Przypadkowe spotkanie

Kolejne znudzone łatwym życiem biedactwo...
lub
...jeszcze jedna szopka noworoczna (oby)...

Gdybyś jeszcze nie znała pewnej prawdy objawionej: nie wszystko złoto co się świeci.... pasuje jak ulał do "artysty"...

Na pocieszenie, nie Ty pierwsza i nie ostatnia po x latach nagle się budzisz i kombinujesz jak by to było z innymi, na razie jeszcze nie poszłaś za daleko, ale to kwestia czasu jeśli nie poukładasz sobie spraw w głowie...

Ja bym nie ryzykowała małżeństwa relacją z przypadkowo spotkanym kolegą ze szkoły.
Doskonale wiem jak to jest się zauroczyć, rzucić wszystko i gnać do przodu. To wszystko niepewne, zostawicie swoje małżeństwa i będziecie razem ? To raczej nie takie proste. Nie wiesz co on ma w głowie, a może mieć wszystko. Żebyś nie została z niczym...

Nie wiem, chyba się już wypaliło, jeśli w ogóle kiedyś był jakiś potężny żar. Teraz to tylko przyzwyczajenie i odgrywanie idealnej żony, doskonałego małżeństwa przed rodziną. To takie sztuczne!

Ja nie wiem czy chcę rzucać wszystko, właśnie nie jestem pewna. A to nie jest zwykłe zauroczenie. Jak pisałam, już w podstawówce się w nim podkochiwałam, więc zwykłe zauroczenie mogłoby przetrwać aż ponad 15 lat? Nie sądzę. Nie wiem jak rozwiązać ten problem, pojęcia nie mam Teraz nawet jest dobrze, ale ja bym chciała ciut więcej, to chyba normalne. Wiem, że należy mi się więcej, że zasługuję w końcu w życiu na chwileczkę szaleństwa, bo kiedy jak nie teraz? Jak będę stara, pomarszczona i o lasce? Nie czuję, że robię wobec męża coś złego, przecież go nie zdradzam, pragnę tylko uczucia, tej chwili, której nigdy nie doznałam i nie ze swojej winy

Nie zgadzam się! Jak nigdy nie chcesz się wiązać, to najlepszym miejscem dla Ciebie jest jakiś zakon

"niestety ma żonę" chyba szykuje sie romans.

Jeśli chcesz zabawić sie z kolega, pierw poinformuj męża.
Nikt nie ma idealnego życia, kazdy w swoim życiu niesie krzyż problemow. Wiec nie mów jak to mialas ciezko. Nikt lekko nie ma. To nie bajka a prawdziwe życie.

Rozumiem zauroczenie kolega z dawnych lat, ale zastanów sie nad tym co robisz. Postaw sie w roli Twojego męża. Chciałabyś aby ktoś Ci rogi doprawiał?
Nie masz nic do ukrycia, ale jednak nie powiedziałaś ze spotkalas kolege z dawnych lat. Jednak do ukrycia cos masz.
Ciekawe czy Twój kolega powiedział swojej żonie z tych schadzek i jak on odbiera te spotkania.
Bo Ty napewno je odbierasz tak jak nie powinnaś.

Ja rozumiem uczucie sie wypala, ale są takie możliwości jak seperacja, rozwód. Lepsze to niż życie w kłamstwie.

Pisałam już, że dzieci nie mam. Nie wiem kiedy i jak bym miała takie wychowywać. Mam zbyt poważne stanowisko w pracy. Nie mogę sobie pozwolić na parę tygodni przerwy, zbyt wiele osób jest ode mnie zależnych i ich bym zawiodła, wręcz zdradziła, choć to pewnie głupio zabrzmi.

