5 lat związku - i co dalej?

Witam nie wiem co sądzą inni ale ja z perspektywy czasu swojego związku wiem że nie można wszystkiego brać do siebie tylko czasem po prostu sobie coś zbagatelizować bo inaczej można zwariować Ja zawsze myślałam o tym żeby żyło nam się na jakimś w miare poziomie i chciałąm coś osiągnąć w życiu dążyć do czegoś i to był chyba mój błąd bo trzeba zawsze pielęgnować związek i myśleć o tym żeby się układało w związku i nie patrzeć ciągle na obowiązki A faceci są jacy są i ich się nie zmieni nie ma ideałów

Tęsknota za księciem z bajki z wyobrażeń, a księżniczka sama taka trochę z brzydkiej bajki? Nie lepiej najpierw popracować nad własnymi wadami, a dopiero później spojrzeć na to obiektywniej? Tak, to jest łatwiejsze rozwiązanie - znalezc kogos innego. Zachowania drugiego człowieka mają przyczyne też w nas. Jesteś próżna, a sama nie odwzajemniasz tego (więc nie motywujesz do dbania o Ciebie, a tylko wymagasz), jesteś złośliwa, robisz żarty, a jednocześnie chcesz rządzić. Myslisz, ze z kims innym by się dało? Szczególnie takim który jest mniej "nudny"? Ja mysle, ze nie. A nawet wiem, że nie, bo dopiero by się czuł wartościowy, że nic bys nie zmieniła, tylko cierpiała. Tego tak troche przedmiotowo używasz, ale jak obu stronom to pasuje(pasowało) to nie byłoby problemu. Jak chcesz mieć władzę, to możesz jednocześnie nie mieć szacunku (nie imponuje), a jak nie masz władzy to możesz być nieszczęśliwa. I tak zle i tak niedobrze:)
Wolisz zabawowe, luzne zycie, aniżeli stabilne - i sie wydaje przez to, że nudne. Jednoczesnie oswiadczyny, które nie wiadomo jak zorganizować. Troche sie to kupy nie trzyma. Chyba ze mądrości życiowej od niego oczekujesz (ktora nabywa sie z doswiadczeniem, a nie po prostu jest) i że jeśli ty nie umiesz, to on ma umieć.
Każdy człowiek przyzwyczaja się do stałego bodźca (tu drugi człowiek). Jeśli uwazasz ze te 'wymagania' to nie chwila emocji, proba racjonalizacji chęci odejścia (wtedy czepić sie można wszystkiego) i że on Cie blokuje przed tym kim chciałabyś być to widocznie drogi prowadzą gdzieś indziej.
Moze tez przypomnij sobie czemu sie z nim związałaś, jak to było i co się zmieniło od tego czasu. Wiesz, to tez moze byc proba racjonalizacji: gdyby nie on, to bym wyjechała tu i tam. Rozejdziecie się, a i tak nie wyjedziesz. A więc czy aby na pewno wiesz czego chcesz? Tylko i aż tyle.

"Albo jak ktoś uratował kiedyś swój związek po poważnym kryzysie, to też proszę o komentarz. " - Problem jest ze malo kto wtedy to widzi, pojawia sie "znieczulenie" na fakty a potem konsewencje roznych zdarzen. Mlodzi ludzie maj to tez do siebie ze sa uparci i niesklonni do kompromisu, mysla duzo o sobie (zycie z kims i kompromisy to nauka ktora przychodzi z czasem). Dlatego trudno cos zmienic i sie dogadac. Jednak nawazniejsze sa rozmowy, nawet na ten sam temat zeby komunikat dotarl.

"jest to dla nie problem, nie mamy własnego mieszkania, więc będziemy musieli zaciągnąć kredyt, a bez wkładu własnego będzie to koszmarem"

I tu kolejny przyklad ze cos musimy? Kredyt to najgorsze rozwiazanie a myslenie o kredycie w waszej obecnej sytuacji w zwiazku jeszcze gorsze. Myslisz ze "meble polaczal was"?

