Czy mój mąż ma rację?

Pewnie czuje mocne parcie na to aby być ojcem. 33 lata na pierwsze dziecko to nie jest bardzo wcześnie. Sądząc po nicku masz 28 a to też już nie tak wcześnie. Spójrz na to z tej strony. Minie kilka lat jak osiągniesz sukcesy w firmie. Ale wtedy może być już dość późno na pierwszą ciążę. Czasami trzeba zdecydować, czy kariera jest dla nas ważniejsza czy rodzina. Jeżeli nie macie problemów z pieniędzmi, możesz liczyć na wsparcie męża w każdej sytuacji, to nie wiem... Oby tylko nie okazał się chamem który, chce Ciebie po prostu uziemnić. Ale po tylu latach to go chyba znasz...

Ja uważam, ze to powinna być decyzja obojga - o ile nie bardziej kobiety, bo to kobieta poniesie jej konsekwencje bardziej niż facet. To kobieta jest w ciąży, karmi dziecko, idzie na macierzyński i ryzykuje karierą. Jesteś jeszcze młoda, możesz poczekać dwa lata, w tym czasie zbudować pozycję w firmie, tak by nie było problemu, jak później zdecydujesz się na dziecko. I tak mu powiedz - staraj się opóźnić o okolo rok, dwa. Facet może poczekać.

Nigdzie nie napisałam, że decyzja o posiadaniu dziecka ma być decyzją jednostronną. Napisałam, że okopywanie się na pozycjach (czego dowodem jest ostatni post autorki wątku) nie jest wyjściem z sytuacji. Zachęcam do wspólnego zastanowienia się nad tym, w jaki sposób można pogodzić marzenia obojga.

Z Twych postów wynika, że oboje podawaliście argumenty przemawiające za waszymi stanowiskami. Nie zastanawialiście się nad tym, w jaki sposób możecie zrealizować wasze marzenia. Warto też unikać ocen 'łatwo-trudno' (a 'trudno' nie jest równoznaczne z 'niemożliwe'). Ważne, by zbierać wszelkie, nawet najbardziej absurdalne, propozycje.

Chyba... że uparcie trzymać się chcecie własnych racji.

Gdzie napisałam, że masz zrezygnować z pracy? Gdzie napisałam, że masz zrezygnować z marzeń? Gdzie napisałaś, że nie chcesz mieć dziecka?

Nie złość się. Mam po prostu inne zdanie. Dla mnie posiadanie dziecka nie jest równoznaczne z rezygnacją z pracy, własnego rozwoju, marzeń. Będąc na Twoim miejscu wspólnie z mężem zastanowiłabym się nad tym, w jaki sposób macie oboje realizować się zawodowo i mieć dziecko. Jak opiekować się będziecie (każde z was) dzieckiem? Kto z nim będzie podczas waszej pracy?

Nie złoszczę się:-) Tak tylko pytam:-)
No jakby nie patrzeć opieka nad dzieckiem spocznie na mnie. Mąż dużo czasu spędza w firmie. Wielokrotnie do późna. Nie powiem, weekendy zawsze jest w domu. ale czy to wystarcza.
Pytasz kto z nim będzie podczas naszej pracy? I właśnie o to chodzi, że ja z tej pracy bym musiała zrezygnować na jakiś czas...Pewnie dłuższy czas...Nikt z bliskich, babcie itp. raczej nie pomogą, a nie chciałabym, aby moim dzieckiem zajmowała się niania. Tym bardziej, że raczej mam nienormowany czas pracy.
Także sama widzisz, że to wszystko nie jest takie proste...

Nie, że ni chcę korzystać z pomocy bliskich, tylko nie miałabym takiej pomocy. Moja mama również pracuje, a z teściową nie mam dobrych kontaktów:-( i tu nawet nie chodzi o to, że nie chcę zatrudniać opiekunki tylko o to, że nigdy nie wiem o której wrócę z pracy, a nie chciałabym, aby moje dziecko wychowywane było przede wszystkim przez nianie.

Autorka nie chce i dlatego jest wiecznie anty. Przecież za dwa, trzy lata też będzie musiała albo zrezygnować z pracy albo wziąć nianię. Poza tym są w świetnej sytuacji, bo mąż jest sam sobie szefem. Tak więc bez problemu mogliby ułożyć sobie pracę tak, aby dziecko nie było z nikim obcym. Ale do tego potrzebna jest odrobina chęci...