Nie rozmawiałam szczerze, bo o czym? Mam się spowiadać z kim jem obiad w czasie pracy? Poza tym nie mogę sobie pozwolić na jakieś awantury w domu i postawić się w roli tej złej, gdy on odgrywa wzorowego, męża dziesięciolecia Postawiłoby mnie to w złym świetle w rodzinie.
I nie wiem jak z tego wybrnąć :<

Ja wiem co robię doskonale. Nie rozumiem czemu mam nie mówić, że jest mi ciężko jak tak właśnie jest? Całe życie staram się aby było idealnie, jak sobie wymarzyłam ja i rodzina przez co zapomniałam o sobie. Uświadomił mi to właśnie X i jestem mu za to bardzo wdzięczna. Otworzył mi oczy.
Szczerze to nie interesuje mnie stawianie się w czyjejś roli. To bez sensu. Dość już mam troszczenia się, chcę pomyśleć o sobie.
Do ukrycia mam jedynie to, że TAK, NIE JESTEM DOSKONAŁA, bo zdarzyło mi się pomyśleć o sobie i własnych potrzebach. Mam dość doskonałego małżeństwa, tej parszywej roli, uśmiechniętej, szczęśliwej, że wszystko się mi udało. NIE, NIE UDAŁO MI SIĘ! Nie udało mi się zrobić niczego spontanicznego, szalonego, doznać takiego własnie uczucia!

ana z naprzeciwka, bronisz się przed innymi opiniami niż Twoja jak lwica swoje lwiątka

a idź Ty sobie w romansik, spełnij te niespełnione marzenia sprzed 15 laty, przekonaj sie ze motylki mają krótki żywot, zobacz jak to jest z innymi (żebyś nie czuła sie passe).
Tylko.... powiedz o tym mężowi, ...... i idź w tany.

Nie oszukuj jego, ... i siebie.
Oszustwo jest fajne bo daje adrenalinę, ale uwierz mi nie jest passe i nigdy nie będzie.
Uczciwość zawsze ma swoją wartość i nigdy nie przeminie na nią zapotrzebowanie.

Daj sobie czadu z artystą, ale bądź fair wobec innych,
właściwie to jego żonie też powinnaś wspomnieć że masz ochotę na jej męża....

Jeżeli Cie nie stać na takie postawienie sprawy...lepiej zakończ już teraz te obiadki, bo za tydzień, dwa
będziesz się żaliła  - "nie wiem jak to się stało" "widocznie to prawdziwa miłośc jest, tak wielka miłość"
i nigdy nie przyznasz się do tego, że sama mocno się naprawcowałaś nad rozwojem tego "uczucia",
-  z etapu zauroczenia - bo mąż się znudził, i ciągle ta praca-dom-mąż, a tu nagle dawna sympatia i to z czasów radosnego dzieciństwa
- poprzez etap amoku - obecnie jesteś w amoku,  popatrz żadne realne, trzeźwe osądy pisane tutaj przez chyba wszystkich, do Ciebie nie docierają, Ty wiesz lepiej niż wszyscy dookoła, nie pozwolić na cień wątpliwości co do perfidii do której prowadzi Cię to co robisz teraz,
- aż do regularnego romansiku, dopóki "artysta" nie znudzi się z kolei Tobą, a może... znudzi się żoną ( Twoje marzenie)

Jeżeli chcesz zająć miejsce jej żony, chcesz wypowiedzieć jej walkę - będziesz miała siłę powiedzieć jej o tym, że ma konkurentkę, czy zabawisz się w partyzantkę, zaatakujesz od tyłu, niczego nie obawiającą się biedną kobietę ?
Dasz jej szansę czy strzelisz jej w tył głowy ?

No to na co autorko liczysz ? Ze kazdy tutaj pochwali Cie, jaka Ty biedna jestes, nie szczesliwa. To nie forum dla pocieszenia gdzie robisz cos zle.
Skoro Ci nie pasuje to nie wiem na co czekasz, juz dawno powinnaś wystąpić o rozwód. Ale nie nie Ty sobie na to nie mozesz pozwolic.
Szkoda mi Ciebie, naprawdę.
Biegniesz za karierą ale zebys sie nie obudziła z reka w nocniku, ale w tedy będzie juz za późno.

Apropo,
Autorka nie ma dziecka a wszyscy pisza ze ma,
Ona chce tylko mezowi rozki wyciagnac i odbic meza innej kobiecie.

Jacy wszyscy sa nieszczesliwi , w jednech chwili malzenstwo a potem ja niechcialam , bylam zmuszana Itp.

Tak to jest jak od nadmiaru wszystkiego w dupach sie miesza, nastepne kartasian show.

racją, przepraszam,
wykropkowałam tekst o dziecku.

