Nie wiem..

Możesz tu opowiedzieć o swoich problemach, o tym co Cię boli. Za co nienawidzisz siebie? Za swoje niepowodzenia? Może ktoś Cię skrzywdził, a Ty przez to uważasz, że jesteś kimś gorszym? Pozdrawiam Cię serdecznie i życzę zdania egzaminu!

Nie mów, że jesteś kiepska, czasem problemy nas przerastają i nie możemy sobie z nimi poradzić, ale to nie jest powód żeby nas krzywdzić. Być może zabrakło wsparcia i zrozumienia Twoich najbliższych. Trzymam kciuki za Twój egzamin, mam nadzieję, że dasz znać jak Ci poszedł.

Bliskich czy nie.. Zawsze byłam uczona,że najlepiej to liczyć tylko na siebie.
Zgadzam się też z tym.

Co do egzaminu, to zdałam. Ale nie chciałabym tego powtórzyć nigdy w życiu. Naprawdę to było tak okropnie stresujące doświadczenie i najgorsze wakacje w moim życiu.
A najgorsze jest to że to były wakacje a za parę dni szkoła.
No i miałam mieć terapię ale okazuje się że nie mam na nią czasu
Chyba życie będzie terapią..

Dziękuję Wam  za odpowiedzi :*
W końcu mogę wyluzować i zacząć uczyć się systematyczniej by nie było powtórek z sytuacji.
Teraz widzę wszystko w lepszym świetle.

Dzięki.
Moze nie polubiłam siebie(bo jednak 2 mnie nie satysfakcjonuje) ale naprawiłam jeden ze swoich błędów a to zawsze krok do przodu

Dziękuje
Oby tak było.
Mam dość życia na granicy

Chyba problemem jest przeszłość. Ta bliższa ale i dalsza.
Czasem również teraźniejszość. A gdy martwię się o przyszłość to ona także staje się problemem.

Pomijając różne wydarzenia, to głównie niska samoocena, bolesne poranki- ze wstawaniem, co jakiś czas miewam ostrzejsze epizody depresyjne i przeświadczenie że nie chce mi się żyć.
Jednak jedyną myślą która mnie ratuje, jest to, że mam rodzinę i nie chcę im sprawiać przykrości.
A także ta,że to nie jest pierwszy raz i pewno nie ostatni. Przejdzie z czasem..Zwykle parę minut wystarcza. Potem uświadamiam sobie,że tracę czas.
No i choroba. Nieuleczalna. Właściwie to były 2 diagnozy. Każda z nich nic dobrego nie wróży.Nie wiadomo dużo o tej chorobie. Każdy lekarz do którego chodziłam, nie wiedział. Musieli posługiwać się jakimiś książkami. Tym bardziej poczułam się okropnie.
Nie pomijając faktu ile sprawia mi bólu. Dzięki niej czuję się gorsza. Choć wiem że ludzie mają gorzej, jednak nie znam nikogo takiego..
No i wiadomo,że na raka też nie ma lekarstwa, choć nie muszę zachorować ale jest to wręcz pewne.
Wkurzyło mnie to,że zajął sie tylko mną jeden lekarz. Nie miałam biopsji..
A było to parę lat temu i jeszcze chyba na to nie wpadli.. Albo zaniedbali sprawę.
Ja,jako dziecko nie chciałam ruszać tego tematu, wręcz udawałam że nic nie słyszę gdy coś wspominał o mojej chorobie.
Czytałam jakiś głupi artykul,że może mieć ona powiązanie z genem depresji.
Jakiś idiota to pisał. Jak może nie mieć?  Kiedy wiesz,że twoje życie nie jest pewne. Ból,który będzie coraz większy. Do tego wygląd.
Rozumiem że można życ normalnie z tym,ale zawsze istnieją sytuacje kiedy się zastanawiam że jestem jakimś gorszym człowiekiem. Co ja wgl robię na tym świecie. Jestem nieporozumieniem.

''Choroba kości'' tylko tyle o niej tak naprawdę wiadomo. Waha się pomiędzy jedną nazwą choroby a drugą. Z resztą co to była za diagnoza.. Tak jakby pediatra zaczął zgadywać.
Ja nawet nie chcę żyć wiecznie. Dla mnie ważniejszy jest komfort życia..
Ale nawet tego nie mam. Nigdy nie mogę nosić koszulki. Zawsze muszę być ubrana od góry do dołu praktycznie by nie czuć spojrzeń ludzi na sobie.
Lato jest dla mnie najgorsze bo tylko ja odstaję. Każdy ma przynajmniej normalne ciało.
Nawet jesli ma trochę tłuszczu to może coś z tym zrobić..
A ja nie. Nic nie mogę.
Jeśli się zacznie to wycinać( nowotwory), to można je pobudzić do życia i wtedy pozamiatane. Choroba gwarantowana. Wystarczy naświetlić..

Jedyne powody do radości znajduję, nie myśląc o niej. No i trochę w zimie bo nie męczy mnie ta temperatura.

