Ucieczka z toksycznego związku

Tak, ja przeszłam i tydzień temu zakończyło się to tragicznie i definitywnie. Wprawdzie u mnie nie było zdrad, ale były inne toksyczne zachowania. Co chwila się z nim chciałam rozstać, a on wtedy robił wszystko żeby mnie zatrzymać.
Tutaj opis jak się zakończyło http://www.netkobiety.pl/t75801.html

Mój wpis będzie optymistyczny. W tej chwili on się nie odzywa do mnie, bo się boi konsekwencji swojego czynu. A ja mam spokój. Ja nie mam potrzeby żeby do niego dzwonić, bo czuję do niego obrzydzenie.  I czuje ulgę.
Rada? Wzywać policję od razu jeśli psychofag kiedykolwiek wykaże się agresją. Teraz to on boi się mnie.

Polecam też przeczytać ten wątek i mój wpis. Mam nadzieję, że gdy przeczytasz mój wpis to sobie uświadomisz, że powinnaś uciekać od niego natychmiast. http://www.netkobiety.pl/t75361.html

Bardzo Wam dziękuję za odpowiedzi
stenia_white bardzo Ci współczuję ,że musiałaś to przeżyć... pomyśl ,że teraz już tylko lepiej będzie ! I pięknie opisałaś zachowania -psychofagów... szkoda że wcześniej tego nie znalazłam...
-justyna95 właśnie zdaję się w obecnej chwili na czas....

Jest ciężko, naprawdę bardzo ciężko. Szkoda, że wiedzieć, a czuć to kompletnie różne rzeczy, a w obecnej sytuacji tak rozdarte.
Za każdym razem jak mam ochotę do niego zadzwonić to sobie powtarzam wszystkie jego rzeczy które mi zrobił, a było tego mnóstwo. On ma zaburzenie osobowości i z taką osobą nigdy się nie stworzy normalnego związku... a przykładów tego co on robi mogłabym wymienić mnóstwo... od tego, że nie utrzymuje kontaktów z rodziną, przyjaciół ma na chwilę, a potem się wycofują... teatralnie okazuje emocje, szybko wpada w furię, oczywiście siebie gloryfikuje jaki to on zajebisty jest, jaki inteligentny a inni są głupi.... zadłużenia na kontach, jakieś durne zadłużenia w sumie wszędzie. I ta huśtawka. Albo było super tak, że aż się człowiek dziwił że ktoś może tak kochać (wtedy mi się tak wydawało) a za chwilę kłótnia o byle co, dosłownie.... niedotrzymywanie obietnic, on się tylko liczy, chcesz to się dostosuj, a jak nie to spadaj. Ale nie tak łatwo, bo za 3 dni będę wydzwaniał. Jakoś w sierpniu miałam już tak dobrze, pogodziłam się z tym, że się rozstaliśmy to musiał zadzownić, że niby chce pomóc w szukaniu pracy. I oczywiście, zaczęło się. Olałam go to następnego dnia było wydzwanianie do mnie, że mu brakuje mnie, że mnie kocha... wróciłam i tak bujam się z tymi rozstaniami wiecznie.
Ale wiecie co ? Na moje szczęście teraz   w y d a j e mi się ,że to już ostateczny koniec z jego strony. Wczoraj zbłądziłam, rano pisałam do neigo. On dalej w zaparte ,że ma dziewczynę... tyle razy już to słyszałam, ale teraz jest bardzo tego pewien, a wręcz aż taką dumę słychać przez telefon było.
Uczuciowo jest mi strasznie przykro, że zmarnowałam czas na takiego psychopatę i przez to tak ciężko mi jest się pozbierać... ale mam nadziejęże to już naprawdę koniec moich męczarni, bo to były same męczarnie. Z każdym powrotem do neigo miałam coraz większą nadzieję... myślałam, że to gorszy czas... ale to nie gorszy czas, to jego zaburzenie osobowości.......