"ja ciągle myślę, gdzie znajdę kolejną pracę, a chłopak jest zadowolony na swoim stanowisku," - a to cos zlego? Widzisz po prostu wasze oczekiwania odnosnie tego co chcecie osiagniac w zyciu calkowicie sie rozmijaja. W waszym zyciu nie sa obecne fakty, ale sa plany i marzenia. Kompromisu brakuje z obydwu stron. Co bedzie za kolejne 5 lat, 10 lat, 15 lat?

Mieszasz rzeczy wazne i mniej wazne. Zastanawiasz sie jednoczesnie nad zwiazkiem wogole (czy z nim byc) a jednoczesnie piszesz o slubie z nim. To sa rzeczy sprzeczne, obrazowo takie, ktore ida w przeciwnych kierunkach, obrazowo, o 180 stopni od siebie.

Majac sprzeczne oczekiwania sama nie wiesz czego tak naprawde chcesz. Moim zdaniem trzeba wrocic do poczatku i okreslic piorytety lub kierowac sie czyms nadrzednym. Ale jesli miedzy wami nie bedzie porozumienia i kompromisu to takie zycie bedzie w istocie walka miedzy wami tylko w imie czego? Czy celem zwiazku jest walka? Z drugiej strony widzisz ze otacza Cie materialny swiat. Sama tez chcesz zdobywac "dobra". Jest tu taki watek na forum "niespelnionej kobiety", ktora zdradzila meza, ktory byl pantoflarzem i cala wine przerzucila w koncu na niego. Potrzeby bliskosci, milosc sa wazne. W koncu nie zastapi ich mieszkanie, samochod.

