Czy to ze mną coś nie tak, czy mam rację?

No i ja jestem tak niezadowolony, że psuje to cały związek. Stałem się bardziej oziębły, nie potrafię już cieszyć się spotkaniami tak jak kiedyś. Po prostu widzę inną osobę, niż tą co poznałem i stało się to tak nagle, szybko... A wiadomo, powiedzenie jej tego może skończyć się bardzo źle. Wiele kobiet uważa, że jak się kocha to bez względu na wszystko, a ja myślę że jednak fizyczność i dopasowanie ma znaczenie...

U niej po prostu nastąpił efekt jojo i stało się to w ciągu dosłownie pół roku. Nie chciałem jej robić przykrości, bo wiem że miała w związku z tym kompleksy. Zwracali jej na to uwagę domownicy, a ja powiedziałem kiedy już było w zaawansowanym stadium. Powiedziałem jej to delikatnie, że mi to przeszkadza i mogę jej jakoś pomóc jak chce i od tamtego momentu próbowała trochę mniej jeść. Niestety bez rezultatów, bo może być to dosyć skomplikowana sprawa. Wcześniej na rygorystycznej diecie schudła duuużo i wyglądała świetnie, więc może ale ja też nie będę wymagał od niej aby się katowała. Prosiłem nie raz aby zrobiła badania. Niby chce je zrobić, ale też nie kwapi się do tego bardzo. Nie widzę za bardzo chęci zmiany. Ona po prostu ma zaniżoną samoocenę uzależnioną od tego jak inni ją traktują i woli się zaniedbywać i nie myśleć o tym. Smutne to jest, bo naprawdę wyjątkowa kobieta...

Ej, ej ..bez przesady easy. Gdyby z tego powodu, że ktoś nie ma natury fitness sportowca rozpadały się udane związki (weźmy kobiety po ciąży, które wolniej zrzucają, albo osoby z chorą tarczycą) to byłaby niezła rotacja

Ja sama bardzo dbam o siebie w kwestii ciała itd., co nie zmienia faktu, że nie to jest najistotniejsze. wyglądałam dobrze, a związek mi się rozpipczył z innych powodów, także nie dajmy się zwariować.

To, że kobita Ci się zaniedbała jest ważnym problemem i nie ma co tego bagatelizować, ale żeby odrazu rzucać? Come on now..
Może pogadaj z nią na spokojnie- wiesz, w udanym związku podobno ludzie ze sobą gadają i to całkiem otwarcie

Ale nie pogadaj- pogadaj, tylko musisz zrobić to tak, żeby ona nie czuła z Twojej strony ani presji ani zbytniej pobłażliwości, a nie daj boziu niesmaku, pogardy. Musi czuć pełną akceptację i troskę i to powinno ją pchnąć do wzięcia się za siebie.
Podchodami z siłownią możesz nic nie osiągnąć, bo to trochę wygląda jak takie tabu..różowy słoń w pokoju, ona wie o co chodzi i Ty wiesz o co chodzi, ale przez to, że nie rozmawiacie o tym wprost ona czuje się dziwnie i pewnie jest jej wstyd, że Cię zawiodła.

Musisz inteligentnie do tego podejść. Oczywiście, jeśli nadal Ci na niej zależy, bo jeśli to pretekst żeby się rozstać to znajdziesz za chwilę inny.
Przemyśl sprawę.

Myślę, że nie jest to żaden pretekst. Dopiero od momentu kiedy utyła już naprawdę zauważalnie oddalamy się od siebie. Mi to przeszkadza i nie potrafię tego kontrolować. Jak widzę jej podejście i to, że nawet za bardzo dbać o siebie się nie stara to mnie to wręcz denerwuje i zaczynam się buntować. Bliskość między nami zmalała drastycznie, a seks wygląda jak w starym małżeństwie - a na początku było baardzo dobrze. To nie jest to, że mi się odwidziała, po prostu nie potrafię zaakceptować takiej otyłości i takiej postawy kobiety. Dla mnie kobieta powinna dbać o siebie, lubić to robić i chcieć się podobać sobie i innym, a tutaj widzę taką samodestrukcję:/ I trudno jest mi jej w tym pomóc. Z jednej strony chciałbym podbudować jej poczucie wartości, ale to jest samonapędzająca się spirala, bo jak patrze co się dzieje, to nie jest to łatwe:(
Próbowałem jej powiedzieć o tym wszystkim. Zrobiłem to w miarę delikatnie. Powiedziałem, że źle się z tym czuje, bo sam jestem osobą szczupłą i to jakiś mój kompleks w tym momencie wychodzi itp. Nie chciałem jej pokazać, że jest brzydka czy coś w tym stylu. Powiedziała, że to da się zmienić ale to nie nastąpi bardzo szybko i nigdy nie będzie super szczupłą laską. Ja uznałem, że ok. i mogę jej w tym w razie czego pomóc. Tak jak pisałem próbowała trochę mniej jeść, jakichś porannych ćwiczeń. Bez efektów. W zasadzie przytyła jeszcze bardziej. Ostatnio powiedziała że ona teraz nic z tym nie zrobi. Podejrzewam, że ma problemy ze sobą i swoją akceptacją i to przybiera na sile i jest powodem. Nie wiem jak to rozegrać:/

