narzeczona mnie rzuciła

Weź się w garść, przemyśl błędy i próbuj z nią rozmawiać sensownie , nie tylko "będę lepszy", tylko konkretnie co zamierzasz zmienić.
Na ślub czeka pewnie od narodzin dziecka - no długo Ci schodzi , 4.5roku ....
Na razie nie wymyślaj, czy jest ktoś 3ci, czy 4ty ,czy 5ty - na razie to TY nawaliłeś.
Zaproś ją na kawę, porozmawiaj spokojnie, ale nie siedź jak melepeta, weź sprawy w swoje ręce, pokaż że jesteś tym facetem który nie da jej tak łatwo z Was zrezygnować. Spokojnie i po męsku weź się za sprawę, płaczem nic nie wskórasz.

Cisną mi się na usta słowa z piosenki Beyonce: "If you liked it then you should have put a ring on it."
("Jak Ci się podobało to trzeba było założyć na to obrączkę")

Przykro mi... naprawdę dałeś ciała Cóż, próbuj ale bierz pod uwagę że może być już zwyczajnie za późno.

Zdaje sobie sprawę, że jest za późno...
Narzeczona jest bardzo dobrą i mądrą osobą. Przyzwoliła na pewne zachowania. Jakby wcześniej zagroziła odejściem.. Pewnie bym był inny.

Twoja narzeczona jest/była Twoją partnerką a nie matką. Nie możesz mieć do niej żalu że Cię nie wychowała
Ma już dziecko w domu, i podejrzewam że jedno jej wystarczy.

Nie wiem jak się zachować po przyjściu z pracy. Rozmawiać, błagać, kwiaty kupować to już będzie ją złościć. Normalnie funkcjonować ciężko. Ona siedzi w sypialni. Ja w pokoju dziennym. Osobno śpimy. Synek płacze bo chce mieszkać z mamą i z tatą.

wracasz z pracy, wskakujesz w dres i idziesz pobiegać lub pakujesz ręcznik i jedziesz na basen, na siłownię. Rozumiem, że jakieś błędy popełniłeś, ale kto ich nie popełnia? Musisz pokazać, że jesteś facetem, a nie jakimś ciapkiem. Zabieraj dzieciaka gdzieś, niech zobaczy, że Ci na nim zależy. Nie pokazuj słabości przy niej i lekko się odsuń.

ja sądzę, że właśnie dzięki takiemu zachowaniu on ma teraz problem.

Też tak uważam.

No to w takim razie fakt. Czas na bliskich. Tylko pokazuj, że jesteś mężczyzną, a nie "płaczkiem".

Niby wszystko wiem a nie wiem nic. Do przyszłego tygodnia będzie mieszkać w domu. Potem z mieszkania wyprowadzi się znajomy narzeczona się przeprowadzi i koniec. A jak na razie ona jest taka zła, że jej nie poznaje. Widzę nienawiść w jej oczach. Nawet gadać nie chce...

TAK właśnie zrób !

Nie dziw się, że jest wściekła - widzi ile się rozpadło, może sama jest zła, że przegrywasz walkę o nią i dziecko - nie znasz sytuacji kiedy kobieta mówi "śpisz w salonie" i jest wściekła że tak musi z Tobą postąpić ?
Działaj !

Nie poszedłem działać bo oboje jesteśmy w pracy:(

No to ładnie się pracuje .. ciężka praca

Zrób, zrób .. liczy się gest... ona też ma 'ego' które jej albo pozwoli zjeść, albo nie .. Bynajmniej synuś pewnie ze smakiem wciągnie

A mnie co innego gnębi
Dlaczego większość ludzi budzi się dopiero jak partner ma już dość i zaczyna zmieniać trasę swojego życia?
Czy aż tak jesteśmy zapatrzenie w siebie?