No i rozstaliśmy się, więc dobrze przypuszczałam, że nasze tygodniowe zmienianie nie pomaga i to jest agonia. Ma się wyprowadzić niedługo, teraz wyjechał na szkolenie.  Niestety niedługo wczoraj oznaczało 1.12, a niedawno dzwonił i prosił o przełożenie na 15.12. Nie wiem jak to wytrzymam. Jak wchodzę do mieszkania i widzę puste łóżko to mnie coś ściska w środku. Ale jak myślę, że miałby tu być - tak kiedyś bliski, a teraz tak obcy - to od razu chce mi się płakać.
Dlaczego tak szybko zdecydowaliśmy się rozstać? Ten tydzień minął na mieszanych nastrojach - albo świetnym porozumieniu albo jakiejś kłótni, wywlekanie jeszcze raz tego samego. W końcu to drugie zaczęło dominować, zrobiło się naprawdę toksycznie i uznaliśmy - wczoraj,  po tym jak już napisałam post - że zamiast być coraz lepiej, to jest coraz gorzej, zmiana wprawdzie nie następuje natychmiastowo, ale my ewidentnie zjeżdżamy w dół. Ja płakałam, a on przytulił i skomentował tak: ty jesteś fajna laska, ale może nie dla mnie. Ja jestem beznadziejny chłopak, ale może nie dla ciebie.
Wiem, że ma rację. Mamy inne priorytety w życiu ale boli jak jasna cholera. Nie jem, nie śpię, jedynie praca trzyma mnie przy życiu. W życiu czegoś takiego nie przeżyłam. Mam ochotę wyć.
W dodatku wiem, że nawiązał kontakt z jakąś dziewczyną. Nie wiem dokładnie co, nie czytam jego SMSów, ale wiem, że to dziewczyna bo zobaczyłam nagłówek przychodzącej wiadomości (tak jakby radziła się go o coś w jej związku - zgroza). Nie wiem skąd ją zna ani nie pytam o to, bo to już nie moja sprawa. Ale to jest dla mnie szok, bo jak pisałam nigdy nie czułam się zagrożona w swojej pozycji partnerki. A tu co - niby naprawiamy, a on już do kogoś SMSuje???? To nie poprawia mojego samopoczucia.
katrinaIII - szczerze mówiąc tego się właśnie bałam; że zostanę z niepewnym przyszłości facetem, przy którym się spalę bo będę się bała powiedzieć o swoich oczekiwaniach. ale jedyne o czym teraz myślę, to że już nigdy nie pocałuje mnie na dzień dobry, nie powie że jestem piękna jak wtedy gdy byliśmy ze sobą szczęśliwi. Wiem, że w głębi serca był dobrym chłopakiem i boję się, że nie spotkam już takiego. Z drugiej strony ta dziewczyna w czasie gdy się rozstajemy? Bardzo, bardzo boli. Może go wybierlam, myślę, że mam teraz tendencję myśleć o dobrych rzeczach, tego co mi brakuje i co było fajne w nas, a zapominam o tym, dlaczego się rozstaliśmy. Mam zamiar wypisać na kartce listę jego wad, bo inaczej chyba zwariuję.
Ale tak jak napisał maniek_z_maniek, młodość jest durna. Ja jestem jeszcze młoda, zwłaszcza mentalnie, ciągle chcę coś osiągnąć, jestem nad-ambitna i on tego też nie wytrzymał. Może nasz związek by przetrwał gdybyśmy byli bardziej wyrozumiali i zrozumieli, że ludzie nie są idealni.
Maniek - jeśli chodzi o to, że coś musimy. Chodzi mi o to, że ja naprawdę chcę mieć własne miejsce na ziemi - czyli muszę kupić mieszkanie. Miałam pomysł, żebyśmy pojechali razem za granicę się trochę dorobić, ale jego bariera językowa i tak naprawdę niechęć do nauki to trochę niszczyły. Myślę że własny kąt to jednak coś bardzo ważnego. Uwierz mi, od studiów rozbijam się po wynajmowanych mieszkaniach i chciałabym w końcu mieć miejsce, które nazwę domem. Stąd ten kredyt, bo pieniądze mi z nieba nie spadną.
Jeśli chodzi o ślub i rozstanie, to myślę, ze wiele dziewczyn rozumie to, co napisałam. Dla mnie ważne było być tą jedyną, żoną, zapewnioną o miłości i tyle. Skoro on tylko zwlekał z tym, to czułam, ze podświadomie pragnie znaleźć kogoś innego, że ja jestem niewystarczająca. Ale z drugiej strony nie chciałam w to uwierzyć, no bo przecież tak mnie zapewniał o miłości. I tak się tym frustrowałam strasznie, a nie chciałam go tym męczyć, bo naprawdę nie chciałabym nikogo zmusić do małżeństwa. I gdy się tak frustrowałam to zamiast o ślubie, zaczęłam myśleć o rozstaniu. I tyle.
A co do świata materialnego, to wiem, że mam problem z myśleniem o pieniądzach. Ale wiem, że najważniejsza jest miłość, bliskość drugiego człowieka, świadomość, że tworzycie razem świat. Niestety na co dzień o tym zapomniałam, mój błąd, za który płacę teraz srogą karę, uwierzcie mi, mam nadzieję że nie skończę z jakąś nerwicą.
I jeszcze raz do katrinaIII - nie wiem co Ci doradzić. Rozstanie po takim czasie, nawet jeśli widzi się racjonalne powody, to okropny, okropny ból. Przechodzę przez to wszystko teraz i wiem, że to czekałoby Ciebie gdybyś zdecydowała się z nim rozstać. Z drugiej strony nie wiem też czy tłamszenie swoich potrzeb i nie mówienie o nich zaprocentuje w końcu tym wyczekiwanym ślubem. Po prostu nie wiem, trzymam za Ciebie kciuki.
Przepraszam za chaos, ale po prostu muszę gdzieś przelać swoje emocje, bo zaczynają mnie przerażać te nagłe ataki płaczu.