Cóż, on agresor, Ty niewierna. Dwa psychofagi się dobrały. Weźcie ślub, tylko dzieci nie naróbcie, bo potem psycholog będzie je z DDD wyciągał...

Nie poddawaj sie, ból i smutek minie a Ty uwolnisz sie i na pewno ułożysz sobie życie lepije Tylko musisz być silna trzymam kciuki za Ciebie

Kilka spraw.

Jak chcesz tworzyc dobry związek, kiedy nie umiesz podejmowac decyzji?
Jak chcesz tworzyc dobry związek, kiedy nie umiesz walczyć o swoje?
Jak chcesz tworzyc dobry związek, jesli nie chcesz wyleczyć się z tego?

A tu właśnie chodzi bys sie pod moim podpisem nie chowała, czy zgadzała, a przełamała
Ciezka praca zaczyna się własnie od zaprzestania zycia tym schematem, o ktorym piszesz.
Tęsknisz do dobrych chwil, bo czujesz sie teraz zle - te dobre chwile uzaleznione od 2 człowieka. Człowieka i chwil, które są przeszłością.
Nie ma tego, iluzja.
Konczysz, blokujesz.

A może warto krytycznie na siebie spojrzeć? Bo ja w Tobie widzę bluszcza i kobietę, która zdradziła. To też "psychofagia".

Staram się jak mogę, właściwie teraz to tak mam ,że tęsknię za dobrymi chwilami i tą "dobrą jego stroną" ,a za chwilę sobie przypominam ile złego mi wyrządził...

EeeTam - ja doskonale wiem o tym, że zbłądziłam zdradzając go. To był błąd którego nie da się cofnąć. Co innego jest popełnić błąd raz i więcej tego nie popełniać a co innego jest ranić kogoś świadomie. Przecież on doskonale wie co mnie rani, co sprawia że się załamuję, a i tak to wykorzystuje. Po co teraz raz mówi ,że się z kimś spotyka, a za chwilę zmienia zdanie ? Manipuluje mną, bada grunt, czy jestem jeszcze słaba. Natomiast krytycznie patrząc na siebie... jest w tym część prawdy że się od niego uzależniłam. Spędzaliśmy wszystkie wolne chwile razem, praktycznie oprócz pracy to nierozłączni byliśmy. Były też oczywiście chwile kiedy mieliśmy "czas dla siebie" ,ale oboje stęsknieni za chwilę się widywaliśmy. Przeprowadził się kilka miesięcy temu żeby być bliżej mnie. Więc no niestety, ciężko jest teraz grubą kreską oddzielić to co nas łączyło i zacząć na nowo.. Wiem jedno, dużo przede mną pracy. Żebym więcej nie wpadła w związek z osobą która mnie tak uzależni od siebie...

stenia_white - mam hobby, każdą wolną chwilę próbuję sobie jakoś zagospodarować, też sport mi pomaga bardzo ale są chwile kiedy płaczę, tęsknię i jest mi po prostu ciężko... wiem że NIE POWINNAM wracać, bo to nie przyniesie nic dobrego, a jednak coś mnie ciągnie... na psychologa nie mam niestety pieniędzy obecnie, a na nfz są za długie kolejki niestety... mi pomaga czytanie różnych artykułów i opowieści i bardzo mnie motywuje wiesz co ?
Zrozumienie. Jak czytam historie różnych kobiet, jak widzę ,że im też jest ciężko, ale z dnia na dzień jest lepiej, jak się podnoszą z tego emocjonalnego dołka i ruszają dalej w świat. Jak też nie raz opisują że błądzą i zdarza im się zadzwonić, napisać.
Nie czuję się aż tak słaba.