Widzisz, jej problem wynika głównie z jej nastawienia i kondycji psychicznej. Ona uzależnia swój wygląd od tego jak traktują ją ludzie z otoczenia. Jeżeli nie słyszy komplementów, a tymbardziej kiedy ktoś mówi jakieś wg. niej złe rzeczy (a jest przewrażliwiona) to jej poczucie wartości drastycznie spada. Tutaj jest problem. Nie jestem typem faceta, który bajeruje, komplementuje itp. i sam tego nie potrzebuje. Nie potrafię więc sam jej pomóc:/ Ona sama się pogrąża. Widzi się jako brzydką i przez to w ogóle się nie stara. To powoduje znowu, że ja się oddalam. I dramat gotowy. Żadne z nas nie potrafi tego przerwać:/

Wiesz, trudno jest od tak kogoś opuścić jak pojawiły się uczucia. Wygląda na to, że wyjątkowo się nie dobraliśmy. Ona jest psychicznie słaba i potrzebuje pomocy i przydałby jej się facet, który pokocha ją w 100% i zapewni jej dużo pozytywnych emocji. Będzie bardzo czuły, będzie prawił komplementy itp. A trafił jej się facet, który ma trochę inną naturę i w dodatku ma problem z zaakceptowaniem pewnych rzeczy. Szkoda, naprawdę szkoda, ale wariant zakończenia tego związku muszę rozpatrywać:/ Jeżeli by ją to umocniło to dla mnie świetnie, bo zasługuje na to.

Zbliżają się święta zrób swojej kobiecie kilka prezentów typu zaproszenie na zabiegi upiększające +wizyta u dobrego dietetyka + karnecik na siłownie (niezły efekt daje jazda na rowerze polecam chociaż porą zimową bywa chłodno:) ) jeżeli ci na niej naprawdę zależy okazuj jej to często słowami i czynami obdarowuj czasami kwiatami lub innymi upominkami (tylko nie łakocie) dzięki temu może zmieni się  jej stan umysłu i będzie miała siłę zwalczyć swoje słabości.

Próbowałem ją kiedyś wyciągnąć na wspólne bieganie. Udało mi się dwa razy... Niestety ani nie widziałem większego zainteresownia wtedy ani potem. Miała wiele różnych okazji by coś zmienić. Mogła zapisać się na fitness z koleżanką, mogła przyjąć wsparcie rodziny, która proponuje od czasu do czasu dietę, albo nawet mówią jej o wizycie u lekarza (bo problemy zdrowotne nie są tu wykluczone). Niestety nic z tego. Najgorsze jest to, że ona jest tak przewrażliwiona, że za bardzo nie mogę poruszać tematu. Tymbardziej, że ma podejście takie, że jak się kocha to wygląd nie ma już znaczenia. Moje delikatne próby zasugerowania zmian myślę, że rozumie. Widzi, że czasami proponuje jej dietetyczne dania, że nie chce przynieść czekolady, że poruszam temat zdrowia i odżywiania, że mówię że powinna te badania zrobić. To się tak toczy już z 5 miesięcy bez żadnego efektu. Między nami jest coraz gorzej, bo staję się coraz bardziej rozgoryczony i zdystansowany, a ona coraz bardziej domaga się żeby było tak jak dawniej w kwestii mojego wyrażania uczuć itp. Myślę, że ona w tej chwili jest w takim dołku, że trudno jej zdobyć się na cokolwiek. Chciałbym jej pomóc, ale trudno mi tak nagle wrócić do tego co było. Łapie się na tym, że pojawia się u mnie niemal złość jak widzę jej podejście, jak widzę że zjada jakieś słodycze, jak widzę że nie dba o wygląd zewnętrzny.