To "poświęciłam się" to jest najgorsze co może być. Taka kobieta, która się "poświęciła" nie jest szczęśliwa. Chodzi o to, by chcieć, a nie się poświęcać. Poświęcić się i potem obwiniać męża i dziecko. Zrobić z tego szantaż emocjonalny, ktorego można całe życie używać - "to ja się tak poświęciłam, moją karierę, moje marzenia, a wy teraz...". To nie może być tylko poświęcenie autorki wątku - oboje muszą z czegoś zrezygnować. Mąż musiałby mniej czasu spędzać w firmie, przejąć część opieki nad dzieckiem, tak by kobieta mogła wrócić do pracy. Ale... Jak to wyegzekwować? Teraz to on jej wszystko obieca, byle ona się zgodziła na dziecko, a potem ona zostanie sama w domu, a on od rana do wieczora w firmie. Ona kompletnie zależna od jego pieniędzy...

Dla mnie osobiście taka sytuacja - bycia zależną finansowo od kogoś - to byłby koszmar. Wiadomo, zależy od partnera, ale ja nie wyobrażam sobie, żebym miała faceta prosić o kieszonkowe na podpaski, krem do twarzy, czy fryzjera. Kwestię finansową też trzeba dokładnie omówić.

Może warto iść na jakiś kompromis, wiesz 33 to nie jest mało, facet chciałby być pewnie młodym ojcem, trochę go rozumiem. Im bardziej się wkręcisz tym będziesz bardziej odkładać, może dojść do kryzysu w małżenststwa i jego rozpadu. Po porodzie możesz odrazu wrócić do pracy, zatrudnić opiekunkę lub kogoś z rodziny. Możesz poprosić go o pół roku i poukładać sobie  to wszystko, czasami starania trwają dłużej niż nam się wydaje.

Teraz to trochę po ptokach

Autorko, zgadzam się z Wielokropkiem. Nie widać w ogóle ani z Twojej strony, ani ze strony męża chęci rozmowy i dojścia do jakiegoś kompromisu, ustaleń. On chce, Ty nie i oboje przeciągacie linę. Sygnatura Wielokropka bardzo do Ciebie pasuje.

Do autorki wątku: Ja także miałam takie podejście jak Ty, że z dzieckiem możemy poczekać. Jak się zdecydowałam staralismy się aż/tylko 3,5 roku. Okazało się, że mam problemy zdrowotne i tak łatwo nie było. Z drugiej strony Cię rozumiem, że chcesz sie spełnić zawodowo, ale przecież w ciąży jeśli  nie zagrożona można być czynnym zawodowo. Więc zaczym pójdziesz na macierzyński i tak będziesz po 30 zakłądając, że szybko się uwiniecie

Autorko, a co ustaliliście przed ślubem w kwestii dzieci? Czy Ty teraz zmieniasz Wasze ustalenia - stąd też taka napierająca postawa Twojego męża i trochę butna? Z drugiej strony dzieci pragniesz mieć - lecz nie teraz, więc nie wiem skąd takie silne reakcje Twojego męża. W małżeństwie każdy powinien czuć się bezpiecznie, tak aby mógł się rozwijać, decydować o własnym losie, wspólnie ustalać najważniejsze kwestie. Pytałaś dokładnie dlaczego mu się tak śpieszy? Bo jeśli to tylko presja społeczna i rodzinna, to ja współczuję mieć takiego męża. Oboje powinniście znać swoje pragnienia i potrzeby i nie kierować się opinią z zewnątrz, bo co ona ma do Waszego małżeństwa.

Masz racje ale autorka nie napisała ze ma potrzebe byc 2-3 lata z dzieckiem tylko ze nie będzie miała nikogo do ewentualnej pomocy wiec alternatywa jest żłobek , a reszta jest kwestia organizacji opieki miedzy małżonkami jak ona wróci do pracy.