Stanowczo nie zgadzam się, że wszyscy usprawiedliwiają swoje postępowanie winą partnera, że popchnął nas do takiego a nie innego zachowania.
Robimy to, co chcemy, wszystko inne to czynniki okolicznościowe, ale ostateczna decyzja i krok należy do nas.
Sama potrafię przyznać się do swoich poczynań i nie obarczam winą drugiej strony, mimo że naprawdę miałam traumatyczne życie

To walcz ile możesz, ale jeśli zajdzie koniecznośc pogódź się , że może być za późno

Czasem trzeba wyjść przed szereg własnego egoizmu.
Na razie jednak skup się na ratowaniu, jeśli się da.

Wyluzuj krzys1001. Daj jej chociaż parę oddechów bez Ciebie złapać. Daj jej czas. Potem powiedz, że chcesz się widzieć z synkiem, bądź miły dla narzeczonej, kochający dla dziecka. Zmień się... Gdy ona zacznie na nowo Cię akceptować, to spróbuj ją poderwać.

Sorki -- ale świece, kwiaty -- to tanie chwyty. Myślisz, że za 200zł odbudujesz to co zchrzaniłeś przez tyle lat? Wg mnie teraz czeka Cię parę lat pracy nad tym, aby ją znowu poderwać, aby była twoja. Jest zagrożenie, że ułoży sobie życie z kimś innym... ale ojcem dziecka będziesz zawsze, a przez to zawsze będziesz miał kontakt z narzeczoną... może ona kiedyś do Ciebie wróci.

Wiesz co daje prawdziwa miłość? Prawdziwa miłość dalej WOLNOŚĆ. Kochasz ją? To daj jej wolność. W przeciwnym wypadku karmisz tylko swoje ego... swój los...troszczysz się o siebie a nie o nią. Może jej jest lepiej bez Ciebie? Potrafisz to zaakceptować? Czy jednak wolisz, aby ona była dla Ciebie?

Chcesz aby z Tobą żyła? To bądź taki, aby z Tobą było lepiej niż bez Ciebie.

Czym nawalił? Bo w jego postach tego nie dostrzegam. Ot, taka kobieca logika - szukają faceta z pasjami, po czym ma z tych pasji zrezygnować i księżniczce 100% czasu poświęcać (kobiety z zasady pasji nie mają, to się nudziają). To nie lepiej od razu sobie poszukać ćwoka bez zainteresowań, który będzie się gapił w księżniczkę jak wół w malowane wrota i słuchał jej słów jak świnia grzmotu?

I nie wiem Stokrotko czemu rżniesz tutaj taką chojraczkę, skoro sama jakoś tak od ręki kopnąć w ową "dupę" nie umiałaś. Łatwo być chojrakiem w cudzej historii, trudniej we własnym życiu, co?

Właśnie dorosłość na tym polega, że jak coś się w związku nie podoba, to się o tym mówi w porę, a nie wyrzyguje na koniec.

Autorze, zajmij się sobą i dzieckiem, ale nie gnijąc przed kompem. Ot, skoro i tak niby się rozstaliście możesz spytać czy zajmie się dzieckiem w weekend, bo Ty masz wychodne. Jeśli nikogo nie ma, to lekka zlewka pomoże, a jak kogoś ma to nic Ci nie pomoże.

Ciagle mozecie sie dogadac tylko trzeba ze soba zaczac rozmawiac. Pozwoliliscie sobie na ciche dni i tego typu zachowania. Moim zdaniem przez to tylko poglebiliscie problem i pogorszyliscie go przez utrwalanie zachowan "w odrebnosci" od siebie. Robicie dokladnie odwrotnie to co trzeba zrobic czyli byc razem i rozmawiac, naprawiac swoje zachowania. Widac ze oboje oczekujecie bliskosci, przytulania ale zadne nie chce stracic "honoru" i pierwsze to zrobic, ciagle oczekuje tego od drugiej strony. To wtedy trzeba sobie to narzucic. To pewnie kwestia przykladu tego co wyniesliscie z domu i zachowania sie rodzicow. I jak mi ktos teraz powie ze rodzice powinny byc razem dla dobra dziecka (przekazywac mu zle przyklady nieokazywania sobie uczuc) to...
Moja rad zacznijcie dzialac bo moim zdaniem na razie nic nie robicie, a raczej odwrotnie "robicie" w zlym kierunku.

