Brak akceptacji ze strony rodziców ;(

Babcia jest chora i jej się w głowie przestawia. Ojciec nie odróżnia choroby matki od normalnego zachowania i stąd te cyrki.
Nic nie możesz z tym zrobić, dobrze, że się wyprowadzasz i zaczynasz żyć własnym życiem.

Ale nigdy nie mów nigdy

cyrki są od czasu choroby babci, bo bez przerwy jej coś dolega..

już nie mogę się doczekać tej wyprowadzki.

Rodzice często mają inną wizję przyszłości swoich dzieci, ich życiowych partnerów i wszelkich wyborów jakich będą dokonywać.
Najważniejsze to robić swoje. A rodzice mogą wyrażać swoje niezadowolenie, bądź brak aprobaty, ale Ty powinnaś robić swoje. To Twoje życie i Twoje wybory i Twoje konsekwencje tych wyborów.
Wyprowadzasz się do akademika, zapewne na studia, masz więc czas żeby się usamodzielnić i uniezależnić od rodziców, a wtedy droga wolna, będziesz robić ze swoim życiem to co będziesz chciała.

Zabujana trochę jesteś ^^ Ale też jesteś w takim wieku, że czas powoli stawiać granice rodzicom

Tak, tak, każdy miał kiedyś 19 lat ^^

Nie ma co się obrażać, za takiego typu przytyki. Za parę lat sama spojrzysz z perspektywy czasu na obecną siebie i zobaczysz ile tych obecnych prawd absolutnych, zmieni się nie do poznania.

Chcesz być dorosła, robić ze swoim życiem co Ci się żywnie podoba. Fajnie, tak trzymaj. Tylko pamiętaj, że za samostanowieniem nie idzie tylko przyjemność bycia panią własnego losu, ale wiele przyziemnych konsekwencji i obowiązków.

Teoria już jest, zobaczymy z czasem jak wyjdzie praktyka

a ja powiem coś z tej drugiej strony, czyli strony Twojego chłopaka - jeśli go kochasz, nie pozwól, żeby zdanie rodziny (tym bardziej, jeśli jest nieuzasadnione) zniszczyło Wasz związek. Będziesz żyć z nim i nie pozwól, żeby te krzwydzące słowa ze strony rodziny Was podzieliły...Ja przegrałam -byłam z maminsynkiem, jego matka i siostra mnie znienawidziły, bo miały w jego osobie parobka, na każde zawołanie, póki mnie nie było...On wszytsko załatwiał, woził, odwoził, żebm pojechała z nim, musiał pytac o pozwolenie...Ja najpierw płakałam, później zaczęłam sie kłócić z bezsilności...on uznał, że ma dość naszych kłótni i zostawił mnie przez telefon po dwóch latach (nas dzieliło 250 km, ale rozstać się po takim czasie jednak moim zdaniem wypada osobiście). Szkoda tylko, że nie pamiętał o co i dlaczego się kłócimy. A ja cierpię...

Sytuacja toczy się dalej. Dalej nie mogę żyć własnym życiem ani mieć własnego zdania, ojciec myśli, że może całe życie mną dyrygować. Ostatnio jak byłam na ślubie brata mojego chłopaka to po powrocie do domu ojciec zaczął awanturę, już nie mogę tego nieść.. Ciekawe czy to samo zrobi w sylwestra gdy się dowie, że się do Niego wybieram.
Pomóżcie, nie wiem co robić z ojcem-tyranem..

Jestem akurat w pełni samodzielna finansowo, dosaję stypendium socjalne, udzielam trochę korków, więc od nich nie dostaje ani grosza, sama wszystko sobie opłacam.

On wie o całej sytuacji, wie co się u mnie dzieje, ale ma gdzieś takie gadanie. On jako 22-latek bardzo poważnie myśli o naszym związku już nie raz wspominał o zareczynach, wspólnej przyszłości itp. Jego rodzice w porównaniu z moimi to niebo a ziemia. Cieszą się, że ich syn mnie ma, chcą żebym wpadala częściej, na dłużej.

Spotykam się z Nim kiedy tylko mogę, raz w tygodniu zawsze jestem u Niego, o czym rodzice nie wiedzą oczywiście.

Tak, ja to wiem, Ty to wiesz, ale oni nie mogą zrozumieć, że ja to prawo mam, że mam prawo do własnego życia i zdania. To nie tak, że che wszystkich ze wszystkim pogodzić, chce, żeby pomimo tego, że go nie akceptują zachowywali się normalnie, pozwolili mi żyć własnym życiem, żeby nie było tych chorych kłótni.

