Zdrada, czy tez nie ... jak przez to przejsc jako mezczyzna

Nie zapomnisz o tym i sobie nie poradzisz... Tym bardziej jestem o tym przekonany widząc, ze ona nie czuje sie tu już winna...
No wybacz, ale cała trucizną w Twoim zyciu jest teraz własnie ona i tego nie odmienisz.
Często bywa, ze w momentach kryzysów, prób naprawy związku jedna ze stron robi coś, co całkowicie i w posadach kwestionuje dalsze próby. To u Ciebie - ze strony partnerki - miało miejsce. Dla mnie to powinno otworzyc Ci oczy na jej podejście do Waszego związku/znajomości...
Jak sam zauważyłeś czytając "wiele wątków" kazda sytuacja wydaje się byc inną. Ale tylko ze względu na inne okoliczności, szczegóły, osobowości. Niestety zazwyczaj wszystko układa sie w takich "różnych" historiach według jednego, bądź kilku schematów, szablonów.
Twój przypadek to też jest szablonowy: kryzys, jedna strona stara sie naprawić związek, druga znajduje sobie zapomnienie i zdradza. A potem ta zdradzajaca nie ma wyrzutów sumienia i udaje, że juz jest wszystko ok, a ewentualną winę przerzuca na partnera. Partner/partnerka zdradzona - miota sie z całą świadomością i nie umie funkcjonować normalnie, nawet zaczyna w sobie szukać usprawiedliwienia świństwa, jakie zaznała...
To klasyk, niestety... Inna sceneria, inne osoby ale wszystko jak według konkretnego scenariusza.
Teraz będziesz walczyć, starać się, próbować ze swoją traumą przejść do porządku dziennego, a ona będzie bez poczucia winy i bez wewnętrznej potrzeby naprawy.
Czarno to widzę.
Tym bardziej czarno, bo ona - jak piszesz - "jest całym światem". A to jest błąd...

Dziekuje za odpowiedzi.

Nie wiem czy nie poradze sobie ... Tutaj chodzi o to, zeby mnie przez to takze "przeprowadzila". To cudowna kobieta, ktora potrafi i okazuje mi na codzien mnostwo uczucia. Tylko w momencie kiedy cos jest nie tak - zamyka sie. Bez powodu walkuje w glowie rzeczy kompletnie nie potrzebne. Wszystko nagle staje sie szare, niefajne - chce uciekac. Wtedy mi sie nasuwa pytanie na ile to uczucie jest prawcdziwe. Potrafi powiedziec, ze jestem cudowny, ze nigdy przy zadnym mezczyznie nie czula sie jak przy mnie, ze kocha i w danej chwili moglaby swiadomie powiedziec, ze chce byc ze ,mna do konca zycia, po czym przy jakiejs "zlej" nazwijmy to sytuacji, chce uciekac. Ja sie obudzilem dzisiaj jakby nic sie nie stalo. Liczylem, ze sie odezwie, ale ... odczulem, jakby byla na mnie obrazona na to, ze w ogole do tego wracam, ze po co, ze to bez sensu. I zgodze sie z tym w 100%, ale ... przeciez ja nie chce o tym myslec. To samo nadchodzi.
Jak sytuacja z wczorajszego wieczoru, nie potrafie wytlumaczyc co sie stalo, ze mi to powrocilo do glowy i to tak bardzo. Powiedzialem jej o tym, ale ... ona jakby nie widziala w tym problemu. Chcialaby mi pomoc, ale nie potrafi jak to mowi. Tak jak to napisal mi "kosmiczny nick", nie ma w niej wyrzutow sumienia, ale ... ja nie chce, zeby sie zadreczala przez cale zycie za to co sie stalo. To sie stalo, przeszlosc, cos na co nie mamy wplywu, ale ... dlaczego nie potrafi tej sytuacji kiedy mi zle dac mi ta lawine uczucia, ktora mnie probuje zalewac kazdego dnia. Czas jaki mamy teraz jest cudowny ... tylko za kazdym razem jak cos jest "nie tak" ona cofa sie o 100 krokow, ktorych ja nie rozumiem. Nie mozna uciekac i czekac, az burza minie, trzeba przez to przejsc, rozmawiac, wspierac.