Nie o tym pisałem.

Niestety, ale sama generalizujesz - piszesz za wszystkie kobiety ("kobiety nie wymagają 100% uwagi"), przez co piszesz zwyczajnie nieprawdę.

Nie no, ja naprawdę rozumiem, że oglądanie od 20 lat Klanu czy M jak Miłość może być pasją, tylko nie sądzę, żeby była to pasja rozwijająca.

A skąd wiesz, że reagowała? Opieram się na tym co autor napisał i nie ma tam słowa o wcześniejszych rozmowach na ten temat.

Póki co jedyne jej doświadczenie w tym temacie jest takie, że sama nie umiała, wg Jej terminologii, "kopnąć w dupę". Czy kiedyś będzie umiała, tego nie wiemy. Więc póki co, zgrywa chojraczkę, mimo że sama nią nie jest.
To takie trudne do zakumania?

Przygotowałem kolację. Chyba była zadowolona, jadła wcześniej obiad ale jednak zjadła. Spędziłem czas z dzieckiem. Dalej jest sytuacja napięta. Ale jakoś tak spokojniej.
Dzisiaj rano zrobiłem śniadanie ale nie może spożywać mleka... Spytałem czy chce kanapkę odpowiedziała, że nie ale zjadła jak zrobiłem.

Napiszę trochę więcej jak było.
Jesteśmy ze sobą 7 lat.
Ja nigdy nie byłem idealnym facetem takim typowym domownikiem do wspólnego gotowania obiadów itp.
Mam sporo znajomych, kolegów itp. Wyjazdy z kolegami na narty itp. Zawsze w granicach rozsądku.
Sporo pracuje, sam praktycznie utrzymywałem dom. Kupiliśmy 3 lata temu nowe loku. Skupiłem się na dopracowaniu ogrodu. Od dłuższego czasu sporo biegałem. Odniosłem swoje jakieś sukcesy. O moich "zwycięstwach" , pracach ogrodowych, narzeczona jak opowiadała to z taką pasją, myślałem, że ją to cieszy.  Czasami zwracała mi uwagę, że mało czasu jej poświęcam.
Bywało,że cały weekend razem gdzieś tam a w poniedziałek pytanie co dziś wieczorem robimy bo wcale czasu nie spędzamy ze sobą. No i wtedy ja na to, że cały weekend byliśmy razem.
Dałem ciała też na jej 30 urodziny. Chciała jakiś tam drogi zegarek więc każdy z rodziny włącznie ze mną daliśmy pieniążki. Tylko, że ja nie domyśliłem się o 30 różach...

Do tego nie chcę, żeby to się na dziecku odbiło. A na pewno się odbije bo sporo pracujemy. A we dwoje zawsze jakoś można się uzupełnić. A tak jeśli dziecko będzie u niej to będzie tak się biedny włóczył.

Tak naprawdę to można odnieść wrażenie, że żenić się nie chciałeś i nie chcesz, tylko teraz jesteś przyciśnięty do muru. ja jest naprawdę?

Zwlekałem i to bardzo. I pewnie dalej bym zwlekał. Teraz chce nawet se wyobrażam ten ślub.
Jest tak jak piszesz, że zostałem przyciśnięty do muru.
Z reguły jestem osobą, że wiem czego chce. Czasami upieram się przy swoim. Ale w życiu kilka razy miałem tak, że musiał ktoś mnie w łeb walnąć żebym wiedział czego chce...

wbrw pozorom podobna sytuacja do mojej,chyba powinienem zachowac sie teraz jak twoja zona wobec ciebie to jednak powoduje otrzezwienie,nawet temat założyłeś na forum:)

Spoko nie przejmuj sie...pokaz wiecej uczuc żonie i staraj sie to utrzymać a ona wróci do ciebie dosyć szybko...po prostu role sie odwróciły w staraniu o partnera...ja sam dąże do tego samego:)
pozdrawiam

