Zwierzak dla 4-latka...

jesli chodzi o sierściowe zwierzątka, to należałoby sie upewnić na początku, że dziecko nie będzie mieć alergii. Jak masz znajomych którzy mają psa, to niech mały trochę czasu z nim spędzi. Niech pogłaszcze psa, bo czynnik uczulający to nie sama sierść tylko białko zawarte w naskórku zwierzęcia, a nawet w ślinie. Potem zobacz czy nie ma wysypki, kataru itp..

chociaż moim zdaniem, 4 latek nie jest i nie będzie w stanie w tym wieku nauczyć się odpowiedzialności za zwierzątko. może z początku, z powodu wielkich emocji, będzie dbało o to, czy piesek ma czysta wodę, ale z to minie. tak jak każda inna fascynacja zabawką.
jeśli nie chcesz sama sobie sprawiać zbyt dużego kłopotu, to spraw dziecku na początku może małe , niewymajające akwarium, z paroma rybkami, żabką, glonojadem. Wiem, że rybek dziecko nie dotknie, ale jeśli chodzi o odpowiedzialność, to trzeba także je dokarmiać. 

co do mniejszych futrzastych zwierzątek - odradzam chomiki, bo są szybkie, mogą ugryźć, a dziecko takie małe zwierzątko, może za mocno ścisnąć i dramat na miejscu.
świnka morska? hm.. sama nie wiem... fajne są miniaturowe króliczki. jeśli nie odstraszy Cię ciągle sprzątanie mieszkania, z powodu zostawiającej przez nich wszędzie kupki, to najbardziej wybrałabym ta opcje. no i zaleta to także taka, że można takie zwierzątko zostawić w domu,gdy jedziecie na urlop.  Nie sprawia takiego kłopotu, jak pies.
papugi- hm.. wybór każdego, chociaż odradzam tym, którzy lubią z rana pospać

ps. ja na pewno nie decydowałabym się na zwierzątko, dopóki dziecko nie poszłoby do szkoły.

aaa..co do samodzielności dziecka ( bo piszesz, ze chciałabyś uczyć dziecko samodzielności)- to w tym wieku, nie dotyczy ona opieki nad zwierzątkiem, tylko samodzielnością podczas jedzenia posiłków, samodzielność podczas ubierania, podczas korzystania z toalety, samodzielność w zabawie, samodzielność, gdy dokonuje wyborów, sprzątania pokoju itp..

Jestem zwolenniczką wychowywania dzieci (i to od pierwszych ich dni na świecie) wśród zwierząt. Jednak wymaganie od czterolatka odpowiedzialności za zwierzaka uważam za grubą przesadę. Odpowiedzialności i samodzielności można uczyć na wiele sposobów, za każdym jednak razem należy wymagania dostosowywać do wieku dziecka.

Gdy syn miał dwa miesiące wraz z nim, na kilka tygodni, przenieśliśmy się do mieszkania znajomych, by opiekować się... ich kotką. Nie było żadnych nieporozumień, kot nie był zainteresowany maleństwem. Po kilku dniach przybłąkał się do nas  szczeniak, wzięliśmy go do domu. Nie było żadnych problemów z tym, że w domu obok niemowlaka był kot i pies. Później mieliśmy drugie dziecko i drugiego psa (po stracie poprzedniego), też wychowywanego od szczeniaka. Przez krótki czas musieliśmy czuwać, bo szczeniak, jak to szczeniak, lubił podgryzać swoimi zębami-igiełkami. Gdy dzieci miały lat 7-8 do domu zawitał kolejny (poprzedni, schorowany, zmarł) szczeniak. Każdy z tych psów był dużym (ok. 40-50 kg), każdy był bardzo opiekuńczy wobec dzieci, żaden nigdy nie zrobił krzywdy.

Myślę, w że sytuacji gdy masz czterolatka zwierzaka dopasuj pod siebie nie pod dziecko.To znaczy zakup takiego, któremu będziesz mogła poświęcić czas i takiego, który wymaganiami będzie pasował do Twego trybu życia.
Jeśli chodzi o małe zwierzaki jak królik-one wyglądają słodko ale zdecydowanie nie są przytulankami.