Wielkie dzięki Elle88 za odpowiedź.
Własnie wróciłam z zumby, wyskakałam rozczarowanie (na godzinę, ale zawsze lepiej mieć chociaż jedną sensowną godzinę niż żadnej!) i jeśli nie dam rady spać (a pewnie tak będzie) to zamierzam czytać forum. Jak już przerobię watki o rozpaczy to mogę zabrać się za wertowanie 400 stron o tym gdzie znaleźć mężczyznę . Jak widać żartuję więc zumba działa! Przynajmniej chwilowo!
Pozdrawiam

Dziękuję, że pytasz.
Niestety jak na razie jestem w fatalnym stanie. Płaczę co chwilę, nie śpię, nie jem, zaczynam nie móc skupić się w pracy i popełniać błędy (nic dziwnego). Myślę już o jakimś chorobowym (urlopu brak), ale z drugiej strony praca to jedyny powód dla którego wychodzę z mieszkania. Są lepsze momenty, ale to jest taka sinusoida. I niestety w tych dobrych nieraz sobie myślę, że zmienimy się oboje i wrócimy do siebie. To też droga donikąd. Ale pojawiają się wątpliwości - czy dobrze zrobiłam? Czy to jednak nie było coś, nad czym oboje mogliśmy pracować? Może za dużo wymagam od ludzi? Idę dzisiaj znowu na zumbę, może wrócę w lepszym nastroju, mam nadzieję. Spisałam listę jego wad, moich zalet. Spisałam to, za czym ja tęsknię tak na prawdę - w większości po prostu za bliskością i mówię sobie, że jestem odzwyczajona od bycia samą a nie tęsknię tak naprawdę za nim.... ale serce przypomina piękne chwile... no i znowu płacz. Wszystko mi go przypomina. Stacja radiowa, nasz serial, jego biurko, zapach perfum. Wydaje mi się, że choć go nie ma - to jest wszędzie. Dużo razem podróżowaliśmy, to aby nie myśleć o tym, że nie mam z kim podróżować, poprosiłam o dołączenie do grupy szukających towarzyszy podróży. Pojadę gdzieś w styczniu czy lutym. Piszę pamiętnik, analizę swoich uczuć. Czyli niby się staram "coś robić" ale nic nie pomaga np. w takim momencie jak ten, gdy ryczę jak wariatka. Niby dopiero 4 dzień od rozstania ale boję się jak to się będzie toczyło dalej. Musze się też wyprowadzić, bo wynajmowanie takiej przestrzeni na jedną osobę to marnotrawstwo. Ale na razie o tym nie myślę, nie mam na to siły po prostu.
Nie mam siły nikomu mówić o tym rozstaniu, staram się udawać silną przed ludźmi, zwłaszcza że wyjechaliśmy oboje do obcego dla nas miasta i nie mam tu przyjaciół. Ani rodziny. Zresztą rodziców nie chcę denerwować, powiedziałam tylko bratu i koleżance, która niedawno przechodziła to samo co ja. Niestety koleżanka w Londynie. Brat w innym mieście. Rodzice rozmawiając przez telefon pozdrawiają chłopaka. Nawet nie potrafię napisać o nim "eks".