I jeszcze raz wspomnę dużo łatwiej by mi było przez to przejść, jakby on mógł się zachować normalnie. Jak człowiek spotkać, porozmawiać na żywo i trzymać się jednej wersji. Trzyma się tego że się rozstaliśmy na dobre, że się z kimś spotyka, ale mówi mi to otwarcie i nie kombinuje nic. A on kombinuje. Mówiąc raz, że SAM NIE WIE, za chwilę pisze, że nigdy nic nie wiadomo czy się z kimś spotyka - takie gierki głupie prowadzi.
Pisząc to wszystko zdałam sobie sprawę, że mu na to pozwalam. Jakbym nie chciała tego słuchać, czytać itd to by tego nie robił.....

Płaczę, a nawet zmuszam się do płaczu, bo są takie chwile, że nie mogę się rozpłakać i aż taki ból czuję w klatce piersiowej.. zmuszę się do płaczu to mi lepiej. Ale jest ciężko.
Jak to się dzieje, że mam świadomość tego, że tak mnie skrzywdził, że tyle zła mi wyrządził więc NIE ZMIENI SIĘ, a i tak tak to wszystko przeżywam i tęsknię ?

Poza tym, robię z siebie idiotkę... dzwoniąc i prosząc go o spotkanie. On już ma to gdzieś.... poszedł sobie w świat, więc i ja muszę zapomnieć. Było i minęło.....

Prze_ciążona, przeczytałam sobie Twój temat i troszkę nas łączy, wstawię cytaty które wypisz wymaluj pasują do mojego eks:
- "Zioło palone było codziennie i przy mnie" - wprawdzie nie jestem w ciąży, ale wiedział ,że mi to przeszkadza...
- "Twierdzi, że pieniądze będą same do niego spływać, że odniesie sukces, że ja podcinam mu skrzydła i go nie wspieram" - taaaaak, podobne rozmowy. Liczenie ile to on niby nie zarobi i też momenty ,że wypominał mi jak to on wydaje na nasze spotkania (czyt. kupił do domu napój i ciastka jakieś ). A pieniędzy zawsze za mało, bo kasę wydawał na zioło, papierosy i cholera wie co jeszcze..
- "Gdy płakałam rozdzierana żalem wchodził krzycząc żebym robiła to ciszej bo nie zniesie i wyjdzie." - teraz już nie umiem przy nim płakać, ale kiedyś kiedyś jak się rozpłakałam przy nim to te same słowa - "przeeeeestań bo już tego dłużej nie zniosę, nie mogę"
- "Miał pretensje, że nie robimy nic razem" - żalenie się jak to o nigdzie nie może ze mną niby pójść, a jakby bardzo chciał... a i tak wiecznie wychodził sam.....
- "manifestowanie siły w postaci kopania ścian i mebli" - w naszych kłótniach nie, ale jak go wkurzyło coś w pracy, bolało czy coś to potrafił pięścią w ścianę przywalić albo coś zepsuć...

Pewne osoby mogą się dziwić, jak kobieta ,która szanuje siebie jest z takim i takim i takim... a to się tak łatwo mówi i nie widzi tego całego procesu. Mój były na początku był do rany przyłóż, chciał się codziennie widywać, poświęcał mi dużo czasu, uwagi, chwalił sę przed znajomymi jaki to on jest bardzo szczęśliwy i pierwsze miesiące to był idealny związek i pierwsze kłótnie też nie były jakieś strasze, ot zwykłe wytykanie win.. dopiero z czasem stopniowo to się nawarstwiało... raz wyzwał mnie, powiedziałam ,że to koniec, ale widziałam, że mu głupio, że się stara itd... wracałam. Raz jakaś głupia sytuacja, wracałam.... i tak grosz do grosza i się zbierało... potem już byłam taka zakochana, że ciężko było się rozstać, miałam za każdym razem nadzieję ,że się uda... A jak ja chciałam odejść, to on robił sceny... wydzwaniał, wypisywał, nachodził mnie.... nie mogłam się od niego odpędzić. I tak mu ufałam.

I co z tego mam ? To, że nie mogę się teraz pozbierać, mimo ,że chcę....
A... nawet jeśli chciałabym wrócić, to za to, że go kochałam prawdziwie, mógł zawsze liczyć, nie wszczynałam jakiś kłótni, awantur itd.. to mam olewkę. Pan i władca ma wszystko w nosie. W 3 dni się odkochał

Bez sensu... mam wrażenie ,że już nic mnie nie spotka pozytywnego...