Nie, nie potrzebuje ich błogosławieństwa. Nie muszą nawet tego akceptować, po prostu chce żeby dali mi święty spokój, żebym mogłą robić co chce, moje życie - ewentualne konsekwencje poniosę ja. Jeśli tak dalej pójdzie nie pozostanie nic innnego jak odciąć się na jakiś czas..

Edit: na obecną chwilę jeżdżę do M. regularnie co tydzień, o czym moi rodzice nie wiedzą, bo nie muszą tego wiedzieć, bo po co.
Natomiast teraz On chciałby do mnie przyjechać, nie był u mnie od tamtego czasu, czyli od września i mówi, że chce wpaść, odwiedzić i w ogóle pokazać, że jesteśmy razem, a nie tak jak oni myślą.
Tylko jest problem, ja bardzo bym chciała, żeby przyjechał np. na weekend, ale to oznacza Jego konfrontacje z moimi &^&% rodzicami, boję się tego :-( boję się, że mogą zacząć padać nieprzyjemne słowa pod adresem mojego M., boję się jak to będzie jak ojcu coś odwali i nie wiadomo co zrobi..
Nie wiem co zrobić..

Nie wiem czy bym zapraszała mojego ukochanego jeśli ktoś miałby go źle w domu traktować. Chyba lepiej odpuścić niż narażać na nieprzyjemności. Kiedyś i tak poznają prawdę, ale już będziesz od nich całkiem niezależna. Oni sami muszą się przekonać o tym, że Twój chłopak jest ok.

Ehh
jest coraz gorzej..
Mamy 13 czerwca wesele i nie wiem jak będzie wyglądać konfrontacja mojego M z rodzicami..
M chce żebym dzień wcześniej do Niego pojechała, muszę to zrobić "na legalu" to znaczy powiedzieć starszym gdzie jadę..

Dlaczego nie przeprowadzisz się do M?

Cóz, myślę, że ja bym się od takiej rodziny powoli odcinała, bo jeśli M. nie jest pijakiem, agresorem, narkomanem, nie wykorzystuje Cię i ogólnie jest normalny, to takie do inki będą nie tylko pod jego adresem, ale przyczepią się do każdego Twojego faceta.
Wakacje przetrzymaj, może znajdź pracę, zeby mieć z nimi jak najmniej doczynienia a przy okazji dorobić i od października zlewać ich uwagi i jasno wyznaczyć granice, których nie mogą przekroczyć.
Jeśli zagrożą odcięciem finansów, zagroź sądem, mają obowiązek alimentacyjny wobec Ciebie, jeśli się uczysz. Do tego są stypendia, prace dorywcze, poradzisz sobie.

Ehh..
Jak przetrzymać wakacje, skoro w domu czuje się jak jakieś gó***, przez to jak traktuje mnie ojciec, przez jego wyzwiska, obelgi..

Ja też sądziłam, że to z mamy strony będę mieć wsparcie, ale nie, ona kompletnie mnie nie wspiera..
Jak ojciec na mnie najeżdża to on mówi do mamy: "no a mamusia nic ku*** córeczce nie powie".. ;// Ojciec z mamą też się bez przerwy kłócą, jej też nie szczędzi wyzwisk.. ;-(
Wcześniej (we wrześniu, jak pierwszy raz ojciec wszczął awanturę o mojego M.) to mama próbowała mi przetłumaczyć, żebym posłuchała ojca i zerwała z moim mężczyzną.. Mówiła, że jak będę robić po swojemu, to ojciec będzie się darł na nią i na mnie..
patologia ;-(

Jeżeli chcesz żeby było wszystko normalnie, to dorośnij.
Przeczytałem twój wątek bo jest on podobny do mojego przypadku z dawnych lat.
Także poznałem się z żoną przez internet. Ona pochodziła ze wsi, a ja w pierwszą wizytę nie przyjechałem autem, ale pekaesem.
Chcesz normalności?
Przetnij pępowinę.
Ja także nie byłem od samego początku akceptowany przez rodziców mojej żony.
Pierwszym krokiem było więc zamieszkanie razem i nie wnikaliśmy w ich zdanie.
Drugim krokiem było ograniczenie kontaktu do minimum, aby zrozumieli, że nikt nie ma prawa sterować nikim.
Trzecim krokiem był nasz ślub, zorganizowany w całości za swoje.
Dzisiaj, po latach, mamy swoje dzieci. Starsza córka była kilka razy u dziadków, ale już nie chce jeździć.
I to moja porada. Jak ktoś tobie napisał powyżej - nie pogodzisz wszystkich.

