay znaczenia, to by nie było tych wszystkich słów krytyki, ostrzeżeń itd w wątkach na temat kobiet pozostających na utrzymaniu męża.

Wystarczy sobie poczytać jaka jest reakcja kobiet po informacji, ze ktoś tam zamierza po ślubie przestać pracowac i być utrzymywaną przez męża.

Owszem, zawsze można odejść - gorzej jak po 20 latach małżeństwa nie ma z czym...

Zawsze jest z czym - jest podzial majatku.
Wiec ma znaczenie kto trzyma pieniadze, czy kto zarabia?
Ja nie widze nic zlego w byciu na utrzymaniu kogos -zalezy na jakich zasadach.

Dla mnie tez nie ma. Lepiej zeby nie bylo jak jest duza roznica w zarobkach.

Dziwnie do tego podchodzicie...
Pantoflarz to ktoś bezwolny i uzalezniony we wszystkim od decyzji partnerki. Ktoś nie mający w niczym własnego zdania, nie potrafiacy autonomicznie podjąć decyzji i nie umiejacy sobie - bez kobiety - poradzic. To takie bezradne dziecko we mgle... Bezjajowiec.
Przykład z tym cukrem troche mnie drażni... Bo to, ze facet odmawia pójścia na piwo z racji zakupów - to pantoflarz? Czyli "niepantoflarz" ma w dup...e obowiazki domowe i rzuca wszystko dla piwa i kolegów (by nie byc posadzonym o pantoflarstwo)?
Fakt, w tym przykładzie umotywowanie odmowy "muszę iść żonie po" świadczy o znamionach bezwolnosci Można przeciez powiedzieć, że idę kupic cukier i tyle... Tyle tylko, ze to juz świadczyłoby o własnej niezależnej decyzji "pójścia po". Takie podkreslanie, ze "zonie" nie dość, że świadczy o podległosci to jeszcze dobitnie pokazuje brak własnego "ja", bo cokolwiek taki ktos robi to robi "żonie", dla żony itp...
Masakra innymi słowy... Zapewne sa kobiety, które wolą mieć takie bezrozumne i bezwolne ciele, którym moze dyrygować do woli i które w niczym sie nie sprzeciwi Tyle tylko, ze co to za "wspólne" zycie czy zwiazek? Moze i tak lepsze - mimo, ze nudniejsze - od zycia z kims majacym na wszystko wyj...ne i wymagajacego, roszczeniowego samca wyznającego ...ortodoksyjny patriarchat.
Co kto woli

No może faktycznie przykład niezbyt trafny
Bynajmniej chodziło o to, że pantoflarz wykonuje wszystkie polecenia żony, uważa ze ona zawsze ma racje, nie ma swojego zdania. A przede wszystkim nie umie się postawić

Dla mnie dominacja w związku tylko jednej ze stron (kobiety lub mężczyzny) to niestety patologia. Przecież ta "druga" strona musi być wówczas zawsze bierna, czyli niezdolna do funkcjonowania bez partnera, często np. w jakiś krytycznych wypadkach. A jak wiadomo w związku nikt nie jest nieomylny. Nie wyobrażam sobie, abym nie potrafiła utrzymać domu i dzieci, gdybym została bez męża.

Uważam, że każdy w związku ma Swoje "koniki", które lepiej pozostawić im do załatwienia, bo o wiele szybciej i efektywniej to wykonają. A resztą można się bez problemu podzielić. Ważne decyzje, zawsze podejmuje się razem.

Ja lubię jak mężczyźni są "wyważeni". Zbyt mało dominujący charakter nie daje poczucia podpory (nie możesz na nim polegać), natomiast bardzo dominujący są konfliktowi i irytujący (patrz jaki to ja nie jestem). Należy wiedzieć kiedy należy postawić na Swoim, a kiedy wyluzować .

Co Ci po tym, że bedzie sie liczył z Twoim zdaniem i brał je pod uwage jeśli ostateczna decyzja zawsze będzie mężczyzny?:P

Kobieca logika

Spoko Troche jedno drugiemu przeczy, ale można sie domyślić chyba

Nie ojca, ale ma być pewny siebie i zdecydowany. Dla mnie partnerstwo to wspólna rozmowa i podejmowanie decyzji we dwoje.Jednak czasem chciałabym się wycofać i zobaczyć , czy sam jest w stanie decydować o sobie, albo naszym związku. Moim zdaniem podejmowanie mądrych , samodzielnych decyzji świadczy o sile charakteru . Choć oczywiście powinien brać pod uwagę moje uczucia.

O jakiej dominacji piszecie, dziewczyny? Jeśli jest miłość to z obu stron powinna być zgoda i tolerancja. Niemożliwe? Możliwe! Mam partnera, z którym jestem półtora roku i nie było miedzy nami kłótni, narzucania jakiś warunków. Ustalamy krótko, co i jak robimy. Nie ranimy sie, życie jest zbyt krótkie...

A co,już chyba lepsze to niż jakby miała odgrywać rolę mamusi, nie? Potem widzę takich lamusów co mówią do swoich dziewczyn żeby poszli z nimi do lekarza albo żeby potowarzyszyła mu jak musi taki koleś na coś poczekać,śmiechu warte :DDD I potem ta sama dziewczyna gada,że tak bardzo kocha bad boyów i lubi zdecydowanych mężczyzn,a większość pełni rolę mamusi dla swoich facetów,zauważyłem że bardzo często tak jest. I to im częściej dziewczyna tak gada,tym z większym "facetem" (mentalnym dzieckiem wymagającym opieki) jest związana.