Królik, którego kupiłam mojej wtedy sześcioletniej córce był dla niej dużym rozczarowaniem-gryzł, był agresywny i nie lubił być brany na ręce.
Pomyśl też nad tym by było to takie zwierzę, któremu czterolatek nie zrobi nieumyślnie krzywdy.

Ja jestem za wychowywaniem dzieci w obecności zwierząt, ale jak widzę tematy w stylu "zwierzak dla 4-latka" to mnie krew zalewa.
Zwierzę nie jest rzeczą. Jeżeli chcecie wziąć zwierzę, to wy, a nie dziecko będziecie za nie odpowiedzialni. Jak chcecie mieć zwierzaka tylko ze względu, że dziecko chcecie czegoś nauczyć, to sobie darujcie, bo przez takie podejście masa zwierząt trafia do schroniska, jest wyrzucana itd.

Zwierzak jako ''prezent'' dla dziecka, to nigdy nie jest dobry pomysł.
Wyżej dziewczyny już wyjaśniły, dlaczego.

Jeśli w domu do tej pory nie było zwierząt to proponuję poczekać jakieś 2 lata. W tym momencie bezpiecznie można sprowadzić pod dach tylko żółwia lub rybki. Każdy inny zwierzak grozi katastrofą.

Moje dziecię miało niecałe 4 lata, kiedy w domu pojawił się królik. Żył 2 dni. Potem były chomiki. Żyły nieco dłużej, ale okoliczności ich śmierci są mocno niejasne. Dopiero świnka morska przetrwała, ale Młoda miała 6 lat w momencie jej zakupu. I tak w pewnym momencie świnka miała skręconą łapkę. Sama sobie tego raczej nie zrobiła... No i nie można powiedzieć, żeby córka czuła się za świnkę odpowiedzialna. Klatka jest w jej pokoju, głodna świnka wściekle kwiczy, więc wtedy jest karmiona. I tyle w kwestii opieki dziecka nad zwierzęciem. Smrodek niezmienianej ściółki dziecku nie przeszkadza.

Małe dziecko nie zaopiekuje się w pełni żadnym zwierzęciem. Zwierzak więc musi być na głowie rodziców. Dziecko nie ma wyczucia, nie myśli perspektywicznie - w najlepszej intencji może chomika czy nawet królika uśmiercić. Większe zwierzę z kolei, szczególnie taki świeży, niewychowany nabytek, może być niebezpieczny dla dziecka.

Tak. To jest bardzo dobry sposób.

Z tym "chceniem" zwierzaka przez dziecko,nawet starsze też jest różnie.
Moja córka miała obiecanego psiaka gdy będzie miała osiem lat.Przez rok poważnie się do tego przygotowywała:wybierała imię,czytała o rasach,zbierała pieniądze na wyprawkę.
Gdy w końcu psa dostała,po  tygdniach zachwytów ( a mojego permanentnego zmęczenia nocnym i wczesnoporannym wyprowadzaniem psiaka) córka zaczęła wyprowadzać psa babci bo ten umiał chodzić już na smyczy a nasz maluch nie dał się na smyczy prowadzić.Była lekko rozczarowana bo myślała,że z psem będzie niekończąca się zabawa a tu maluch głownie sika,je i śpi...
Stało się tak jak przewidziałam- w tej rodzinie to ja głownie mam psa:)
Ale ja wiedziałam,że tak może być i na to się przygotowałam.

Teraz psinka ma półtora roku,jest bezkonfliktowa,posłuszna,córka chodzi na spacer z nią z przyjemnością bo może popisać się przed koleżankami- psiarami jakiego to ma mądrego i wychowanego pieska:)
Ale nieraz zdarza się,że się pannie z psem wyjść nie chce lub po prostu nie ma czasu.
Poza tym nie ukrywam,że uważam,że ja się psem zajmę najlepiej z całej naszej rodziny,że przy mnie będzie wybiegany,dobrze odżywiony,zaopiekowany,zadbany i zadowolony:)