No wiecie... rozmawialiśmy o dzieciach, że chcemy je mieć. Ale nigdy nie ustalaliśmy kiedy byśmy chcieli je mieć. Nie sądziłam, że mój mąż tak szybko będzie chciał mieć dziecko.
Co do pytania czy chęć posiadania dziecka przez mojego męża to presja społeczeństwa i rodziny to raczej nie. On bynajmniej to tłumaczy tym, że chciałby mieć w domu takiego małego brzdąca do kochania, że on nie chce grać z dzieckiem w piłkę jak będzie mieć 50 lat i że dla niego to było oczywiste, że po ślubie przyjdzie czas na dziecko.
Jeśli chodzi o sprawy finansowe, to nie muszę się go prosić o pieniądze. Mam dostęp do jego konta, wydaje ile chcę i na co chcę i nie muszę mu się tłumaczyć na co.
W kwestii tego, że On mógłby się zajmować dzieckiem, gdy ja będę w pracy, to to raczej nie możliwe. Posiadając własną firmę ma dużo spraw do ogarnięcia. To nie jest tak, że może z góry zaplanować sobie cały dzień.
Żłobki? Nie mówię, że są ble i takie tam. Ale jak już wcześniej pisałam nie pracuję od 7mej do 15stej. Różnie z tym bywa. Zazwyczaj jest to 18sta i później.
Nigdy nie powiedziałam, że to byłoby poświęcenie. I, że jeśli zdecyduje się na dziecko, to kiedyś będę wypominać mężowi, że się poświęciłam lub tym bardziej dziecku.
Po prostu chciałabym jeszcze poczekać z macierzyństwem, a on tak strasznie nalega...

Tłumaczyłam...:-/ I co... zawsze słyszę to samo, że myślę tylko o sobie.
Zresztą pewnie wy tez tak myślicie:-(

no i oczywiście te jego - "przecież masz wszystko"

Ty nie jestes teraz gotowa na dziecko i koniec kropka. On sobie moze gadac, kupowac sobie samochod na pocieszenie (co jest dziecinne) i nawet stawac na glowie, a Ty trzymaj sie swojego.
Rok albo dwa to nie jest tak dlugo wiec niech on nie histeryzuje.
Wspolczuje naciskow jakie musisz znosic ze strony partnera, i jeszcze fochow jakie strzela.

"Mogę liczyć wyłącznie na siebie" - smutne to trochę, ale wierzę, że w tym całym ambarasie ról społecznych, choć trochę jesteś szczęśliwa i masz czas czasami dla siebie. A mąż Ci nie pomaga? Nie masz w nim oparcia?

Mój mąż jest w domu co drugi weekend, więc w tygodniu oparcia w nim nie mam. Ale jak jest w domu, to robi wszystko. Zajmuje się dziećmi, gotuje, sprząta, przywozi towar do naszych sklepów. A wieczorami wyskakujemy na randkę albo spędzamy wieczór ze znajomymi. Tak więc w weekend oparcie jest:) Nie miałam czasu dla siebie, owszem, ale niedawno zapisałam synka do żłobka, córka idzie do szkoły i wtedy mam czas. Nie marudzę. Mam zdrowe dzieci, kochającego męża, który spełnia się zawodowo, bezpieczeństwo finansowe i jedynie brak w tygodniu tego męskiego ramienia. Ale są telefony, jest internet. Nie każdy ma takie szczęście.

Sama bym tego lepiej nie ujęła... Oboje macie jeszcze czas.

No właśnie? Też bym chciała to wiedzieć...

Kompromis? Kompromisem chyba może być tylko to, że zgodzę się na to dziecko. to chyba jedyny kompromis...

I jak on sobie niby to wyobraza? Ze w sytuacji do , ktorej doprowadzil - wasz zwiazek stal sie nieprzyjemny , teraz bedziecie miec dziecko?
Czy Ty wogole bys chciala sprowadzic dziecko do tego zwiazku jesli on wyglada tak, ze sa ciche dni i klotnie ciagle?

Teraz ja mowie, Ci zebys wlaczyla STOP w swojej glowie. Stop takiemu mysleniu.
W zyciu mamy roznych ludzi , bliskich i mniej bliskich. Ale Ty musisz przedewszystkim ufac sobie i ufac sobie bardziej niz innym.
Zauwazylam, ze jak faceci czegos chca to czesto uzywaja magicznego slowa 'egoistka' do swoich kobiet, co jest sprytne, bo przeciez uczy sie nas od dziecka, ze to wada.
Mowie to moim kolezankom i mowie Tobie -przestan pozwalac jemu dostac sie do Twojej glowy takimi metodami.
Masz prawo chciec czego chcesz, masz prawo byc nie gotowa, masz prawo byc ambitna i chciec kariery.
Nie , nie jestes egoistyczna. I nie, nie stawiasz wcale pracy na pierwszym miejscu.
On jest egoistyczny i wiesz dobrze jak by to wygladalo - Ty w domu z dzieckiem u szyi, a on zadowolony tatus spelniajacy sie w pracy , co pobawi sie z dzieckiem i czasem cos zrobi.
I on ma wszystko, a Ty poswiecasz sie, zeby on spelnial swoje ambicje i zachcianki.
Wiec kto tu jest egoista?

