Szczescie-czy faktycznie stworzymy je tym, co lubimy robic

Ty mozesz robic co chcesz i lubisz, ale jesli wystawiasz to publicznie to cena jest mozliwa krytyka i niechec ze strony ludzi, ktorzy na to patrza.
Ty nie musisz rezygnowac, a im nie musi to sie podobac.

a dlaczego to, co robisz ma się podobać innym ... nie rozumiem
oczekujesz akceptacji ... nie musisz jej dostawać
rób co uważasz za słuszne i w zgodzie ze sobą
uzależniasz swoje szczęście od innych, po co?

Skąd ja to znam... poszłam na swoj wymarzony kierunek studiów i zaraz od całej rodziny usłyszalam jedno pytanie:''co ty dziewczyno chcesz po tym robić?!''; zaczęłam się spotykać z chłopakiem-wszyscy dookoła mówią ''wy w ogóle do siebie nie pasujecie, będziesz potem płakać''
I co z tego wszystkiego wyszło? Na zajęcia na uczelni chodzę z pasją, uwielbiam to co robię i głęboko wierze że znajdę pozniej prace. Z chłopakiem jestem prawie 3lata, jestesmy szczesliwi, kochamy się, planujemy ślub. Rodzina zmienila nastawienie, przyznają że nie wierzyli że nam się uda pomimo wielu przeciwności.
A teraz powiem tak: niczego póki co nie żaluję, może mi się nie udac tylko jesli będe miala mega cholernego pecha, ale tego nawet nie biorę pod uwagę. Podejmuje decyzje, które w moim przekonaniu wydają się słuszne, owszem, pare razy w drobnych sytuacjach myliłam się i sparzyłam, ale trzeba sie uczyc na wlasnych błędach:)
NIe zgadzam się z tym, co powiedziala Ci pani pedagog. MOim zdaniem trzeba postępowac zgodnie z tym, co mówi nam serce, choć dobrze jest jednak choc w pewnym stopniu liczyc sie ze zdaniem otoczenia, miec jego świadomosc i rozpatrzac jego racje:)

Ludzie mają tendencję do krytyki z różnych powodów i nie zawsze są przy tym uczciwi.Jeżeli chodzi o spełnianie swoich marzeń to trzeba próbować,nie zrażać się niepowodzeniami. W dązeniu do celu niezbędna jest determinacja.Na temat spełniania marzeń  do przeczytania polecam artykuł link

Bardzo ciekawy temat został poruszony.
Wydaje mi się, że należy poruszyć wiele aspektów żeby móc się jakoś wypowiedzieć.

Generalnie nasuwa się opinia, że każdy powinien robić to co sprawia mu przyjemność i zadowolenie (oczywiście nie mówię tu o zainteresowaniach zboczonych, które powodują ból, krzywdę innych ludzi i ogólnie działają na ich niekorzyść i są wbrew prawu). Nawet jakby był to jakiś "koślawy" taniec, śpiewanie takie co aż uszy bolą: to co z tego że jest to właśnie nieidealne. Grunt że czyni nas szcześliwym i zrelaksowanym. Przecież to jest ważne by w życiu dążyć do pewnego dobrostanu i stanu gdzie jesteśmy zrelaksowani i możemy cieszyć się życiem! Po co harujemy w pracy, po co ciułamy te pieniądze, po co mamy dzieci? BY cieszyć się życiem! Posiadanie jakiegoś tam hobby to uzupełnienie tego wszystkiego.

Rozumiem, że czasem to hobby może być nieakceptowane przez innych. Od razu nasuwa mi się myśl dlaczego: bo inni są zazdrośni,bo sami nie mają właśnie takiej odskoczni od codzienności. Ludzie wolą się skupiać na innych niż na sobie. Poza tym dochodzi ta nasza polskość: wszystko co w jaki kolwiek sposób jest inne, to należy to zgnieść i wylać pomyje na to. Pamiętajmy, że ludzie którzy osiągnęli coś, nawet wynalazcy byli na początku przez wszystkich wyśmiewani, nikt w nich nie wierzył, bo to hobby, ich zainteresowanie, było inne.

Trzecią sprawą jest to jakimi ludźmi się otaczamy. Trzeba dobrać odpowiednie grono. Nie jest to łatwe, ale zawsze może ktoś przychylny znajdzie się w gronie "uprawiających" to samo hobby.

Następną sprawą są "pozytywni freakowie". Robią jakieś szalone rzeczy, karykaturalne, ludzie się śmieją, oni są szczęśliwi. Najlepsze jest to że ci freakowie sami nie wiedzą że środowisko ich tak postrzega. I są szczęśliwi.

Autorko, powiedz co dokładnie lubisz robić, a co jest nieakceptowane, b bardzo mnie to zainteresowało

Iceni, czy każdy musi być światowej sławy aktorem? Jeśli kogoś będzie satysfakcjonowało statystowanie- to wciąż jest zajebiście!