On a ma moje wsparcie w 100%, bezgraniczne. Dbam o to uczucie, o nia, wszystko jest ok, do czasu az mnie najdzie. Lozko stalo sie dla mnie lekkim problemem, ale probuje sobie z tym radzic. Ja wiem, ze ja przejde przez to. Jestem "duzym chlopcem", kocham ja i wiem, ze ona takze mnie kocha, ale ... dlaczego nie potrafi nam pomoc. Woli "uciec", schowac sie ... i przeczekac burze.

Dziekuje za odpowiedz.

Rozmawialem z nia o tym, oczywiscie, nie raz, ze potrzebuje jej ... ze wtedy najbardziej potrzebuje uczucia. Niestety ... nie umie, potrafi powiedziec, ze jej przykro i ze przeprasza ... Ona takze nie lubi chyba o tym nawet myslec. Dlatego moze, nie potrafi mnie wspierac. Moze wyparla to sobie z glowy ... i jej juz to nie dotyczy ... ? To nie zdarza mi sie czesto, jest to bardzo sporadyczne. Zdazylo mi sie drugi raz. Teraz jestesmy na etapie, ze to ja "naprawiam", bo jakos ja "urazilem" ... wiec sie znowu izoluje. Wie, ze to jej wina, ale nie musi tego wysluchiwac jak to stwierdza ... a mi, zamiast byc lepiej, jest gorzej. Czuje sie jakbym cala energie tracil ... to straszne uczucie, ja przeciez nic nie zrobilem, zeby dodatkowo cierpiec ... A teraz daje mi poczucie, ze przeze mnie ona zle sie czuje.

Ja nie chce w niej nawet na sekunde przebudzac wyrzutow sumienia, nie o to chodzi ... Moze ma gdzies racje, bo ... bylo cudownie i nagle mnie naszlo. Dla niej nie bylo to zrozumiale. Ale ja na drugi dzien juz bylem ok, natomiast ona ... wciaz chce ciszy, byc sama, jakbym nie istnial ... a to jeszcze bardziej poglebia we mnie bol. Jestem teraz 3000km od niej ... wiec to jeszcze we mnie poteguje smutek. Nie wiem jak jej wytlumaczyc, ze nie moze sie zamykac z tego powodu, ze mi z tym zle. Mowi, ze znam ja, ze wiem, ze potrzebuje w takich sytuacjach byc sama, ze taka jest i sie nie zmieni. Tylko dlaczego ... to nie buduje. Potrafi byc najcudowniejsza, kochac jak nikt i mi to okazywac ... a za sekunde ... kamien.

Podsumujmy więc:
to co w niej dobre to głównie jej słowa,
to co w niej złe to czyny.

I pytanie do Ciebie: co jest dla Ciebie ważniejsze?

Przecież to oczywista zdrada. Kopnij ją w dupę.

Widzisz ciężko jest zajrzeć komuś w jego myśli, jeśli ta osoba nie chce o nich mówić.
Niestety żaden z Forumowiczów nie wejdzie Twojej partenrce do głowy, możemy tylko luźno zgadywać.

Powody mogą być takie (ale nie muszą):
- jeśli zawsze była skrytą osobą, być może jest to cecha jej osobowości,
- ulokowała już swoje uczucia gdzie indziej i dlatego nie chce z Tobą rozmawiać,
- zjada ją poczucie winy,
- nie ma poczucia winy i chce uniknąć trudnych rozmów o zdradzie, bo tak jest wygodniej,
- nie jest szczęśliwa w związku z Tobą i nie wie jak Ci to powiedzieć,
- przestała Cię kochać i nie wie jak Ci to powiedzieć.