Oczywiście, że nie zasłużyłyśmy !!
Tylko właśnie to tak działa, kobieta wierzy ,a potem jest jak jest.. i nie chcę tu robić z siebie ofiary, że jaka ja biedna itd... nie. Teraz jest mi ciężko, ale myślę ,że jest to zrozumiałe... może jeszcze przyjdzie taki dzień, że będę się cieszyła, że teraz nie odbiera ode mnie telefonów... a może jak odpuszczę to on zacznie dzwonić, bo to nieprzewidywalny człowiek....
Najchętniej bym wyjechała sobie na jakieś wakacje, tydzień przeleżała pod palmami, odpoczęła i była z daleka od problemów... ale w obecnej chwili to niemożliwe

I jak się zakończyła ta sytuacja ?

Cameliao wpisz w google Ośrodek Interwencji Kryzysowej i Twoje miasto. Znajdziesz tam darmowa pomoc psychologa. Nie ma co rozkminiać tego tutaj. Potrzebna Ci profesjonalna pomoc.

Prze_ciążona Ty też skorzystaj.

hw a skąd ten nagły przypływ troski o mnie?

Kochani, dam sobie radę
Jest lepiej i z dnia na dzień będzie widać poprawę. To jest po prostu bolesne zderzenie z rzeczywistością, dowiedziałam się o zdradzie, potem moje zerwanie, potem myśli czy aby na pewno dobrze zrobiłam.... nie da się przejść do porządku dziennego po 3,5 roku bycia w związku, myśli się, tęskni się, nieważne jak wielkim chamem by on nie był.... ale jest to do przeżycia.
Jak za dużo myślę, to wolę to wyrzucić z siebie do komputera niż robić coś głupiego...
Jedyne nad czym powinnam się zastanaowić teraz, to jak zrobić żeby więcej nie wejść w związek z taką łajzą

A uczucia stopniowo zgasną, wierzę w to, bo widzę poprawę. Już nie płaczę, już jak słyszę jego głos to nie mam ochoty się prosić. Jest mi po prostu przykro, że ktoś mnie mógł tak skrzywdzić.

Cieszę się, że odzyskujesz siłę. Oczywiście, że dasz sobie radę, ani chwili nie wątpiłam w Ciebie. Z dnia na dzień będzie tylko lepiej.

Masz już własne doświadczenie, masz dużo informacji od innych, zauważasz wspólne punkty, więc masz zasoby, żeby rozpoznać takie zachowania toksyczne w przyszłości.

Sa razem do dzisiejszego dnia. Z biegiem czasu wszystko sie ulozylo miedzy nimi.

Znów nadeszła ta chwila, kiedy mi przykro bardzo i tęsknię...
Ale ta racjonalna strona coraz częściej bierze górę i uspokoja emocjonalną....

Już odchodząc od tego wszystkiego jaki on był w związku, na co ja mu pozwalałam itd..... Który dojrzały facet, mówi jednego dnia, że kocha swoją dziewczynę, następnego dnia przyznaje się do zdrady ,a trzy dni później mówi ,że się niby już z kimś spotyka. Serio ? Po związku który trwał 3,5 roku ?
Naprawdę to znaczy nic innego jak tylko to że jego uczucia nie były prawdziwe.... to po co tęsknić ?
Ale wiadomo, to są uczucia które stopniowo będą gasły..... jeszcze troszkę czasu potrzebuję...

Dlaczego u Ciebie to juz nie mozliwe. Uwierz mi ze tacy ludzie zmieniaja. Przekonalem si o tym. I wiem co mowie.

Mówisz tak jakbyś miała z nim kontak... Że ma nowa dziewczynę. I mu tak dobrze. Nie rozumie Cię naprawdę

A zresztą nie moja sprawa

Zaparz dziurawiec albo melisę. Dziurawiec jest jednak skuteczniejszy.
Pomaga i nie uzależnia.