Szkoda mi jej Dziewczyna jest w dołku, czuje ataki i presje z każdej strony. Do tego sama się nakręca i ciężko jej coś zmienić. Ciężka sytuacja, ona sama musi chcieć to zmienić. Wydaje mi się, że tutaj trzeba drastycznie zadziałać... Powiedz jej, że ją kochasz, upewnij ją najpierw we wszystkich uczuciach, a później poleć prosto z mostu... powiedz jej to co napisałeś nam tutaj. Pamiętam, że moją koleżankę obudziło to, że jej chłopak sam poszedł na siłownie i zaczął zdobywać komplementy i uwagę innych dziewczyn. Wtedy ona też zaczęła o siebie dbać, poszła na fitness, później siłownię... mówiła, że jest młoda i chce tą młodość wspominać bardzo dobrze, a nie na stare lata pluć sobie w twarz, że przesiedziała w domu z nadwagą z lenistwa ;p Autorze nie sugeruję Ci rozstania, ale w tym przypadku jakiś wstrząs potrafiłby coś zmienić.

Ja jestem szczupły i zawsze też coś tam ze sobą robiłem (rower, siłownia itp.), więc jakiś wątły też nie jestem. Jak na faceta myślę, że dbam o siebie normalnie. Chociaż będąc z nią też trochę odpuściłem, ale nie na tyle żeby to było jakieś zauważalne.
Ja nie jestem pewien w 100% czy rozwiązaniem może być tutaj siłownia i dieta. Niby tak udało jej się schudnąć, ale z tego co wiem była na bardzo ostrej diecie... A tak przecież żyć nie można. Ciężko jest mi określić czy ona je odpowiednio, bo się na tym nie znam. Wydaje mi się, że nie je za dużo, ale być może problemem są słodycze + nieumiejętne odżywianie się. Rzadkie, ale obfite posiłki itp. Mogą to być też jakieś zaburzenia hormonalne i tutaj jedynie badania by coś pokazały.

Nasz związek napewno przechodzi teraz najgorszy okres, ale nie sądzę aby to była bezpośrednia przyczyna. Jest to dziewczyna, która ma dużo złych doświadczeń z przeszłości. Jest min. dda... Nie jest więc łatwą osobą i bardzo łatwo popada w stany depresyjne, albo robi się bardzo nerwowa. Nie jestem pewien czy radzi sobie ze stresem zajadając. Jak spędzam z nią czas to nie zauważyłem żeby jakoś dużo jadła.

Nie widzę, ponieważ nie przebywamy ze sobą ciągle. Obserwuje mimo to jak to wygląda, słucham różnych wypowiedzi i z tego co wiem to faktycznie jakoś dużo nie zjada, raczej w normie. Przyczyna więc moim zdaniem jest inna. Być może psychika, być może problemy zdrowotne, a być może niewłaściwy sposób odżywiania i brak ruchu - a nie samo jedzenie dużych ilości. Myślę, że problemy dostrzegam tylko nie potrafię ich rozwiązać. Jedna próba nic nie przyniosła, bo jak widać problem jest skomplikowany.

A ja rozumiem tą dziewczynę! Katowała się tyle czasu, aby się komuś podobać i okazało się, że jej ukochany chce być z nią tylko dla wyglądu. Gdyby jeszcze można było ten efekt uzyskać łatwo to nie było by dla niej problemu. Ale ona ma zły metabolizm i jej facet nie potrafi tego zrozumieć! Czemu Herbercie uważasz, że ona nie dba o siebie? Co nie myje się, chodzi w brudnych ubraniach itd? Czy Ty nie rozumiesz jak jej ciężko utrzymać szczupłą wagę? Czy ona ma całe życie się męczyć aby Tobie dogodzić? A Ty potrafisz się jakoś dla niej poświęcić?

