Strach przed nieustannie zbliżającą się przyszłością.

Jestem zdania, że nie warto zaczynać czegoś na siłę (jak w Twoim przypadku - studiów), jeśli nie wiemy, co chcemy robić. Wszystko musi mieć jakiś swój określony cel, w przeciwnym razie łatwo o utratę motywacji i zniechęcenie, a nawet rezygnację po jakimś czasie. Przede wszystkim znajdź coś, co będziesz lubiła i chciała robić, bo trzymanie się przekonania, że trzeba robić coś czego się nienawidzi "bo takie jest życie" jest niedorzeczne. Jeśli nie wiesz, co Cię interesuje, nie masz innego wyjścia jak zacząć próbować rozmaitych rzeczy. By się przekonać co Cię w życiu "kręci", wcale nie musisz wydawać pieniędzy na kursy stacjonarne - ja np. odkryłam niedawno, że w internecie jest dosłownie masa darmowych kursów online, tutoriali, filmów instruktażowych. Możesz uczyć się języków, robienia biżuterii, Excela, programowania, grafiki komputerowej i mnóstwa innych rzeczy. Większość z tych kursów jest po angielsku - to dodatkowa motywacja do tego, by nauczyć się tego języka Próbuj różnych rzeczy, rozmawiaj z ludźmi, zbieraj informacje i doświadczenie, idź na jakieś darmowe praktyki. W międzyczasie warto, byś poszła gdzieś do pracy (łatwo o pracę w sieciówkach typu Pizza Hut, McDonald's, Coffe Heaven, Starbucks). Dzięki temu trochę okrzepniesz, nabierzesz pewności siebie, a do tego oczywiście zarobisz pieniądze. Postaraj się spojrzeć na swoją sytuację jak na olbrzymią szansę i ogrom otwierających się przed Tobą możliwości - możesz zrobić ze swoim życiem co tylko zechcesz, pod warunkiem, że znajdziesz sobie dobry cel, a więc i dobrą motywację.

Bardzo cieszy mnie fakt, że jednak moje podejście jest słuszne Być może wątpliwości mnie naszły ze względu na to, że moja rodzina ma całkowicie inne podejście do życia, takich spraw. Co do poszukiwań moich znikomych zainteresowań mam już pewne kroki za sobą. Ostatnio właśnie zaciekawiła mnie grafika komputerowa i na razie 'bawię' się w wolnych chwilach. Jednak obawiam się, że tych zainteresowań mam bardzo niewiele, ciężko cokolwiek odnaleźć. Dziękuję za wskazówkę na pewno wezmę pod uwagę kursy online. Wierzę właśnie w to, że jeśli znajdę ten cel to ruszę naprzód. Jestem niestety osobą bardzo szybko zniechęcającą się, więc naprawdę liczę na to, że znajdę coś co pozwoli mi przy tym zostać na dłużej. Kwestia dotycząca pracy jest tu na chwilę obecną największym dla mnie zmartwieniem, ponieważ brak mi odwagi, boję się, że nie podołam - być może to wszystko związane jest z moją niską samooceną i nerwicą lekową.

Obawiam się, że muszę się zastanowić przed maturą, bo wierzę, że jeśli zdam ją za rok to na szybko nie wymyślę sobie kierunku dalszego kształcenia Jednak mam świadomość, że matura jest bardzo ważna oczywiście dla osób, które chcą studiować. Ja mam dosyć ładne wyniki z matury, więc zrobię wszystko żeby zaliczyć matematykę.
Ciężko jest o sobie coś napisać w kilku zdaniach. Od zawsze interesowałam się psychologią, pomaganiem, wspieraniem innych chociaż wiem, że brzmi to śmiesznie w ustach człowieka, który nie potrafi sobie poradzić z własnymi problemami. Muzyka, śpiew, taniec - strasznie oklepane i raczej są to zainteresowania, które mogę rozwijać w wolnych chwilach. Kosmetyki, wizaż - większość kobiet ma to w swoich zainteresowaniach Zawsze czułam się pewnie w sprawach komputerowych, gry komputerowe (oczywiście nie tylko granie), ale sam przebieg tworzenia takiej gry. Informatyka niestety bazuje przede wszystkim na matematyce, z którą od zawsze sobie nie radzę i nie przepadam. Bardziej jestem humanistką. To tyle z zainteresowań, o których wiem.