Powodów mogą być miliony. Zakładając, że ona nadal Cię kocha i chce z Tobą być, jeśli szybko nie zaczniecie ze sobą szczerze rozmawiać, to czarno to widzę...

carmen_boy mieszkamy razem, ale ona ma takze swoje mieszkanie, w ktorym czuje sie dobrze. Im wiecej to czytam co piszecie, tym mniej to wszystko rozumiem, to znaczy ... bardzo mnie to zastanawia innych punkt widzenia. Nie mieszkamy w obecnym miejscu dlugo, byly sytuacje, ze jak byla sprzeczka to jechala spac do domu, tam sie relaksuje jak to twierdzi, czyta ksiazki itp. Dlaczego tak? Bo tak, bo nie bedzie robic nic na sile przeciwko sobie, bo jak sie zle czuje to chce sie izolowac. Nie szukam w tym podtekstow dlaczego itp. nie szukalbym tazke w tym drugiego dna, bo wydaje mi sie, ze go nie ma. Po prostu, jak podniose na nia glos to sie mnie boi. A zdazy mi sie to w emocjach, ze ten glos podniose, ale jest to kilku minutowe i koniec. Obecnie jestem w Hiszpani, wiec ona w tym czasie mieszka u siebie, a nie "u nas" poniewaz czuje sie tam lepiej, a i tak mnie nie ma. Dla mnie nie zrozumiale do konca, ale z drugiej strony to chyba nie jest wielki problem. Powiem inaczej, gdyby nie mialo miejsce to co mialo, moje zaufanie bylo bezgraniczne, moze to tez blad i moze dlatego AZ tak bardzo mnie to zabolalo. W tym czasie kiedy mi to zrobila, powiedzmy, ze fizycznie nie bylismy ze soba, byla klotnia, wyleciala i byly rozmowy, wrecz monologi kompletnie sie odizolowala. Lecz ja walczylem i to mnie boli najbardziej, bo gdybym moze odpuscil, sytuacja wygladala by inaczej ... Twierdzila, ze bala sie ... moich slow i miny kiedy bylem zly. Nigdy miedzy nami nie doszlo do szarpanki itp zadnej przemocy, nigdy jej nie zwyzywalem od najgorszych, bez wulgarnym przezwisk itp. Klotnia z argumentami i ja podnoszacy glos, a to ja odpycha. Po czym sie izoluje, ja tego nie rozumiem, bo wg mnie nie ma powodu do takiej reakcji i napiecie wzrasta. Nie wiem gdzie tego szukac, tato jej byl ponoc z tego co moge sie zorientowac awanturnikiem, moze ma po prostu jakies zle wspomnienia. To spokojna osoba, ale z drugiej strony, cicha woda ...

Aeyren - Zgodze sie, ze nie ma poczucia winy, lecz mowi, ze wie, ze jest to jej wina i jej przykro i przeprasza mnie ... ale nie chce rozmawiac o tym, bo jest jej ciezko i zapewne wygodniej. Czy mnie kocha ... twierdzi, ze tak, ze bardzo, ale nie jestem przekonany, czy aby na pewno w pelni rozumiala co to jest milosc. Nie jest to dziecko oboje jestesmy okolo 40'tki, jest starsza odemnie troszke, ale czasami sadze, ze jest bardzo zagubiona. Gdzies ostatnio zaczelismy stwierdzac, ze zaczyna sie u niej kobiecy problem hormonalny, to genetyczne, jej mama bardzo wczesnie tez z tym sie zmagala, wiec wiele zachowan, napadow nastrojow mozna pod to wytlumaczyc. Mielismy robic test, ale nie do konca chce byc o tym przekonana, jakby to powiedziec, boi sie, ze ja to zdoluje.

To wszystko jest bardziej skomoplikowane niz myslalem. Wiec te wszystkie rzeczy jakie sie zbieraja na jej zachowania moga miec bardzo rozne podloze, a obawiam sie, ze chemia tutaj w organizmie kobiety potrafi zrobic mega balagan, ze w jednej sekundzie potrafi przejsc z euforii do smutku, ucieczki ...

