Witajcie. Tak jak napisałam w temacie- nie mogę poradzić sobie po rozstaniu z chłopakiem. Piszę tu bo mam nadzieję, że któraś z Was mi pomoże i podzieli się ze mną swoimi doświadczeniami.
Zacznę od początku. Zaczęliśmy być razem kiedy mieliśmy 14 lat. Na początku wiadomo, nie traktowaliśmy tego zbyt poważnie bo byliśmy po prostu za młodzi, za dziecinni. Jednak mimo tak młodego wieku nie rozstawalismy się i z każdym dniem, miesiącem nasz związek był coraz bardziej poważny. Byliśmy razem prawie 4 lata. Byłam najszczęśliwsza na świecie, czułam się kochana i kochałam... kocham nadal ... Zawsze mi powtarzał, że jestem dla Niego najważniejsza, że nigdy ze mnie nie zrezygnuje, że woli być ze mną całe życie niż co miesiąc zmieniać dziewczynę ( tak jak to robili nasi rówieśnicy), widziałam tą miłość w jego oczach, słowach, dotyku.. Czasem się kłociliśmy, wiadomo tak jak to w kazdym związku ale chyba nigdy nie mieliśmy jakiejś specjalnie powaznej kłotni. A jeśli już to zawsze się godziliśmy, zawsze mi powtarzal, że nie może beze mnie wytrzymac nawet kilku dni, szukal już nam nawet mieszkania, bo po skończeniu szkoły mieliśmy razem zamieszkac. Wiem, że czas wszystko zmienia i kilkuletni związek nie jest taki sam jak na początku ale z Nim nie czułam tego , nie byłam nigdy Nim znudzona, on to samo mi zawsze powtarzał. Teraz mamy po 18 lat. Wszystko było normalnie, tak jak zawsze , a On nagle, z dnia na dzień mnie zostawił. Najpierw powiedział, że między nami nic już nie ma, że to sie wypaliło.. Następnego dnia zapytałam Go czy ma kogoś a on, że nie ma nikogo, że nie zrezygnował ze mnie, że nic się nie zepsuło i nie posypało ale POZMIENIAŁO w jego życiu i że teraz nie może być ze mną. Ja już nie rozumiem, najpierw mi powiedział, że nic między nami już nie ma, a potem że nie zrezygnował ze mnie ale że TERAZ nie może byc ze mną. Jak mam to rozumieć ? On musi po prostu ode mnie odpocząć, zatęsknić i będzie za jakiś czas znów tak jak dawniej czy powinnam o Nim zapomnieć raz na zawsze? To trwa juz od ponad tygodnia, w ogóle ze sobą nie rozmawiamy. Ja już nie mogę wytrzymać, ciągle płaczę, rozpaczam, wspominam, nie mogę jeść, spać , czuje ból w klatce piersiowej , nie chce mi się po prostu zyć. Ciągle mam ochotę do Niego napisać ale wiem, że potem będe tego żałowała bo co z tego jeżeli teraz do siebie wrócimy a ja nie będe pewna jego uczuć? Muszę poczekać aż on sam za mną zatęskni i zda sobie sprawę że naprawde mnie kocha, albo i nie... Cały czas mam nadzieję, że się opamięta i wróci do mnie , ale z każdym dniem ta nadzieja mnie opuszcza i jest coraz gorzej 
Najgorsze jest to że chodzimy do jednej szkoły i codziennie, chce czy nie, muszę na Niego patrzeć, a wtedy jeszcze bardziej boli. Kiedyś każdą przerwę spędzaliśmy razem a teraz nawet na mnie nie spojrzy... Na dodatek w tym roku mam maturę a kompletnie nie mogę się na niczym skupić, ciągle myślę o Nim i o Nas , mam same niedostateczne i nie mogę wziąć się za siebie. Prosze nie oceniajcie mnie, że jestem jeszcze młoda i całe życie przede mną.. Wiem o tym ale co z tego skoro ja nie pamiętam życia bez Niego, przypominam że zaczęlismy być razem jak mieliśmy 14 lat! 
Jak myślicie, On przemyśli wszystko, zatęskni za mną i za kilka tyg znów będziemy razem szczęsliwi ? Możecie mi coś pomóc jak mam sobie poradzić ze łzami, smutkiem i bólem serca?
Podobne tematy
Jak ja dokładnie rozumiem co teraz czujesz. Obecnie jestem w podobniej sytuacji, i też czekałam na to aż on się odezwie ale tak się nie stało i nie jesteśmy razem i podobnie jak Ty codziennie go widuje tyle że w pracy. Ból jest straszny ale z czasem boli już coraz mniej, u mnie minęło już 1.5 miesiąca i nie jest tak źle jak na początku.Podobno czas leczy rany.