Cynizm Onej jest obezwładniający.
Powodzenia w nadrabianiu "straconego" wyłącznie z winy "onych" - rodziców, męża z przydziału i kogo tam jeszcze, kto nie został wymieniony, czasu. I zaległości w dopuszczaniu do siebie kolejnych adoratorów. Przecież Ty zawsze miałaś zawiązane oczy i knebel w ustach, wtedy, gdy kazano Ci pobierać nauki, a potem siłą wetknięto do łóżka obecnego męża.
Mężowi nic nie mów, rodzicom również. Jak się wyda romans - tak, tak, Ty już męża zdradzasz - będzie większa heca.

Cynizm? Wiesz w ogóle co to znaczy? Ach ta solidarność plemników! To ja się wypruwałam przez wiele lat aby być idealną córką i żoną, aby nasze mieszkanko było w końcu piękne. Zresztą mąż w jakimś względzie też. Tego mu nie odmawiam. Wspólnie się staraliśmy odnośnie mieszkania.
Nie to, że siłą zostałam zmuszona do małżeństwa ale rodzina już coś przebąkiwała na V roku, że może już czas na ślub? Taka psychiczna manipulacja A ja głupia wtedy byłam, bo przecież jeszcze nie zaznałam życia. To tak jak z pierwszą komunią, gdy każe się decydować małym dzieciom a one postępują jak rodzice chcą, bo nikogo innego nie znają, nie ma im kto powiedzieć, że to obłuda i fałsz i że może oni by nie chcieli być częścią kłamstwa.
Po prostu nie wiedziałam jak to jest wreszcie żyć, dzięki Xowi zaczęłam przeglądać na oczy. Zadał proste pytanie, że dla kogo ja to wszystko robię? Że czy dla siebie, czy dla innych ja żyję. Że powinnam na pierwszym miejscu myśleć właśnie o swoim szczęściu. I ma rację, bo czy naprawdę chciałabym przeżyć swoje życie cały czas poświęcając się? Czasy średniowiecza się skończyły ładny czas temu i nie muszę się wiecznie zaharowywać, czy samobiczować.

Boję się jednego: jak na to rodzina zareaguje, że ja wreszcie chcę pomyśleć o sobie! Że chcę szczęścia dla siebie a niekoniecznie dla wszystkich innych prócz mnie. Jak im to powiedzieć? Jak to zniesie moja mama?

Wierz mi, nie chciałabyś. Zero spontaniczności, tylko zawsze to co "wypada", czy czasem jak na filmach romantycznych. No po prostu do zwymiotowania. Takie to sztuczne i cukierkowe. Naprawdę ma się dosyć po którymś kilogramie samej czekolady

Ale o co Ci tak właściwie chodzi??? Nie pasuje Ci jak jest, to skończ ten cyrk i "żyj"...

Dokładnie, skoro nie odpowiada Ci obecny stan rzeczy, to zmień go, odważ się na podjęcie decyzji (odejściu od męża) nie myśląc o otoczeniu, i "zacznij żyć". Czyżby to małżeństwo z rozsądku było?

Dobra, nie chcesz się więcej poświęcać, cokolwiek to wg Ciebie znaczy, chcesz zrobić coś dla siebie.

Rzuć pracę w cholerę, wyjedźcie z tego miasta, może jakieś urocze miasteczko albo wieś?
Wynika z Twoich opowieści, że dusisz się, nie masz przyjaciół, wszystko Cię przytłacza.
Wnioskuję, że jesteście dobrze zarabiający, sprzedajcie mieszkanie, wynajmijcie, kupcie jakies inne.
Pewnie teraz myślisz:
'co ona sobie myśli? Że tak łatwo wszystko rzucić z dnia na dzień? A praca, a kariera, a dom??'
Tak, tak sobie myślę. Albo drastyczne zmiany albo krok po kroku zaczniecie ten bajzel sprzątać.

Skończ spotkania z "kolegą". Nie wiesz tak naprawdę kim jest. Mimo tego, że może się wydawać, że jesteście bratnimi duszami.
Krzywdzisz i swojego męża i jego ŻONĘ. Czy to mało??!
A zakładając, że Cię zdradzi, szukasz usprawiedliwienia dla swoich czynów i wręcz dążysz do tego. A dlaczego, sama dobrze wiesz.