Coś w tym rodzaju.
Oczywiście ze nie jestem taka zawsze..
Trochę się boje powrotu do szkoły.
Klasa maturalna- wybór przedmiotów, dyplom, studia? no i mnóstwo matur.
Nie wiem czy dam radę ale chyba muszę.

Dziękuję:)

Z wyglądu może nie jestem zadowolona. Zauważyłam że jak olewam te '' niedoskonałości'' i nie wyglądam jak trup albo zombie co chce zabić, to ludzie nawet są mili
Bezinteresownie się uśmiechają co mi też humor poprawia, zagadują.
Ostatnio usłyszałam od jakiegoś Pana że jestem przemiłą dziewuszką. Rozśmieszyło mnie to,bo tak naprawdę nic nie zrobiłam tylko trochę pogadałam.
Chyba ważne jest nastawienie..
No i poza tym,jak pracuję to czuję się dobrze. Nauczyciele(artystyczni) też mnie chwalą,więc choć mam niskie poczucie własnej wartości oni widzą we mnie pracowitą osobę. Choć nie wiedzą że mam problem ze sobą i przez pracę próbuję cokolwiek osiągnąć by nie czuć się taka najgorsza.
By czuć że w czymś jestem wystarczająco dobra, by móc to wykorzystać w przyszłym życiu zawodowym
A co do pracy to miałam zadzwonić że rezygnuję.. Nie dam rady w roku szkolnym pracować.
Choć ta praca przydałaby mi się w CV. Dałaby mi doświadczenie.
Trochę mi głupio, bo mówiłam wcześniej że sobie poradzę ale po tym komisie zauważyłam że mam za dużo braków i matura przecież jest najwazniejsza..
A Pani pracodawczyni bardzo mnie zmotywowała. Szkoda że nie będę miała z nią nic wspólnego.

Nie mówiłam jej o poprawce. A co do dzwonienia do niej, to nie miałam jakoś czasu i zapominałam o tym.. a gdy juz sobie przypomniałam to lęk mnie zabijał więc odpuściłam. Nie chcę potem rozpaczać z powodu jakiejś rozmowy. Nie wiem jak zareaguję i wolę nie wiedzieć, bo stawka jest zbyt wysoka, by teraz się załamywać. A do mojej psychiki nie mam żadnego zaufania. Nie będę ryzykować załamką.
Wyglądała na taką kobietę, która zna swoją wartość a nawet powiedziałabym że ceni się bardzo wysoko( czy nie za wysoko? Nie wiem, nie poznałam jej na tyle)
Dlatego moje słowa nic nie znaczą, a ja ogólnie zawsze się boję mówić takie rzeczy. Będzie prosiła o uzasadnienie, ja się zestresuję i palnę coś głupiego. No nie. Wolę unikać takich sytuacji.
Talenty.. heh już na początku słyszałam,że samym talentem to tak naprawdę daleko się nie zajedzie.
Zupełnie się z tym zgadzam, bo znam ludzi, którzy po prostu mają talent ale ich prace nie są na tyle dobre, co innych osób, które dużo pracowały na to, by coś osiągnąć. W tych pierwszych nie widać rozwoju.. są takie same..cały czas.
Trudno byłoby go o to zapytać : D
Chyba spaliłabym się ze wstydu,gdyby cokolwiek odpowiedział albo nawet jeszcze przed jego odpowiedzią.
Nauka, nauka, nauka. Na każdym kroku każdy mi zadaje te same pytania. Chyba z 1000 razy. Studia? Matura- jaka? z czego? deklaracje... dyplom..
Mam nadzieję że nie wykituję psychicznie..:/ Wciąż jestem  niepewna

Tak, art.
Lubiana bo jestem taka żałosna. Przez obcych ludzi ok, bo mnie nie znają ale z rówiesnikami nie potrafię się dogadać. Po prostu nie wiem o czym z nimi rozmawiać.. Wydaje mi się,że są tak odmienni i nie rozumieją mnie w ogóle.
Ze starszymi to co innego. Prawdę mówiąc, 80 % moich znajomych to osoby starsze ode mnie.
Nawet rozmawiając z nauczycielem( takim co zna moje imie oczywiście i ma ze mną długo zajęcia)
to rozmawia mi się mniej stresująco niż z ludźmi w moim wieku.Z młodszymi też nie tak trudno się dogadać.
Dziwne to jest.
Może i mam prawo, niby wszystko można. Ale tak naprawdę nie wszystko przynosi korzyść dla mnie. Pewnie to tylko moje złudzenia.
Trochę mnie martwi że nie mogę określić kierunku studiów. Muszę już w najbliższym czasie złożyć deklaracje a ja nadal nie mam dobrego pomysłu na swoje życie. To chyba najważniejsza decyzja w moim życiu. Teoretycznie można zmieniać przedmioty ale nie wiadomo czy jeśli wpiszę same podstawy, to czy potem będę mogła dopisać inny przedmiot- dodatkowy. Podobno nie..
Jutro mam rysunek. Trochę się stresuję, bo nie pracowałam dużo w wakacje. Wcześniej miałam jakieś 150 prac. Teraz zaledwie kilka, kilkadziesiąt max..