Miałem podobną sytuacje jak Ty, aktualnie mija już 6 miesięcy od mojego rozstania po 4 letnim związku, jestem w Twoim wieku, i tak samo nie pamiętałem jak to jest żyć bez niej, i wiesz co jest najlepsze w tym? Że nie musisz pamiętać, możesz na nowo się nauczyć. Tak samo przeżywałem, nic nie jadłem, jak zjadłem to myślałem że zwymiotuje, ciągle beczałem czy to autobus czy to dom, nawet zdarzyło mi się upić i siedzieć samemu na ławce w parku do 4-5 nad ranem bez widzenia sensu dalszego życia... nawet prawie zawaliłem szkołę, a to wszystko przez 1 osobę, a wiesz co jest najlepsze? To że nauczyciele w szkole mimo że nie musieli mnie przepuszczać i zostawić w 2giej klasie, to mnie przepuścili bo we mnie wierzą, wiedzieli co sie ze mną dzieje, moja mama, siostra wszyscy we mnie wierzyli, starali się pomóc jak najbardziej, trener na treningach też widział że ze mną nie jest najlepiej, przychodziłem przez prawie 3 miesiące na treningi żeby tylko pogadać z trenerem. Skończyło się to wszystko tak że przestałem już kochać swoją byłą, nie wyrażam się o niej źle mimo tego co mi zrobiła i na mnie mówiła, ogólnie wybaczyłem sobie i zaakceptowałem siebie. Przestałem szukać dziewczyny, stwierdziłem że jak ma być to sama przyjdzie w odpowiednim czasie, i wszystko jakoś powoli się układa. I u Ciebie będzie tak samo, tylko musisz uwierzyć że sie uda. I za bardzo na Twoim miejscu nie wierzyłbym w to że sie za kilka tygodni odezwie, bo prawdopodobnie już sie nie odezwie, a tekst że z Ciebie nie zrezygnował to pewnie pretekst byś przestała go męczyć pytaniami. Oczywiście mogę się mylić ale w większości przypadków niestety tak młodzi ludzie kończą związek.
Ooo rety...
Nie ma złotej recepty 'jak funkcjonować po rozstaniu'. Każdy musi do tego podejść indywidualnie.
Myślę,że najważniejsze żebyś cały czas miała do siebie szacunek. Nie potrafił docenić, Jego strata.
Tak jak kolega wyżej napisał, nie warto niszczyć sobie życia przez jedną osobę.
Na pewno silna z Ciebie dziewczyna i udźwigniesz to 
"What doesn't kill you, makes you STRONGER'
I ja wiem co czujesz. Mój piękny prawie 3 letni związek zakończył się wypaleniem z jej strony. Tyle, że moja była powiedziała mi to w maju, a związek zakończył się 2 tygodnie temu. Niestety musisz z tym żyć.
I ja chciałbym odezwać się do niej ale nie mogę. Ale uwierz mi da się z tym żyć. Musisz być silna. Musisz jak najwięcej przebywać w towarzystwie innych.
Pewien profesor na studiach doradzał nam afirmację na różne przypadki. Niby skuteczna choć nigdy nie próbowałem tak do końca.
Możesz też próbować modlitwy. " Akt oddania się Panu Jezusowi " ona jest świetna. Dla niewierzących również.
Dlatego, że ma dobre podejście psychologiczne do całej sprawy. W pewnym sensie odciążysz swoją podświadomość i poczujesz się lepiej.
Spróbuj ją czytać rano i wieczorem. Szczególnie wieczorem kiedy pewnie masz najtrudniej.
I pamiętaj jeszcze spotkasz wielu facetów ! Lepszych i gorszych, a swój związek potraktuj nie jako porażkę ale jako lekcję.
Za jakiś czas ochłoniesz i zaczniesz dostrzegać wiele sytuacji, w których postąpiłabyś inaczej- tak zdobywa się doświadczenie.
dziękuję za rady i za podzielenie się ze mną waszymi przeżyciami, dopiero minęły dwa tygodnie i nadal jest bardzo cięzko mam nadzieję że w końcu jakoś sobie poradzę. Teraz w sumie już nie czuję smutku, nie płaczę z tęsknoty, tylko jestem wściekła na Niego, że tak mnie potraktował, że tyle mi naobiecywał... jestem też zła na siebie, że byłam zaślepiona tą Jego "wielką miłością" .. muszę jakoś zyc dalej, na razie staram skupić się na maturze, bo to w tej chwili jest najważniejsze. Może rzeczywiście za jakiś czas się odezwie ale mam nadzieję, że będe wtedy na tyle silna żeby powiedzieć mu NIE .