A jakby był muzułmaninem albo czarnym, to co, miałaby go rzucić? Dziwne i rasistowskie.

Nie nazywaj normalnością, czegoś, co normalne nie jest. Zapytaj, czy taka kobieta, będąca z murzynem, czy muzułmaninem, mogła przeżyć najlepszy seks w życiu i może jej grozić taki ochłap jak ty.

dziekuje za slowa otuchy :*

tak, to ten jedyny, pomimo wszystko zaczynamy już plany ślubne

W moim domu to nic nowego, ojciec zachowuje się tak od zawsze, wobec wszystkich..
W czasie, gdy mój ojciec już jawnie Go nie akceptował, mój chłopak był u nas w domu 2 razy i za każdym razem ojciec zachowywał się normalnie, dopiero po Jego wyjeździe, zaczął awantury..
Wiem, że jak postawie na swoim to będę miała to wypominane do końca świata i o jeden dzień dłużej, ale nie obchodzi mnie to, to moje życie, więc chce je przeżyć po swojemu.
Może nie czytałeś poprzednich postów, ale pod względem finansowym jestem samodzielna, studiuje dziennie, więc też nie mieszkam w domu rodzinnym, tylko w akademiku i przyjeżdżam tylko na weekendy.

Bardzo dziękuje za Twoje słowa, dużo dla mnie znaczą

Rozumiem Cię doskonale, bo sama miałam apodyktycznych (delikatnie mówiąc) rodziców.
W moim domu co prawda nie było wulgaryzmów, ale przemoc psychiczna i niestety fizyczna (wobec dzieci) była codziennością, tyle, że moi rodzice odpuścili, gdy weszliśmy w wiek dorosły i choć o to nie prosiliśmy wspomagali nas finansowo, dopóki nie stanęliśmy na nogi.
Mój teść natomiast bardziej przypominał Twojego ojca, używał podobnych wulgaryzmów wobec swojej córki, i przez całe lata, agresywnie wręcz  wpiep**ał się(bo inaczej nie można tego określić) w życie swoich synów.
Jak my sobie poradziliśmy - zamieszkaliśmy na drugim końcu Polski (brat męża miał gorzej), ignorowaliśmy jego próby ingerowania w nasze życie, ja jako synowa byłam ciągle krytykowana (za plecami), ale mąż nie przytakiwał, nie dawał się wkręcić, jednak przez wiele lat nie potrafił stanowczo powiedzieć - nie zgadzam się.
Po prostu trzymaliśmy go z daleka od naszych spraw, nie podejmowaliśmy też dyskusji, gdy próbował "jeździć" po pozostałych swoich dzieciach, często stawaliśmy w ich obronie.

Czytałam wszystkie Twoje posty, nie wiem, czy jesteś na tyle samodzielna, żeby całkowicie sama się utrzymać, ale musisz liczyć się z tym, że ojciec spełni swoje groźby i nie wpuści Cię do domu, gdy wrócisz z tego sylwestra, więc musisz mieć jakąś alternatywę.
Nie ma sensu dyskutować z nim gdy on jest wściekły i rzuca przekleństwami, ale mimo to możesz stanowczo zaprotestować i zażądać, żeby Cię nie wyzywał, żeby sobie poczytał w słowniku, co oznacza słowo "ku*wa".
Jeżeli jesteś jedynym ich dzieckiem (choć może to bez znaczenia), postaraj się uświadomić mu, na spokojnie, że jego agresja wobec Ciebie jest niczym miecz obosieczny.
Ty nie będziesz miała rodziców, a oni córki, a w przyszłości wnuków, a jego wulgarnych wyzwisk nie zapomnisz do końca życia.

zaczyna się od nowa..
nie mam do kogo z tym się zwrócić więc jedynym wyjściem jest wyżalenie się tu, na forum..