To ja nie rozumiem do końca Twojego myślenia. Ja jeżeli byłbym gruby to nie szukałbym sobie kogoś zaraz po schudnięciu, albo potem nie odpuszczał, bądź zasugerował już na samym początku że mogę być zaraz grubasem. Nie każdy musi się na to godzić, nie każdy musi czuć pociąg do osoby otyłej. Tak samo w drugą stronę... To jest takie trochę oszustwo na krótką metę. Moim zdaniem nie do końca fair. Ja rozumiem, że kobieta tyje po ciąży, albo po 20 latach związku. Tyje, siwieją jej włosy, ma więcej zmarszczek itp. Naturalna sprawa. Ale jak poznajesz kogoś kto po pół roku zmienia się zupełnie to chyba trochę inna sprawa prawda? Czy potrafię się poświęcić? Zależy w jakich kwestiach. Są takie, w których potrafię, są pewnie takie, w których nie. I podejrzewam, że to jest jedna z tych w których ona nie może nic zmienić. I ok, tylko to nie znaczy że ja mam teraz sobie myśleć - katowała się tyle, o rany to ja muszę to akceptować i już. Nie, muszę myśleć o tym żeby było dobrze i dla mnie i dla niej. A w takim stanie nie jest i co ja mam na to poradzić:/

A powiedziałeś jej, że czujesz się oszukany, bo udawała kogoś kim nie jest i robiła coś wbrew sobie, aby tylko Cię zdobyć?

Właśnie! Jest wrażliwa! Dlatego dając jej do zrozumienia, że już Cię mniej interesuje, bo jest grubsza, robisz jej wielką krzywdę! Pogadaj z nią szczerze i powiedz jej, że Tobie jest z tym ciężko, bo czujesz się źle z tym, że okazała się inna niż na początku. Przecież ona może nawet nie wiedzieć, że Ciebie jej zachowanie też może boleć. A odsuwając ją od siebie bardzo ją krzywdzisz.

Dzięki wielkie. Widać, że masz sporą wiedzę na ten temat. Wydaje mi się, że u mojej kobiety jest to problem zdrowotny/hormonalny choć pewien na 100% nie jestem. Mogą to być także złe nawyki żywieniowe - co wcale nie oznacza objadania się. Teraz ona twierdzi, że jedząc mniej i ruszając się więcej nic nie osiąga - wręcz na odwrót. Jednak przed tym jak mnie poznała, była na ostrej diecie (Dukan) i chodziła na siłownie i udało jej się znacznie schudnąć w stosunkowo szybkim tempie. Więc nie wiem do końca jak to jest. Czy można tak schudnąć mając problemy zdrowotne/hormonalne. Mam znajomą, która ma problem z tarczycą i co by nie robiła to schudnąć nie może. Musiałaby zupełnie nic nie jeść. Jeżeli chodzi o ponowne przytycie mojej dziewczyny to stało się tak dlatego, że całkowicie odpuściła i zaczęła żyć niemal tak jak wcześniej. W ciągu pół roku przytyła z 20kg, potem doszło z 10. Teraz wydaje mi się, że się to trochę zatrzymało i albo nie postępuje, albo bardzo powoli.

niestety, ale Dukan to najgorsze co człowiek może wybrać i na chwilę obecną prawdopodobnie całkowicie rozregulowała sobie metabolizm... tak to jest, jak ktoś chce dużo schudnąc w krótkim czasie, a potem płacz, bo wszystko wróciło... wiem, że się nie objada (mało kto się objada naprawdę), ale wystarczy że powróciła do starych nawyków, żeby znowu ważyła tyle co wcześniej, a pewnie nawet więcej ... Nie chcę dołować, ale im więcej prób odchudzania, tym potem jest coraz gorzej... tak jak napisałam ci wcześniej, ona powinna zacząć od zmiany sposobu myślenia i zapomnieć o dietach, bo nie ma czegoś takiego jak dieta... ja wręcz nie znoszę typologizacji diet, jestem tego ogromną przeciwniczką... Nic dziwnego, że twoja dziewczyna zrezygnowała z diety, każdy by miał dość tego, co proponuje ten pseudo lekarzyna

Namów ją na początek na zwykłe badania w laboratorium. Niech sobie sprawdzi hemoglobinę, glukozę i insulinę (wszystko na czczo) - ważne, żeby glukoza i insulina została wykonana razem w tym samym czasie (nie na raty)... oczywiście najlepiej by było mieć zrobioną krzywą obu, ale na początek wystarczą te dwa. Jeśli będziesz chciał (a ona ci pokaże te wyniki), to napisz mi je tutaj. Szybko policzę, jakie ma HOMA (czyli czy ma insulinooporność, czy nie)

Otyłość na tle hormonów może brać się zarówno od tarczycy, jak i od nadnerczy w wyniku gruczolaków na nich występujących, ale nie wydaje mi się, żeby to dotyczyło twojej dziewczyny. Uwierz mi, że jakby miała z tym problem, to nadwaga byłaby jej najmniejszym zmartwieniem.