Przestań być rozkapryszoną egoistką i zacznijcie coś robić ze swoim życiem.

Na początek proponuję wspólny wypad na łono natury (mam na myśli Twojego MĘŻA). Grube koce, termos, dobre, ale proste jedzenie.
Coś przeciwko komarom, byście za szybko z tej wycieczki nie wrócili. Zero kontaktu ze światem.
Wygłupiajcie się, krzyczcie, tańczcie. Znajdźcie miejsce, gdzie będziecie zupełnie sami. Bądź sobą.
Zacznijcie ze sobą ROZMAWIAĆ. DA SIĘ.

I przestań z siebie robić ofiarę losu.

:-)  a myslalem ze to ja mam problemy, a tutaj odcinek rodem z Warsaw Shore.
Przychodzi w życiu taki moment ze trzeba dorosnąć, wiec idź za tym uczuciem, realizuje się tak jak chcesz Ty a nie inni :-)  i życzę Ci dojrzalosci w ponoszeniu ewentualnych konsekwencji wlasnych czynów.

Ja to bym zrobiła tak,
stanęła przed mężem i zaczęła krzyczeć / śpiewać/ recytować doniosłym tonem, że MAM DOŚĆ LUKRU, CUKRU I TEGO CO WYPADA, stłukła bym parę talerzy i namalowała tęczę na ścianie w pokoju :-)
Kazałabym się mężowi ubrać i zabrać mnie na spacer, wycieczkę, wypić spontanicznie butelkę wina i wziąć wolne od pracy.
Skoro masz dość zwyczajności to pokoloruj swój dzień. Wstydzisz się męża ? Przecież On powinien wiedzieć jaka jesteś, że jest w Tobie ten potencjał do odrobiny szaleństwa w życiu, realizuj to w relacji z mężem, bo na prawdę szkoda tego co zbudowaliście razem. Wypróbuj wszystkiego co się da, zanim popełnisz TEN krok, bo potem nie będzie co składać.
Artysta, błysk w oku, bałagan we włosach, potajemne spotkania, niekończące się rozmowy, żona, mąż ( nudy tak?), dogadywanie się bez słów, ogromne motyle w brzuchu, niejedna się już przejechała.
Nie jesteś zdecydowana, nie pasuje Ci małżeństwo, ale rozwód też Ci nie pasuje. Skup się na tym co masz. Pomyśl nad tym co możesz stracić na rzecz czegoś niepewnego. Weź wszystkie za i przeciw. Możesz "zaszaleć", ale to szaleństwo kiedyś ustąpi na rzecz stabilności i rutyny...takie moje zdanie

No to w takim razie powiedz, Ona..., co miał X. na myśli "otwierając Ci oczy" i mówiąc, byś zaczęła żyć dla siebie, nie dla innych i co w/g Ciebie sprawi, że będziesz wreszcie szczęśliwa, skoro od męża nie chcesz odchodzić?
Ja się domyślam, ale się nie wypowiem, bo oberwie mi się, że nic nie rozumiem.
Chcę powiedzieć jedno. Zanim cokolwiek zaczniesz zmieniać w swoim życiu, zrób to jednak dla siebie, nie dla X., bo inaczej znów to będzie " życie dla innych".
Pozdrawiam.

Nie musisz być idealną żoną, nie musisz być idealną córką. Nikt nie musi być idealny, bo ideałów tak na prawdę nie ma. Jak sama widzisz po sobie. Wszystko "polane lukrem" a tak na prawdę to jedynie "atrapa słodyczy". Zrób coś dla siebie, proszę bardzo. Masz do tego pełne prawo. Możesz znaleźć sobie hobby, coś co będzie sprawiać Tobie przyjemność. Możesz robić wszystko na co masz ochotę. Wszystko... dopóki swoim zachowaniem nie będziesz ranić innych. Nie chodzi mi tu o mamę, bo mama akurat ma tu niewiele do gadania za przeproszeniem. Jesteś w końcu ponoć dorosła. Mam na myśli Twojego męża. Nie okłamuj go. Nie zdradzaj. Oczywiście o ile nie chcesz od niego odchodzić i go kochasz. Szaleć możesz, ale w granicach tego co przyrzekłaś swojemu mężowi.
Nie da się być "trochę mężatką" a "trochę szalejącą singielką". Nie da się "robić coś dla siebie" w małżeństwie, tak jak robić "coś dla siebie" może singielka. Albo jedno albo drugie. Dlatego zdecyduj. Albo jesteś żoną i nie wkręcasz się w znajomość z Xsem, żeby potem nie pisać na forum "los ze mnie zakpił", "nie chciałam tego ale zakochałam się w żonatym", "nie chciałam niszczyć komuś życia", mówisz mężowi że musicie coś zmienić w waszym życiu ponieważ zjada je rutyna i czujesz się z tym źle, albo powiedz mężowi że jesteś po prostu nieszczęśliwa z nim i odejdź.