Powodzenia w odzyskiwaniu siebie

I tak i nie, ale sama zasugerowałaś w swoim poście rozwiązanie.

Wszystko jest w tym zdaniu. Zbyt duże potrzeby związane z niedojrzałością i niedowartościowaniem, brakiem sensu życia/motywacji.
Im cięższy przypadek do związku wybierasz tym bardziej dowartościowuje, jeśli by się wam udało, a nie ma możliwości... bo to ciężki przypadek. Zamiast wybierać kogoś kto jest już "idealny" i docenia, to żyjesz wyobrażeniem, które ma za zadanie Cie dowartościować. W kimś kto zamiast Tobą kierować (nawet jeśli tego potrzebujesz) to dorabiasz tylko potencjał do tego, że on będzie potrafił, jak Ty mu pomożesz, on Tobie i będzie kolorowo.

kokoss - bardzo Ci dziękuję przetestuję

czesława - to są emocje, ja też tęsknię, też mnie aż roznosi, wiem jakim beznadziejnym człowiekiem on jest, a tęsknię... ale z dnia na dzień będzie coraz lepiej, naprawdę tak będzie. Ale musisz pokochać siebie ! Pomyśleć że jesteś fajną babeczką i tego się trzymać ! Żeby żaden facet nie dał Ci pomyśleć inaczej. I polub swoje życie rozpieszczaj się, rób to na co masz ochotę (byle by to było legalne i nie było to dzwonienie do byłego ). Jak pojawi się porządny facet, zobaczy że lubisz swoje życie, że jesteś zadowoloną kobietą, to łatwiej przyciągniesz go, niż tego dupka który tylko czeka na takie kobiety. Mój mnie tak omotał i teraz muszę się zbierać jakoś.... zapomniałam, że jestem wartościową kobietą i że można żyć fajnie w pojedynkę, uzależniłam się od niego
i teraz płacz...
Ale zaczynam odzyskiwać nadzieję, że jeszcze kiedyś spotkam kogoś bez zaburzeń, kogoś kto prawdziwie mnie pokocha i nie pozwoli sobie na ŚWIADOME krzywdzenie mnie..... kiedyś to chyba nastąpi...

skromnyromantyk wysłałam Ci emaila

prze_ciazona - a jak u Ciebie ? Mam nadzieję ,że też lepiej i już się nie denerwujesz. To wszystko wymaga czasu, dziś jest kiepsko, za 3 dni będzie lepiej, a za 10 będzie widać jeszcze większą poprawę... tego się trzymam

Cameliao, ja postawiłam wszystko na jedną kartę - skupiłam się na ciąży - i tak właśnie mija dzień za dniem. Dużo strachu napędziło nam podejrzenie choroby serca, ale już jest wiadomo, że jest w porządku. Stary natomiast bohatersko zrobił drugi przelew wysokości 200 zł i napawa się nowym związkiem pozbawiając się uroków oczekiwania na dziecko. Nawet jego mamusia jest dumna, że ma nową synową. - to już mnie nawet nie smuci tylko bawi. Smiech z kretyńskiego zachowania małych ludzi plus dbanie o ciążę = mój klucz do sukcesu.
Nie ukrywajmy, teraz jest lepiej, za moment może być gorzej... Ale będzie to trwało krócej, po dłuższej przerwie i moc będzie mniejsza. Nawet nie wiesz jak się cieszę, że idziesz do przodu!

Ja również wychowywana bez ojca - wypadek samochodowy. On też, a mimo wszystko zachował się niemal jak jego własny ojciec - tylko, że tamten zniknął i nie wiadomo kim jest. Ten myśli, że można tak być cudownym tatusiem z doskoku. Ja sądzę, że gdyby był tym za kogo się podawał to moglibyśmy być szcześliwi, ja się na prawdę starałam. Ale nie ma co płakać nad rozlanym... Nienawidzę go i nigdy się nie zaprzyjaźnimy. Dlaczego? Bo jako przyjaciel też mnie zawiódł.