Jak jej mowie, ze jest mi cudownie jak jest taka kochana i mila, to potrafi powiedziec, ze jest, a ja nagle wszystko psuje, bo sie cofam do tylu i ... wtedy to wszystko wyglada tak jakby to byla moja wina ...

Nie do wygrania ... Od dzisiaj wszystko powoli wraca do normy ... minely magiczne trzy dni "izolacji", zobaczymy co dalej. Boli mnie, ze w jej zachowaniu nie ma logiki. Ale jak to kiedys ktos powiedzial, kobiety sa do kochania, a nie do rozumienia ich.

Jak raczyles powiedziec Autorze, ona nic nie bedzie robic wbrew sobie. No to wlasnie juz wiesz dlaczego Cie zdradzila.

Bardzo trafne słowa...
Jak na faceta w okolicach 40-tki wykazujesz jakąś dziwną naiwność i niedojrzałość do związku. Niedojrzałość, ale w rozumieniu tego, czego powinieneś od związku OCZEKIWAĆ. Twoja partnerka pomimo zblizonego wieku bardziej przypomina zachowaniem egoistyczną nastolatkę a nie dorosła kobietę...
Dlaczego? Juz odpowiadam...
W słowach EXTRA_terrestrial masz pewną wykładnię związku własnie. Dodałbym, a właściwie powielił innych słowa, że nie sztuka udawać związek, gdy jest dobrze i wszystko się układa. Związek jest ZWIĄZKIEM dopiero w obliczu problemów, w momencie, gdy trzeba stanąć obok drugiej osoby i ją wesprzeć, rzucić wszystko i bez wzgledu na wszystko BYĆ obok. Twoja znajomość nie jest związkiem, bo ta kobieta w takich momentach odchodzi. To egoistyczne i niedojrzałe. To też podważa jej postawę jako Twojej partnerki. To koleżanka do miłego spędzania czasu. Nikt wiecej...
Jako dorosły facet (własnie, napisz cos o swoich i jej poprzednich doswiadczeniach, jakichś związkach - to ważne), powinieneś czegos wiecej oczekiwać od swojej partnerki. I jesli tego nie ma - cos z tym zrobić, a nie ...tłumaczyć i usprawiedliwiać z najgorszego skur...twa jakie Ci zrobiła. Może jestem zbyt radykalny, ale ja nie chciałbym juz być z kimś, kto z byle powodu ode mnie ucieka, zostawiając mnie samego z problemami... Szkoda byłoby mi już mojego czasu dla kogoś, kto w taki sposób okazuje jak ważną jestem osobą No sorry...
Tak sie nie robi w związkach... Dlatego tym bardziej sie dziwię Twojej, Autorze postawie... Dziwi mnie to Twoje na siłę tłumaczenie jej i usprawiedliwianie przed samym sobą. Przed nami nie musisz - my tu już w wiekszości "swoje" przeszlismy i dość ...wnikliwie widzimy Nas nie zwiedziesz usprawiedliwieniami. Ale siebie tak i wciąż to robisz... Ale to Twoje życie. Chcesz je trwonić na taką niepewną znajomość z niepewną kobietą - Twój wybór.
Napiszę Ci jeszcze jedno, ważne: w taki sposób jak teraz - Twoje zachowania wobec niej - skończysz u psychiatry, a w zyciu zostaniesz sam, po raz enty zdradzony (bo znów będzie między Wami kryzys) i w końcu porzucony...
To, co teraz robisz to pokazywanie jej, że godzisz sie na każde świństwo i wszystko zaakceptujesz, przełkniesz i nawet na moment nie przestaniesz jej wyznawać miłość. Wiesz kogo z siebie robisz...
Miałbyś aż tak ...żadne poczucie własnej wartości jako mężczyzny, partnera i ...człowieka?