ojciec jest alkoholikiem, a do tego prawdopodobnie ma jakieś problemy z głową, bo nie raz gada od rzeczy i wyżywa się na wszystkich psychicznie..
on tego nie widzi, ale wszyscy w koło to widzą, bo chla bez przerwy, w pracy, w domu po kryjomu, codziennie.. nie ma z nim normalnej rozmowy na żaden przyziemny temat.. i oczywiście po pijaku cały czas sypie teksty, że "ja już coś k**wa jej mówiłem" albo "ja już coś tej ku**ie mówiłem".. kłóci się ze wszystkimi w koło... obwinia MNIE o to, że babka jest chora, że miała udar 5 lat temu i w ogóle, że wszystko to MOJA wina.. że "mam się ku**a uspokoić i nie wkur**ać swoim zachowanie jego, nie psuć mu nerwów, jemu, babce, dziadkowi, ciotce, wujkowi" .. miesza do tego WSZYSTKICH.. nie wiem w ogóle z jakiego powodu..

niedobrze mi od słuchania tego..
mój chłopak nie wie nic na razie o tych dogadywaniach z ostatnich dni, bo nie chce go dołować i denerwować.. już dużo się nacierpiał z tego powodu..

wybaczcie, że tu o tym piszę, ale sama nie daje sobie z tym po prostu rady..

:-(

Witaj.
Przeczytałam Twój wątek.
Chcesz napisać,że po dwóch latach wciąż to samo?
Jak uklada się Twoja relacja z partnerem?

Czuje się w domu jakaś obca osoba, jakby ludzie, którzy są moją rodziną uważali mnie za intruza (chodzi głownie o ojca i babkę, tak jak to było od samego początku).

Od roku moja młodsza, 19 letnia siostra ma chłopaka - jest to istotne dla mojej sytuacji, zaraz wyjaśnię czemu. Przyjeżdża do niej co tydzień, czasem nocuje nawet po 2-3 dni, jest wychwalany przez ojca i w ogóle jest cudowny. Natomiast jak mój facet nocował u nas po kilka dni, to było wielkie oburzenie i obraza majestatu. Teraz ani ja ani mój facet nie chce, żeby do mnie przyjeżdżał przez porycie mojego ojca. Moja siostra bez problemu może nocować u swojego chłopaka 2-3 noce. Natomiast jak ja jadę do mojego nawet na 1 noc to jest wielce że (cytuje): "jadę się kur**ć"..

Więc spotykamy się w moim mieście gdzie studiuję i to ja jeżdżę do mojego faceta wtedy kiedy chce i nikt o tym nie musi wiedzieć, bo nie mogę już znieść obelg pod moim adresem. Obelgi pod moim adresem są krzywdzące, ale to nic w porównaniu z tym jak przypadkowo podsłyszę jak babka z dziadkiem rozmawiają (i babka) obraża mojego chłopaka, pęka mi wtedy serce, na prawdę.. po obelgach w stylu (cytat): "że ma świński ryj", "że jest niski" (co dziwne, chłopak mojej siostry jest o głowę od niej niższy i nikt na to nie narzeka), że to nie ładne, tamto nie ładne, włosy takie a nie owakie..

Oczywiście czasem mój facet się u mnie pojawia (sporadycznie, jak mamy np. wesele w mojej rodzinie) i wtedy ojciec normalnie się wobec niego zachowuje (takie pozory zakłamanej osoby).

Oczywiście po jego wyjeździe przez kilka dni jest fajnie i spokój. Ale potem jak ojcu odbije szajba (np po piwku) to mówi co chce, obraża mnie i jego bez zahamowań. Teksty od ostatniego postu się nie zmieniły, dalej jest to: "ja już coś tej k**wie mówiłem", "radzę ci się uspokoić z nim", "nie psuj mi nerwów", "nie rób mi wstydu", "możesz wypierdalać z tego domu", "nie pokazuj mi się na oczy", "ja ci ani grosz na wesele nie dam". (to takie standardy). Ja już nauczyłam się (przez te lata), że nie warto cokolwiek na to odpowiadać, więc staram się jak najmniej przebywać z nim w jednym pomieszczeniu.

Tym co mnie najbardziej zabolało było wydarzenia z Wigilii. Myślę sobie, ej jest Wigilia, będziemy wszyscy dla siebie mili i będzie może od tego czasu normalnie. Nawet nie wiedziałam jak bardzo się myliłam.
Babka - życzyła mi "ładnego chłopoka" (już nie chciałam w Wigilię się jej odszczekiwać, że przecież takiego mam i nie potrzebuje innego)..
Ojciec - życzył mi żeby zerwała z moim facetem (?!), ja mu na to, że nie ma mowy, on o dziwo powiedział "ok, niech ci już będzie" (myśle sobie, kurde, nie możliwe, przejrzał na oczy i będzie juz normalnie)..
Natomiast mojej siostrze, życzył wszystkiego najlepszego z jej facetem i jak coś to on im we wszystkim pomoże, finansowo i w ogóle...

