Witam Was serdecznie, potrzebuję pomocy...
Mam 19,5 roku, dziewczyna niedługo skończy 17. Poznaliśmy się rok temu przez internet. Dzieli nas 300km. Dobrze się dogadywaliśmy, pomogłem jej ze swoimi problemami. Nie była zbyt lubiana w swojej szkole, brakowało jej poczucia własnej wartości oraz pewności siebie. Trudna sytuacja w domu. Można to porównać do podciętych skrzydeł. W ciągu tego roku szkoliłem ją pod tym względem, a we wrześniu poszła do liceum jako nowa osoba i... odfrunęła mi. Nikt jej wcześniej nie znał i nie miał wyrobionej opinii. Polubili ją, zdobyła nowe znajomości.
Kilka dni temu wyznała, że nie wie czy kocha mnie jako przyjaciela czy chłopaka, że potrzebuje bliskości, a kiedy o niej nie myśli, to jest jej łatwiej. Że oddalamy się od siebie, że lepiej dogaduje się z nowymi znajomymi.
Zamurowało mnie, bo jeszcze 2 tygodnie temu wszystko było ok, sama mi to powiedziała. Ogólnie ja nic więcej nie mogłem zrobić, przez wakacje dużo pisaliśmy, ale od września była to godzina-dwie dziennie. Nie była to też tylko znajomość wirtualna, jeździłem do niej na kilka dni co jakiś czas, ale też nie było mi łatwo. To była klasa maturalna, a teraz zaczynają się studia.
Po tym wyznaniu wpadłem w złość, ale jeszcze tego samego dnia mi przeszło, chciałem odpowiedzi. Zależało mi, starałem się i walczyłem, prosiłem o szansę, o zaczęcie od nowa, ale powiedziała że nie ma na to siły. To boli, bo przecież planowaliśmy wspólne życie, traktowaliśmy się poważnie. Nawet nigdy się nie pokłóciliśmy. Pasowaliśmy charakterami, nie byliśmy przebojowi, nie kręciły nas imprezy.
Różniły zainteresowania: ona bio-chem i weterynaria, a ja wos-hist i prawo, ale ZAWSZE mieliśmy jakiś temat do obgadania.
W celu ratowania zaproponowałem nawet przeprowadzkę do niej, ale bez skutku. Zaproponowała przyjaźń, ale oboje wiemy, że nie jest to w tym momencie możliwe. Szkoda zaś tracić kontakt całkowicie, więc wybieramy koleżeństwo - raz na jakiś czas pytamy się co u nas.
Wychodzę z założenia, że zrobiłem wszystko co w mojej mocy, nie powinienem być nachalny. Walka jest bezcelowa, prawda?
Między nami jest dobra atmosfera, jest mi wdzięczna za wszystko, twierdzi że jestem wspaniały, przeprasza za i bierze winę na siebie. Staram się wybaczyć, ale żal oczywiście jest. Żal i pustka, chyba też rozczarowanie za ten brak szansy.
Powiedziała, że chce teraz korzystać z życia, wychodzić ze znajomymi, uprawiać sporty, robić to co lubi. Nie zabraniałem tego, rozumiałem i akceptowałem. Nie trzymałem jej na uwięzi, a ona mnie również nie. Cóż... Odfrunęła. Co dalej?
Podobne tematy
VEO co Ci poradzić, po prostu już wybrała znajomych niż miłość. Miałem podobną sytuacje jak Ty, a raczej na prawdę taką samą tylko zakończenie inne, 2 innych facetów w łóżku od razu po rozstaniu, a tydzień po nowy facet 7 lat starszy, moja rok młodsza od Twojej, też było proponowanie znajomości itd. Osobiście uważam że lepiej by było uciąć kontakt i do tego nie wracać, bo Ty cierpisz, a ona sie bawi. Poza tym nie można wykluczyć też że kogoś mogła poznać nowego, oczywiście nie jest to podstawa ale też takie coś może być. Pozbierasz się po tym z czasem, idziesz na studia napisałeś, tam łatwo poznać Ci będzie dziewczyne.
Dzięki za odpowiedź. Nie tak łatwo odkochać się w kilka dni, wszystko wydarzyło się w niedzielę. Ona naprawdę nie chce o mnie zapomnieć, a ja o niej. Zresztą nie oszukujmy się, tak się nie da. Może z czasem kontakt osłabnie, ale nie chcę mieć do siebie żalu do końca życia, że się odciąłem. Póki co nie ma nikogo, ale powiedziała, że chciałaby kiedyś kogoś poznać, skoro nam się nie udało.
Właściwie sam już nie wiem czy coś do niej czuję, zawiodła mnie i straciłem zaufanie, a to podstawa związku.
Poudzielajcie się jeszcze.
No nie tak łatwo, mi zajęło żeby się odkochać po 4 latach kilka miesięcy, i do tej pory nie jest w 100% okej ale z miesiąca na miesiąc coraz lepiej to na pewno. A co do zrywania kontaktu, to już od Ciebie zależy czy boli Cie ta relacja i dołuje, czy raczej dobrze się z nią czujesz, jeżeli dobrze to racja, nie ma po co zrywać, zawsze to jakaś znajoma bliższa będzie chociaż odległość zrobi z czasem swoje i ten kontakt jakby się sam urwie, chyba że postanowicie wrócić do siebie.
Otóż to, relacje są całkiem ok. Nie traktujemy się wrogo, ale ma świadomość, że to tylko ona nawaliła. Jak będzie, tak będzie. Cóż, ja już nie pokazuję zaangażowania, jednakże nie skreślam jej jako osoby. Jakby się postarała, to przecież dałoby się naprawić związek. Może to tylko kryzys i potrzebuje czasu.