A ja właśnie polecam. Z tego, co widziałam, jest to uczenie się mało potrzebnych bzdetów, a w związku z tym strata paru lat, podczas których można by się nauczyć czegoś ciekawszego. Studia mają to do siebie, że uczą wielu rzeczy okołomerytorycznych, zamiast przygotować do pracy. Mój facet poszedł na informatykę na UJ po maturze, i po zaliczeniu kilku wykładów stwierdził, ze to kompletnie bez sensu - uczono np. języka, który po prostu już wyszedł dawno z użycia. I znalazł sobie pracę bez żadnego formalnego wykształcenia oprócz matury - ba, jestem pewna, że dostał na początek więcej niż wielu po studiach.. Pracodawcy są z niego zadowoleni i co roku może liczyć na podwyżkę, więc to nie jest tak, że istnieje jakaś mistyczna wiedza, którą tylko studia mogą ci dać. System edukacji nie nadąża za postępem, i sam w sobie jest tworem dość przestarzałym.

Oczywiście, nie mogę wypowiadać się o wszystkich uczelniach - wiedzę czerpię stąd, że chłopak, jego kumpel, brat i dziewczyna kumpla mieli różne epizody ze studiami (uczelnie w Krakowie, Warszawie). Dwie osoby studia skończyły i jakoś nie widzę, żeby to miało jakiekolwiek znaczenie. Wiedza i umiejętności są najważniejsze, a studia nie są prawdopodobnie zbyt wydajnym środkiem do ich zdobycia.

Potwierdzam, to mit, że matematyka jest taka ważna w informatyce - przynajmniej, jeśli mówimy o programowaniu. Jest dział programowania, w którym ma to znaczenie, np. zajmowanie się algorytmami, ale to tylko mała część. Mnie matematyka nudzi, a programowanie jest znacznie ciekawsze.

Jeśli lubisz tworzyć, to rzeczywiście programowanie lub grafika mogą być dziedzinami dla ciebie. Wszystko zależy od tego, co i w jaki sposób tworzyć byś chciała. Polecam zrobić parę kursów na stronie Codecademy - choćby hobbystycznie, jest to rozwijające nawet wtedy, gdy stwierdzisz, że na dłuższą metę cię nie interesuje. Nie denerwuj się też, jeśli czegoś nie rozumiesz - czasem opisy w ćwiczeniach są jasne i klarowne, a czasem tak pomieszane, że mimo doświadczenia się gubię. Najważniejsza jest cierpliwość i wyrozumiałość.

Mam nadzieje, że będziesz tu czasem wpadać i informować, jak tam postępy w szukaniu swojej drogi.

Wow! A to wtedy trzeba zadać sobie pytanie, czy my chcemy takiego pracodawcę No i chyba nie w realiach IT? Może na stanowiskach, na których pracodawca może sobie wybrzydzać, bo jest mnóstwo potencjalnych pracowników, ale na programistów jest ogromny popyt. Jakoś nie wierzę, żeby u dobrego programisty papierek cokolwiek zmieniał. Oczywiście, są też zawody, w których wyższe jest konieczne, np medycyna.

PS Anemonne, skrobnij coś czasem na blogu! Jakieś info o życiu koderki, o tym, czego się teraz uczysz, jeśli się uczysz, co jest fajne, a co niefajne, wrażeniach z pracy i innych sprawach okołotematycznych. Był bardzo ciekawy i nie wątpię, że pomocny dla wielu osób. Ja wciąż jeszcze sprawdzam, czy pojawia się update. Fajnie by było, jakbyś go nie porzucała.

Ja jestem w podobnym położeniu. Skończyłam w tym roku liceum. Co prawda zdałam maturę, ale nie poszłam na studia. Zapisalam się na Kwalifikacyjny kurs zawodowy. Ale nie mam żadnej pracy. Nie wiem nawet gdzie szukać.
Bardzo bym też chciała znaleźć prace, która mi sie spodoba. Ale nie wiem czy jest coś co lubie robić. Bo nie mam raczej pasji, która pochłania mnie bez reszty. Ale to byłaby chyba recepta na szczęśliwe życie.