Myślałam, że od Wigilii będzie ok, że już nikt nie będzie szykanował mojego faceta, ale znów się pomyliłam..
Nie mogłam do niego jechać na sylwestra, bo ojciec tak mówi i ja mam go posłuchać, czy to zrobiłam - nie.
Inne uroczystości rodzinne u mojego faceta, oczywiście jestem na nie zapraszana, bo w porównaniu do mojej rodziny, rodzina mojego faceta mnie w pełni akceptuje i chce bym jak najczęściej tam bywała.
Ale nie, bo mój ojciec się o wszystko burzy, jak jadę na weekend czy choćby na 1 dzień do mojego M. to potem po powrocie w moim kierunku lecą standardowe wyzwiska..
A moja siostrzyczka może robić co chce, jeździć na ile chce, gdzie chce, kiedy chce..

Jestem na ostatnim roku I stopnia studiów, pracuje, nie daje mi na nic kasy, jestem od nich niezależna finansowo. Coraz bardziej utwierdzam się w tym, że się stąd zaraz wyprowadzę na zawszę, bo nie daję rady tego wytrzymać psychicznie. Nie pokazuję tego po sobie, ale w środku jestem wrakiem człowieka, nie mam komu tego powiedzieć, duszę to w sobie, dziękuje za takie fora ja to.

Zaraz zapytacie, co mój facet na to. Czy o tym wie? Wie. Od początku. Był załamany i zdruzgotany. Powiedziałam mu na samym początku (czyli po 1,5 roku związku, teraz jesteśmy razem 4 lata). W tamtym czasie nigdy nie widziałam, żeby płakał, to był jedyny raz i jedna sytuacja, w której widziałam jego łzy. Nie mówie mu oczywiście wszystkiego, bo to by go jeszcze bardziej dobiło i (tak sobie myśle, że miałby jeszcze gorsze mniemanie o sobie, zabiłoby to jego samoocenę). Od tamtego czasu, gdy on ma słabsze dni, mówi, że jest beznadziejny że mój ojciec ma rację że powinnam go zostawić. Na te słowa też łamie mi się serce, bo jak mój facet może tak myśleć. Jest dla mnie najważniejszy i zawsze tak będzie..

Chyba na tą chwilę to wszystko co chciałam z siebie wyrzucić.
O co mam Was teraz poprosić?
O radę?
Wsparcie?
Przede wszystkim proszę o przeczytanie.
Może podejście do tego na chłodno.
Może o postawienie się w mojej sytuacji.
A może o jakąś zwykłą rozmowę.
O pozwolenie mi zrozumieć co ja tu robię nie tak?

Przepraszam, jeśli w niektórych momentach nie ma sensu to co piszę. Starałam się wszystko jasno nakreślić.
Pozdrawiam

Dziękuje za Twoją wyczerpującą odpowiedź. Bardzo otworzyła mi oczy na to co się dzieje.
Teraz widzę jak ta cała chora sytuacja wygląda z perspektywy kogoś spoza niej.
Tak jak mówisz, ja sama nie dostrzegałam tego, że coś jest nie tak, inaczej niż w życiach innych ludzi. Ale sytuacja w moim domu jest (pokuszę się nawet o słowo) patologiczna.
Ojciec jest alkoholikiem, ale on nie zdaje sobie z tego sprawy, dla niego pociąganie z flaszki wódki, którą ma schowaną gdzieś w garażu jest codzienności i nie jest niczym złym. A po co to mówię? Bo nawiązuje to tego co działo się/dzieje się u Ciebie. Mama mówi ojcu, gdy się kłócą, że kiedyś wszyscy go zostawimy, że zostanie sam. Ale na gadaniu się kończy, bo on po 2 dniach jest piękny, ładny i grzeczny.

Ja przebywam w domu tylko kilka godzin w czasie weekendów, bo pracuję.
Chciałabym już teraz ''odciąć pępowinę'' i wyprowadzić się całkowicie, ale zobowiązania (korepetycje weekendowe) nie pozwalają mi na to. To nie tak, że się usprawiedliwiam, czemu tam dalej mieszkam, po prostu to wyjaśniam.
Od wakacji, najpóźniej od września, zamierzam się przenieść na studia zaoczne, przejść na pełny etat i sporadycznie pojawiać się w domu. Wiem, teraz tak mówię, ale będę dążyć do tego, żeby faktycznie to osiągnąć.