No tak, tak jest najwygodniej.

Życzę Twojemu mężowi, żeby szybko przejrzał na oczy.

ona_z_naprzeciwka a ja Cię kochana rozumiem i chyba wiem czego Ty potrzebujesz. Spontaniczności, szaleństwa, porywu, powiewu świeżości... zgadłam? Jak czytałam, twoją historię to jakbym widziała własną, tylko że ja mam dziecko i niezbyt udane małżeństwo a moja szkolna miłośc którą spotkałam po latach też ma własna rodzinę. zaczęliśmy się spotykać niewinnie tak jak Wy, a z czasem przerodziło się to w bardzo gorący romans, taki z uczuciami i planami na przyszłość. no cóż tak się potoczyły nasze drogi że nie zeszlismy się wcześniej chociaż okazało się że ciągnęło nas do siebie już dawno. Chcielismy tylko odchować swoje dzieci, bo i u niego i u mnie są kilkuletnie. Powiem Ci szczerze co myslę. Nie oglądaj się na nikogo i nie słuchaj ludzi którzy Cie tutaj potępiają... Słuchaj głosu własnego serca. Nie macie dzieci to najważniejsze w takiej sytuacji. U nas z rozsądku nie rzuciliśmy własnych rodzin właśnie ze względu na dzieci tylko i wyłącznie. Nie patrzyłabym na pewno na to co powie cała moja rodzina, bo to nie z nimi układam sobie życie. Pogadają, poprzeżywaja i im przejdzie. nie Ty pierwsza i nie ostatnia. Moja romantyczna historia z moim Panem X jest bardzo burzliwa ale to nie jest wątek na takie opowieści. Chcę Ci jeszcze powiedzieć, że nikt Ci tutaj na forum nie powie jak zareaguje Twój mąż, Twoja rodzina i czy to co czujesz do X to jest miłość. Nikt Ci nie doradzi czy masz tkwic w małżeństwie i marzyć o innym lub go zdradzać, czu rzucić swoje fajne ustabilizowane życie dla szaleństwa i czegos nowego. Może okazac się że to tego w zyciu szukałaś a może będziesz wylewać morze łez że tak bezsensownie postąpiłaś. Tego nie przewidzisz. Ja wiem, że gdyby nie dzieci to byłabym z moim Panem X teraz i pilibyśmy właśnie poranną kawę. Jednak dzieci są i w związku z tym też różne rodzinne problemy również. Są wyrzuty względem małżonków i dzieci. Jest zazdrość o to że każde z nas ma kogos innego przy sobie. Na razie mamy poważny kryzys - pierwszy po 1,5 roku "bycia razem". Nie wiem co będzie dalej. Być może z naszych planów nic nie wyjdzie. Życie pokaże.
Pamiętaj że kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana
Jeśli chcesz pogadać na "osobności" to pisz na maila.

Dramat, powinnaś się ukrzyżować w ramach tego cierpiętnictwa.

Chcesz wiedzieć co to pomyłka? Wdaj się w romans z przyjacielem, zakochaj się w nim, przyznaj mu się do tego, on kopnie Cię w tyłek i wróci do żony. Wtedy zobaczysz co to pomyłka.

Oczywiście, że masz. Tylko może litościwie poinformuj męża, jaki krzyż pański masz z nim. CHłopina ma prawo wiedziec, z kim żyje pod jednym dachem.

Piszesz na forum publicznym, więc siłą rzeczy każde słowo, które padnie z Twojej strony będzie oceniane i to nie zawsze po Twojej myśli.