Ostatnio dzwonił. Chciał zapytać kiedy może wziąć rzeczy. Stanęło na tym, że żeby mnie nie denerwować to rzeczy weźmie gdy mnie nie będzie - czyli jutro. Pod tym względem zachowuje się dobrze. A potem mówimy o tym, jak podzielimy nasze wspólne rzeczy. Ale chyba zwariuję jak wrócę i nie zobaczę jego dokumentów, jego kurtki, żadnego znaku jego obecności. W dodatku nie wytrzymałam i wygarnęłam mu tą laskę. Wiem, że nie powinnam, ale strasznie mnie to męczyło. Powiedziałam, ze to okrutne, tak od razu po rozstaniu po długoletnim związku, pocieszać się inną. On powiedział że nie rozumiem tego, i że "Ty to zakończyłaś przecież". Ja na to, że to dużo o nim świadczy, że tak mało ten związek dla niego znaczył, skoro od razu szuka pocieszycielki, że jest mi przykro. On na to, że jestem w wielkim błędzie i mu też nie jest lekko. I koniec. Na szczęście udało mi się to wszystko powiedzieć bez płaczu, co jest wielkim osiągnięciem jak na mój obecny stan.
I jeszcze jedno - nie wiem z jaką opinią o nim gorzej się czuje. Nie mogę się zdecydować czy uznać go za człowieka, który wiele razy mnie zawiódł, który do mnie nie pasował, a na koniec zaczął pocieszać się inną. Bo wtedy zaczynam żałować, że ciągnęłam to tak długo. I czuję, że straciłam te lata, a czas to rzecz najcenniejsza - tego się nie odzyska. Czy raczej usprawiedliwić jego zachowania, bo ja też nie byłam idealna i wtedy szanować te 5 lat związku. Tylko wtedy robi się żal, że się coś traci i że takie rzeczy jak finanse i codzienne kłopoty niszczą związek. W dobrych momentach myślę, że nawet jeśli nie pasowaliśmy do siebie to czegoś się na pewno o sobie dowiedziałam i nauczyłam, ale teraz to do mnie nie przemawia. Czy musiałam się uczyć przez 5 lat, gdy mijały tak naprawdę najlepsze lata moje młodości?
Nocami czytam tutaj wątki o chłodnym rozstaniu, jest mi wtedy trochę lepiej, a potem wraca wszystko - samotność, rozczarowanie, ogromny ból, wszystko co najgorsze, strach, panika. Tego nie da się opisać. Nigdy nie myślałam, że będę się tak czuć, zwłaszcza, że to ja chciałam się rozstać. Wciąż przed oczami mam nasze ostatnie wspólne wyjście - które przechyliło czarę na rzecz rozstania - albo się nie odzywaliśmy, albo prawiliśmy sobie nawzajem złośliwości. I ten brak miłości, jaki odczułam - coś potwornego.
Koszmar. Czytałam Twój wątek carmen_boy i pewnie też się zastanawiasz jak postąpić. Niestety ja nie jestem jasnowidzem, nie wiem czy to wszystko wyjdzie mi na dobre. Brak szacunku dla drugiej osoby pojawił się także u nas, po obu stronach, niestety. Najgorzej, gdy się nie widzi problemu. My chyba za późno zaczęliśmy rozmawiać na temat zmian. Elle88 napisała, że się ładnie rozstaliśmy, ale jest tak traumatyczne ciężko, emocje biorą górę, sama nie wiem czego chcę, masakra. Boję się też zejścia na ścieżkę autodestrukcji, nie wiem ile mogę dać sobie czasu zanim zacznę poprawnie funkcjonować (np. chociażby spać i jeść).