Otworzyłaś oczy! Jak cudownie! Na prawdę jestem tak szczęśliwa, że się nie uginasz jakby to niemal mnie dotyczyło. Ja zanim związałam się z byłym to wspólnie twierdziliśmy, że lepiej być samemu niż z byle kim. Teraz te słowa nabierają nowego znaczenia. Nie bój się samotności bo... LEPIEJ BYĆ SAMEMU NIŻ Z BYLE KIM.
W chwili słabości zamiast pisać do niego pisz tu. Pamiętaj, że tak na dobrą sprawę to Ty wygrałaś. Wygrałaś swoje życie.

Nie wiem po co, ale wróciłam.... oczywiście się na początku starał, jaki to on kochany. Zaprzeczył wszystko.. i przez kilka dni, ze dwa, może trzy była sielanka. Potem znów coś zaczął kręcić nosem, jak mu postawiłam warunek, żeby albo spierdzielał na drzewo albo skończył komentować to przestał komentować i przez kilka dni cisza była. A potem znów powróciło do normy.
Rzygać mi się chce jak myślę że byłam tak głupia, że tak się dałam wrobić... a on jest tak beznadziejnym człowiekiem. Te jego pieprzone gierki, obrażanie się, wystawianie spotkań.. Może to i dobrze, że wróciłam, bo mam ostateczny dowód na to ,że on się nigdy nie zmieni. Żałuję tylko tego co już udało mi się zbudować, a teraz od początku znów...

7 miliardów osób żyje na tym świecie ,a ja zmarnowałam tyle czasu na takiego prostaka który zachowuje się jak pacan... przykre.

W to ,że się zmieni akurat już nigdy nie uwierzę. Prędzej będzie jak ostatnio.. złamię się sama z jakiegoś irracjonalnego strachu, że będę starą panną i mojego użalania się nad sobą, że gdzie ja właściwie znajdę fajnego chłopaka z którym uda mi się stworzyć normalny związek... nie mniej jednak mam nadzieję, że tak nie będzie i po prostu odczekam jakiś czas i znajdę kogoś, ale nie teraz... bo teraz to by był ktoś "na zastępstwo, na wypłakanie się, itd" a nie o to mi chodzi... Chcę się zakochać, chcę poczuć ,że ktoś o mnie się troszczy, że moje wysiłki też są doceniane i ktoś dzięki temu ma lepsze dni, uśmiecha się.
A teraz ? On mnie traktuje jak popychadło. Jak się stęskni, to dzwoni, wmawia jak kocha, ja się uginam, spotykam się z nim, po chwili widzę, jak zbłądziłam. Wracam ze spotkania. On jeszcze chwilę jest dobry, sam dzwoni, a potem scenariusz jest taki sam. Ja dzwonię, on nie odbiera, caluteńki dzień. Więc znów wracam do punktu wyjścia czyli widzę jak bardzo zbłądziłam i to ,że on się nie zmieni.

Muszę wyjść z tego błędnego koła..

Nieeeee! Dziewczyny błagam!!! Nieeeee! Bez powrotów, bez proszenia się, z godnościa!
Mi łachudra zjechał z nową dupą - teraz jest szczęśliwy to może się wziąć za tatusiowanie. I o co ja mam pretensje? Sama zapracowałam.
Ale nie obchodzi mnie to. Chodzi o mnie. O mnie i o synka. A z niego zrobiłam tego kim jest - kretyna.
Nie dajcie się omotać... nie przez byle kogo.

