samotność z wyboru

J/w oraz: Piszesz o związkach z rozsądku, ale nikt ci nie karze w takim być.
To jest kwestia nastawienia, tego w co podświadomie wierzysz n/t związków, miłości, itd.

Ty jak piszesz zostałaś zraniona..
Ktoś, gdzieś, kiedyś coś.. Tak to bywa. Nie ten czas, nie ten facet, oboje nie dojrzeliście, nieważne co było powodem tak naprawdę. Ważne, że nie potrafisz pójść do przodu.
Cała reszta to próba racjonalizacji i zasłaniania się za jakimiś schematami.

Ciągle nie oczyściłaś do końca głowy z ex i to jest prawdziwy powód.

Smutna decyzja, podyktowana strachem przed zranieniem.

Niestety, strach przed zranieniem.... Złe doświadczenia. Zniechęcenie. Przeżywam to samo. W głębi duszy pragnę kogos pokochać i byc kochana, ale ostatni zwiazek zniszczył mi zycie i teraz mi sie nim odbija. Tez podjęłam decyzje o byciu samej. Jest okropnie ale w związku było jeszze gorzej....

Pół roku?

Myślałam, że mówimy o 2 latach albo więcej... Pół roku to jest "nic" w sensie kwarantanny, którą się przechodzi po związku.
Uśmiechnij się, bo nic nienormalnego się nie dzieje
Potrzebujesz jeszcze z pół roku kolejne żeby tamto uczucie (emocje) wyparowały.

Mózg przyzwyczaił się do określonej osoby, ale Miłość to coś innego niż przyzwyczajenie i wbrew 'papce', którą serwują filmy, literatura w typie harlequin czy telewizja, można kochać wiele osób i wiele razy.
To jest kwestia decyzji - kogo i za co kochasz. Co znowu nie stoi w opozycji do kochania 'bezwarunkowo'.

Nigdy nie daj się nabrać na te myśli, które sugerują Ci jakoby Miłość była raz w życiu i tylko jedna, bo tym samym SAMA programujesz się podświadomie na totalna blokadę, tego co jest w Tobie najlepsze, i nie pozwolisz sobie pokochać nikogo innego z taką intensywnościa albo większą.

To jest ogromna krzywda - wiara we własne myśli. Zawsze trzeba je kwestionować, jeśli chce się zachować jako taka radość życia i świeże spojrzenie.

mądrze piszecie.

najgorsze jest to, że zostałam źle potraktowana (chyba to nie nowość na tym forum ani nikogo nie zaskoczyłam). Bardzo kocham tego człowieka, chcę by był szczęśliwy. Żałuję, że nie możemy być razem, że jest tak mocno "chory", niepoukładany, niedojrzały. Kocham te wspomnienia, to jasne. Ale poznałam go ponoć tak dobrze jak nigdy nikt. Poznałam tę jego słabiutką cząstkę, i ją pokochałam. Chociaż miał w sobie również dużą część tyrana, która gładziła moją psychikę. No i mnie zdradzał. Miał mnie za nic, bo ja miałam za nic siebie przez długi okres załamania nerwowego.

Bardzo bym chciała, by te złe rzeczy się nigdy nie wydarzyły między nami, ale się wydarzyły. Bardzo go kocham. Ale musiałam się odciąć, by znów potrafić być szczęśliwą.

Teraz, Nieona, czas przyznać się przed sobą samą, że pozwoliłaś na takie traktowanie Twojej osoby, jak traktował Cię Twój były.
Zostawiłaś go. To była przemyślana decyzja.
Przypomnij sobie najgorsze momenty swojego życia - te właśnie w związku z wiarołomcą i psychofagiem.
One, w tym okresie "żałoby", powinny dominować nad wspomnieniami o chwilach dobrych.
Nasza psychika jest tak skonstruowana, że z czasem złe wspomnienia blakną i zanikają.
Pozostają te dobre.
Ważne, byś zbyt wcześnie nie dopuściła do tego.
Ty mu teraz szczęścia nie życz. Teraz jest czas dla nienawiści, jakkolwiek dziwnie to brzmi. Nie oczekuj też, że coś się w nim zmieni, bo to i tak już nie jest Twoją sprawą.
Na wybaczanie i życzenia szczęścia przyjdzie czas, gdy już będziesz w stanie nie myśleć o nim cały dzień.
Tylko musisz dać szansę czasowi, by spełnił swoją leczącą rolę.

Pozdrawiam.