Podziwiam Twoje życie!! Mojego męża tez nie ma na tygodniu i chwała Bogu za to bo inaczej bym wylądowała w psychiatryku! Typowa przemoc psychiczna. I nie mam juz siły do takiego życia wiec jak pomyślę ze zanim zaszłam w ciążę byłam niezależna i twarda a teraz jestem śmiechem to radzę Ci się dobrze zastanowić majka1986 nad dzieckiem!! Najpierw ustabilizuj swoją sytuację bo nawet jak teraz Cie na rękach nosi to później może Cię z domu zacząć wyganiac bo nie będziesz miała grosza przy sobie tak jak ja!! Bez pracy, bez pieniędzy wiec umiesz liczyć licz na siebie bo ja myślałam że w Małżeństwie jest łatwiej i mąż będzie wspierał ale się niestety przeliczylam i teraz mam 30 lat, dziecko, męża przemocowca i zero perspektyw....

Więc powinnam po raz kolejny z nim porozmawiać...wyciągnąć pierwsza rękę do zgody...i pójść na kompromis...:-(
Szkoda, że zazwyczaj (jesli chodzi o sprzeczki dotyczące dziecka) to ja muszę pierwsza wyciągać rękę do zgody...

Maju, przypomnialas mi moje zycie sielskie, anielskie, gdy mialam lat "scia". Wtedy ani mi w glowie bylo dziecko, pieluszki i nocne czuwanie przy placzacym dzieciatku. Bylo mi za dobrze, abym chciala ten moj blogostan zmieniac. I kiedys moja mateczka wziela mnie na spytki. Chciala zostac tesciowa i babcia. Zaczelam jej tlumaczyc, ze to dla mnie za wczesnie, ze przyjaciele, ze kariera itd itp. A ona zapytala: "czy chcesz, zeby twoje dziecko mowilo do ciebie mamo, czy babciu?" I na tym koniec, zrozumialam, ze wszystko musi miec swoj czas. Pomysl Maju, zaczniesz robic kariere zawodowa, zacznie Ci dobrze isc i ... co dalej?

Babcią nie nazwie jej własne dziecko, niezależnie od wieku, w jakim je urodzi. Za babcie mogą ją wziąć najwyżej osoby z zewnątrz, a to w żadnej mierze nie powinno być wyznacznikiem czasu urodzenia dziecka.

Największym problemem jest właśnie ten kompromis:-) Jakoś zawsze, każdej kwestii dogadywaliśmy się z mężem, no i szliśmy też na kompromisy. Ale w tej jakoś mąż nie chce odpuścić. Pewnie powiedzieć, że z jego perspektywy to ja nie chce odpuścić. No i też będziecie mieli rację.
Jak on według Was miałby wyglądać? Może jakieś podpowiedzi?:-) Co powinnam zaproponować mężowi?

Sorrki, pominęłam to w postach. mówiłam wielokrotnie mężowi, że pomyślimy o dziecku za dwa, trzy lata. No ale on nie bardzo chce czekać,bo jego zdaniem co zmienią te dwa, trzy lata...

No skoro nic nie zmienią wg niego, to może poczekać.

A mówiłaś mu, co wg Ciebie to zmieni? Tzn. dlaczego akurat za 2-3 lata, czy to jest po prostu data rzucona ot tak?

Niedawno skończyłam studia i zaczęłam pracować. Na studiach uczą teorii, a praktyka jest zupełnie inna. Chciałabym się obyć trochę w zawodzie, tym bardziej, że udało mi się zatrudnić w dobrze prosperującej firmie, która stawia na młodych. Można w niej szybko rozwinąć skrzydła i wiele się nauczyć. Idzie mi całkiem nieźle, ciągle nowe wyzwania, nowe projekty no i przede wszystkim zadowoleni klienci. Ostatnio dostałam zlecenie dużego, prestiżowego projektu, którego stworzenie zajmie mi około 1,5 roku, jeśli wszystko pójdzie dobrze to stworzenie go = awans. Nie chce teraz z tego rezygnować.