masz w głowie dokladnie to samo co ja pół roku temu czytam i mam retrospekcje własnych myśli sprzed miesięcy. sytuacja może trochę inna, ale nasze rozstania podobne i uczucia takie same mi towarzyszyły co tobie, zwłaszcza ten dualizm uczuć.

Hej Netkobiety, podbiję posta bo czuję potrzebę "wypisania się".
Myślę, że przeszłam już swoją fazę rozpaczy, a nawet gniewu. Potrafię już jeść nawet i większość nocy przesypiam. Ale został wielki smutek.
Chłopak się wyprowadził. Miałam ciężki dzień, gdy wziął swoje rzeczy, eh, lepiej nie wspominać.
Kontakt się nie urwał, zawsze wychodzi od niego - zwykle przez rozmowę telefoniczną, SMS. Uspokoiłam się trochę i byłam w stanie powiedzieć/napisać parę rzeczy, które trzymałam dotąd w sobie. To sprawiło, że mi trochę ulżyło. I żałuję, że nie miałam odwagi powiedzieć tego wszystkiego wcześniej, bo potem było już za późno - skumulowało się i doprowadziło do rozstania. Z drugiej strony - chyba nie byliśmy zdolni do zmian bez jakiegoś szoku. Zastanawiam się, czy po szoku będziemy. Nie wiem. Nie wiem jak dużo czasu można sobie dać.
Mój brat powiedział, że to co dla mnie było podłogą, dla chłopaka było sufitem. Czyli jednak ta różnica w apetycie na życie była widoczna.
Za to chłopak uparcie twierdzi, że miał się oświadczyć, a ja zrywam (on poruszył ten temat, nie ja).
Widzę, że mu zależy, ale zadaję sobie pytanie czy nie jest to raczej efekt szoku, a nie prawdziwej miłości? Daje nam czas, choć jest mi strasznie smutno. Np. wracam sobie z zumby i przypominam jak kiedyś wybiegł po mnie bo padało i nie miałam parasola. Zapominam o tych złych rzeczach które doprowadziły do rozstania, dobrze, że wszystko spisałam, bo bym się zaczęła zastanawiać "po co to zrobiłam".
Pozdrawiam Was.

Musisz jakoś to przetrzymać.Tylko ten kontakt z Twoim byłym partnerem nie jest za dobry.Jakby chciał wrócić to co wtedy?

Po mojemu jakby chciał być z Toba to nie odchodziły,potem wracał i tak w kółko.Wróci i co się zmieni?Pobierzecie się?Pojawia się dzieci?
Czy będzie tak jak dotychczas?Będziesz wtedy szczęśliwa?Czy tez znowu napiszesz tu,ze on ślub odkłada na może kiedyś,ze może będzie z Toba a może nie??
SMS-y ,a potem kwiaty?Potem przeprosi ,będzie płakał i mówił ,ze się zmieni
??

Poszukaj winy również w sobie, bo z opisu widzę chłopaka, skromnego, podporządkowanego Tobie, który pamięta o wszystkim co mówiłaś prędzej (ślub), teraz zwleka, albo przyzwyczaiłas go do tego że jesteś.samodzielna, a teraz oczekujesz opiekuna na 24/h... Oj dziewczyno, zacznij go doceniać, jeśli mówi że kocha, to tak jest, nie szukaj dziury w całym, odpuść....

No właśnie, ja mam tak, że czasami czuję się tak jak to opisuje zagubiona4994 - że to ja mam nie po kolei w głowie.
(Ale zagubiona - mówić można dużo Ile facetów mówi, że kocha a zdradza ?Nie wymagam opieki 24 godziny na dobę, a winę w sobie też widzę.)
A czasami tak jak opisuje rossanka - że nie tędy droga. Chociażby dlatego, że może mu jednak nie zależy etc. I że inne priorytety życiowe.
Moja odpowiedź na Twoje rossanka pytanie to "czasem mi się wydaje,że tak a czasem,że nie". Swobodnie czuję się na pewno, z tym nie ma żadnego problemu. Natomiast ostatnio (to jest takie długie ostatnio) nie czułam się dobrze, dlatego też zerwaliśmy.

Chyba większość ludzi się waha gdy mają podjąć ważne, życiowe decyzje? Zwłaszcza gdy mija faza zakochania, widzi się wady swoje/drugiej osoby? Widzi się kryzysy i trudności w ich pokonywaniu?
Ja pewna nie jestem. Mój eks oświadczył, że on się zdecydował w momencie przeprowadzki dla mnie do tego miasta.
Ja chcę związku takiego jak mają moi rodzice - opartego na zaufaniu i wzajemnej trosce. Oczywiście, zdarzają się im wpadki, Mama to furiat i lubi rządzić (zgadnijcie po kim to mam ), za to Tato lubi oddawać się swoim pasjom, których Mama nie rozumie. I się o to kłócą, ale mimo wszystko tworzą wspaniały związek, mają podobne poglądy światopoglądowe, religijne, finansowe. Zawsze się wspierają. I tego chcę dla siebie, bo widzę, jak to potrafi uszczęśliwić nawet po niemal 30 latach związku