Staram się i to bardzo. Tylko nie potrafię ocenić granicy starań. Poukładałem sobie plan następne dni. Nie chcę również być przesadnie "dobry", muszę pozostać sobą.
Dzisiaj spędzę wieczór sam. Narzeczona z racji zepsutego auta zostaje z synkiem we Wrocławiu u siostry. Pobiegam sobie. Potem przygotuje dynie i inne gadżety na halloween to synek jutro będzie zadowolony:)

P

Krzyś oczywiście nie możesz być przesadnie "dobry" bo to może wzbudzić niepokój.
Zajmuj sie dzieckiem jak najwięcej, bo jak ktoś wcześniej tutaj napisał, że przez dziecko łatwiej dotrzeć do jego matki.
Ja się tak zastanawiam jak bym postąpił będąc na Twoim miejscu ( tak zawsze rozpatruje wszystkie wątki które czytam na tym forum).
Ja chyba zaprosił bym ją na poważną rozmowę i powiedział jakie błędy zrobiłem, że byłem przekonany iż moje pasje i ich rezultaty też ją cieszą etc.
Powiedziałbym również, że bardzo mi na rodzinie tj. Jej i dziecku bardzo zależy, że są oni bardzo ważni w moim życiu, że nie zdawałem sobie z tego sprawy, że ją ranie i robie jej krzywdę.
Poprosiłbym jej o danie mi ostatniej szansy na naprawienie popełnionych błędów.
Na koniec powiedziałbym, że decyzja należy do niej i ja ją uszanuję.
Czasem trzeba zrezygnować ze swoich pasji i określić priorytety w swoim życiu i Ty je określ i powiedz jej o tym. Są też sytuacje gdzie dumę należy schować głęboko do kieszeni. Nie zapominaj o tym.
Następnie nie bądź natarczywy nie przymuszaj jej, tylko czekaj na jej decyzję i pokazuj, że się starasz.
Życzę powodzenia.

Z moich obserwacji widzę, że na rozmowę jeszcze za wcześnie.

Jeśli kogoś interesuje to napiszę.
Poszedłem wczoraj pobiegać, później do sklepu po dynie. Powycinałem dynie. Napisałem smsa czy wszystko dobrze itd. Dostałem odpowiedź: u nas ok. Dzisiaj z rana też napisałem i dostałem tą samą odpowiedź.
Z jednej strony wiem, że muszę walczyć. Mam poczucie winy itd. Ale czasami analizuje, posłucham brata który twierdzi, że mojej winy nie widzi i złość mnie bierze. Zdaję sobie sprawę, że nie mam prawa być zły i zaraz przechodzi. do tego chwilę zwątpienia czy to już nie za późno czy może  być tak jak było.

Nigdy nie wchodziłem na takie fora. Czytam sobie problemy innych ludzi  i wtedy moje wydają się być takie małe. Podziwiam ludzi skąd mają tyle siły do walki...

I bardzo fajnie się zachowałeś - nie zniechęcaj się - pamiętaj, że jak się coś psuje latami, to nie da się odbudować w tydzień.
Powinieneś wyciągnąć pewne wnioski z wpisów pod Twoim postem - praktycznie wszyscy piszą, że masz szanse, że nie możesz odpuszczać i usiąść i płakać. Wściekanie się też sensu nie ma.
Zrozumiałe jest ,że Ty nawalałeś, ale bylibyśmy kretynami sądząc, że ona jest czysta jak łza. Zawsze wina leży poniekąd po obu stronach, tylko jej proporcje mogą być różne. Ktoś tu napisał, że o problemach się rozmawia, a nie wali po iluś tam latach duszenia tego w sobie, że już KONIEC. Może ona też mogła coś zrobić byś wcześniej załapał, że nie tędy droga...może....ale dobre rady brata ... on pewnie uważa, że robisz z siebie wycieraczkę i podnóżek, a przecież TAKI byleś dla niej dobry. No mężczyźni tak mają - duma na pierwszym miejscu.
Pomyśl czego TY chcesz.
Unoszenie się honorem i uznawanie, że nic złego nie zrobiłeś spowoduje, że ją stracisz.
Jeśli się postarasz i będziesz chciał poprawić relacje, działając cierpliwie masz szanse że będziecie razem.
Twój wybór.