Wróciłam, żałuję, a jednocześnie się cholernie cieszę.
Oczywiście mydlił mi oczka, jak mnie kocha, jak to jestem jedyną, jak chce spędzić ze mną życie. Potem pojawiały się kłótnie, blokowanie mojego numeru, znikanie na całe dnie i wieczory. A potem znów to samo, mydlenie oczek.
Wczoraj mnie coś tknęło.. na jego starym telefonie weszłam w wiadomości. Zdradzał mnie, spotykał się z jakąś inną dziewczyną... Pisał jej ,że ją kocha itd. Jak mu to pokazałam to sobie zażartował, że to to takie tam rozmówki. Nie wytrzymałam, wybiegłam z mieszkania jego. Dziś rozmawiałam. Wciska mi kit, że niby to wszystko już zakończył, że to był impuls i typowe inne kłamstwa. Że niby z nią nie spał (idę się przebadać na hiv i choroby weneryczne) tylko się całowali itd.

Jak się czuję ? Określenie, że jest mi ciężko to bardzo łagodne określenie... jestem w totalnej rozsypce.
Zawsze tłumaczyłam sobie, że no trudno, taki ma charakter, ale wspólną pracą poprawimy co trzeba naprawić.... ale zdrada ?
Ta zdrada trwała od lipca mniej więcej, czyli właśnie to był ten okres kiedy rozstawaliśmy się co tydzień.. po kilku dniach się odzywał, a ja naiwna i głupia wierzyłam, że po prostu opadła złość i dlatego się odzywał wtedy....

Gdybym teraz nie wróciła, nie wiedziałabym że mnie tyle czasu zdradzał i kto wie... może za jakiś czas bym wróciła znów. A tak, wiem, że ta osoba nie nadaje się do jakiejkolwiek relacji.......
Jeszcze te jego teraz kłamstwa są tak żałosne. Że on mnie kocha, że on chce się dziś spotkać i porozmawiać.. Rzygać mi się chce jak to słyszę.

Pytanie do Was.... szczególnie do osób które przeżyły podobną sytuację. Co najlepiej pomaga na pozbieranie się ? Wiem, że czas... staram się go wypełniać jak tylko mogę, ale są momenty, jak teraz, kiedy po prostu siadam i płaczę jak dziecko. Nie jestem zdolna do zajęcia się czymś, bo płaczę. Płacz powoduje ból głowy u mnie niestety, więc cały dzień jest rozwalony......

Swoją drogą, nie potrafię tego zrozumieć jak można być tak beznadziejnym, pisać innej że ją kocha itd a potem kolejnej mówi to prosto w twarz.....

Szkoda... bardzo szkoda.. dlatego też doprowadza mnie do płaczu to, że zmarnowałam tyle czasu na takiego niewartościowego człowieka. Widać musiało dojść do takich sytuacji żebym zobaczyła jak beznadziejny jest i jak nie nadaje się do związku... Boli... Boli mnie to bardzo, bo jak się kogoś kochało, to tak jest..
To jest chory człowiek.... najpierw przepraszał, mówi ,że kocha, standardowy tekst "to nie tak jak myślisz" itd... teraz zaczęło się wyzywanie. Zablokowałam go.. Nie mogę na niego patrzeć, na te jego smsy, ten jego cały jad.....

Nie wiem co ze sobą zrobić, czas będzie moim sprzymierzeńcem, emocje ucichną... ale nie wiem co teraz robić. Chyba za każdym razem (pod warunkiem że nie będzie późno) jak będę chciała płakać to będę się ubierała na spacer..... przejdzie mi wtedy, albo się wypłaczę na dworze. Nie chcę żeby rodzina widziała, że płaczę.. oni za wiele widzieli moich łez i wiem co przeżywają...

Masz rację, czytałam trochę o tym... podobno własnie organizm się uzależnia od takich skoków adrenaliny.
Jestem jak na razie przerażona, że będzie się mścić, on taki jest.
Ma moje dane, moj adres, numer telefonu, zdjęcia moje itd....

Muszę się uwolnić od tego, pozwoliłam mu żeby tak mnie traktował, to teraz tak mam... muszę jakość to przetrwać. Dać sobie radę z tym wszystkim i zacząć od nowa żyć... bez niego.