A kto inny ma wierzyć w to,że to co robisz,ma sens i sprawia Ci przyjemność-jak nie Ty ?
Trzeba wierzyć w siebie,bo to jest podstawą własnej pewności siebie.
Inni są po prostu zazdrośni i tyle,nie mają własnych zainteresowań,boją się,ze uda Ci się coś osiągnąć i będziesz lepsza od nich,to jest typowe zjawisko.Opowiem na swoim przykładzie.
Po wojsku,czyli w Twoim wieku zacząłem słuchać ciężkiej muzyki metalowej,a wieku 23 lat zapragnąłem nauczyć się grać na perkusji,wszyscy oczywiście wybijali mi to z głowy a "kolega" powiedział wtedy,że to już za późno,jesteś za stary,żeby się tego nauczyć,nic już nie osiągniesz jako perkusista...Poniekąd udało im się mnie wtedy zniechęcić,tak przeleciało kilka lat,ale marzenie dalej było gdzieś w tle i nie dawało mi spokoju.Po tym jak kupiłem bębny,skazałem się na ostracyzm,a do listy "zniechęcęcaczy" dołączył mój brat i ojciec !Że niby powinienem się już ożenić,a nie o głupotach myśleć...no i tak gramy już 3 lata z kolegami w podobnym wieku i jest zajebiście,a jak się komuś nie podoba,to nie musi słuchać,mam to w nosie,robię to co lubię i to mi wystarczy,mimo tego iż wiem,że nigdy sławnym perkusistą nie będę

A czy ja pisałam o tym, że ktos marzy o tym, żeby być statystą?... Czytaj ze zrozumieniem.

Iceni i NinaLafairy spokojnie kobietki. Piszemy tutaj o robieniu rzeczy, ktore sprawiaja nam przyjemnosc a sa czasami niewiadomo dlaczego wysmiewane przez innych. Owszem, zgadzam sie z Iceni w pewnym sensie. Ktos moze miec wielkie ambicje i nastawiac sie na sukces a tutaj dostaje statystowanie ( mnie osobiscie cieszyloby, ze moge choc troche sie spelnic), ale no wiecie, nie kazda kobieta by sie z tego cieszyla, majac ogromne nadzieje. Kazdy w koncu jest inny. Zboczylismy jednakze lekko z tematu.
Chcialam Wam wszystkim podziekowac. Wasze opinie dodaly mi sily i ogromnego  dystansu do tych hejtow. Dzisiaj zostalam hejtowana przez 3 osoby a nie drgnela mi nawet powieka. Mam prawo myslec jak chce i pisac o tym, skoro sprawia mi to radosc. Wielu ludzi robi to z zazdrosci, inni z tego, ze nie znaja sie na sprawie i mysla jak inni, ktorzy nie mieli stycznosci z takimi osobami jak ja i kieruja sie pogloskami.Dziekuje Wam za wszystko i pozrawiam.

Zacznę od tego, że byłam właśnie w takiej sytuacji, kiedy nalezalam do teatru licealnego dawno temu a więc probowalam dostać konkretna rolę, ale dostalam drugo planowa, cieszyłam się, ale mialam pecha i wyjechalam na ferie powiadamiajac, ze nie bd mnie na próbach,  chociaz i tak te próby były nie przymusowe,  ze względu na okres ferii.Niestety, kiedy wrocilam,  kolega, który był organizatorem uznal, ze wylecialam z przedstawienia,  bo nie było mnie na próbach, według niego nie powiadomilam ich o wyjeździe za granicę a próby były przymusowe. Coz po początkowej kłótni,  przywrocili mnie, ale tylko na statystowanie.Dodatkowo nie mieli dla mnie jedynej stroju na wystep, wiec musialam zalatwiac go sama.Bylam tylko w jednej scenie w calym spektaklu jako statysta. Jednakże wystepowalam.Bylam na scenie.Moglam brać udział w próbach i to dawało mi radość.
Co do opinii ludzi,  owszem jest ważna,  ale kiedy ktoś za każdym razem, cokolwiek powiesz się z ciebie normalnie wyśmiewa zamiast powiedzieć spokojnie swoje zdanie to chyba nie jest normalne i miłe.

BO Ci INNI tez uwielbiają "mieć swój" światopogląd
Zdaje się, ze ZROZUMIENIE różnicy między krytyką a odmienna postawą bądź opiniami są TU podstawą...
Chyba, że WSZYSTKO co nie jest zgodne z twoim zapatrywaniem BIERZESZ za krytykę... wtedy to BRAK dystansu do siebie
Inna rzecz tzw. hejterzy... to już tylko na "olanie" zasługuje
Jeżeli jesteś DOBRA w tym co robisz, to zwyczajnie to rób.
P. pedagog chyba miała na myśli, że JEŻELI nie potrafisz tego znieść (krytyki) to lepiej zrezygnuj, zamiast wciąż wystawiać się na ciosy?