Jest widoczna ale jakoś niespecjalnie. Ludzie nie męczą mnie pytaniami.
Jak się ubiorę to tym bardziej nic nie widać.
Dlatego wolę luźne ciuchy.
Bardzo często mi się wydaje,że jakby zginęła u mnie ta.. naiwność czy po prostu głupie pomysły. Jak słyszę o tym, by na przykład umieszczać książki na ulicy (lub je czytać dla tłumu), to od razu pierwsza myśl- Bez sensu, pewnie bezdomni wezmą je jako materac. Chyba za dużo we mnie czarnowidztwa.
Dzisiaj nie byłam w szkole.. Gorączka mnie męczy. A szkoda, bo chciałam coś porysować, posłuchać wykładu na polskim..
Jutro będę miała na pewno więcej sił. W sobotę miałam iść na imprezę ale chyba będę musiała odpuścić bo nie chcę wszystkich pozarażać.

Ooo tak samo ja ja, tez chodze do liceum artystycznego, własnie jestem w 4 klasie,ostani i najgorszy rok bo matura i egzaminy zawodowe i tzw praca dyplomowa ehh duzo tego nie wiem czy  dam rade. Rysunek już miałam w tej klasie i nie było najgorzej choc w wakcje w ogóle nic nie rysowałam.
Również jak ty mam trudnosci z dogadywaniem sie z równiesnikami, najlepiej to własnie dogaduję sie ze starszymi lub ewentualnie młodszymi. A najlepiej przeciez powinno się dogadywac z ludzmi w tym samym wieku, ale u mnie nie sprawdza sie to.

No raczej trzeba sie spiąć. Ja juz temat pracy dyplomowej mam. Mamy w ciagu 5miesiecy to zrobic bo o dziwo pierwsze są te zawodowe egzaminy,potem matura. A ja myslalam,ze to bedzie w czerwcu tak jak w technikum.  Wiec czas nagli.
Tak, oto jest pytanie - jak tu dogadac sie z rówieśnikami,niby takie proste,a jednak kłopot.

Hmm..
Ostatnio jestem zestresowana ale układa mi się.
Nie przechodzę załamań nerwowych bo nie mam kiedy. Jestem zbyt zmęczona.
Na imprezie byłam. Ale zmyłam się szybciej bo wyrzuty sumienia mnie męczyły.. Nie chce sobie zniszczyć zegaru biologicznego a poza tym życie towarzyskie wywołuje we mnie dziwne emocje.
Mam to za złe dla siebie że nie uczę się 100% wolnego czasu.

Choruję. Ale gorączki nie ma.
Szukam studiów i zastanawiam się czy przeżyję na Politechnice oraz czy chcę tego. Oczywiście mówię o bardziej artystycznym kierunku..

Myślałam o grafice.
W grę wchodziło też jakieś projektowanie.
Wiem,że chcę pracować na komputerze i zarobić coś a inwestycja w nowe media to moim zdaniem dobra droga na przyszłość.
Ogólnie to moim największym celem życiowym jest tworzenie profesjonalnych prac tą techniką. Wtedy to już można zacząć poważniej pracować. Poważne projekty, poważne pieniądze. Niesamowita satysfakcja, z tego, że coś, co widzisz w głowie, wprowadzasz do życia innych ludzi.
Mam tutaj na myśli tworzenie na przykład świata do gier komputerowych.
Ale nawet stworzenie kreskówki byłoby super.
Jednak w tej dziedzinie nie mam żadnego doświadczenia, więc nie biorę tego teraz pod uwagę.
Zawsze pewnym zarobkiem jest grafika projektowa, czyli taka bardziej niskich lotów.
Typu reklamy..
Odstraszyło mnie to ''studio'' w którym byłam, bo są nastawieni na byle co.
Także banery nad sklepami mnie nie kręcą..
Wkurzają mnie też zasady.. Trzeba robić coś wbrew sobie, dla dobra klienta, bo on tak chce.
I nawet jak uważam,że to brzydkie i tak się nie robi, to tak trzeba zrobić..
Wkurzał mnie widok mojej współpracownicy,która uważała że zna Photoshopa a tło zmazywała przy użyciu gumki Może jestem przewrażliwiona, ale skoro mówi że biegle zna ten program to czemu nie wie czym są np maski..Czemu to ja musiałam jej pokazywać,skoro to ja byłam na szkoleniu.
Dlatego trochę obawiam się o profesjonalizm tego typu ''studio''.
A jak niski poziom to też niska pensja.

Nie wiem. Nie potrafię odpoczywać, dopóki nie zdam wszystkiego.
Rowieśnicy? Oni traktują mnie dobrze. Problem w tym,że nie chce mi się z nimi gadać. Wolę samotnie siedzieć sobie i posłuchać muzyki. Dlatego też podchodzą do mnie trochę z dystansem. Tak jest w szkole.
W grupach zachowuję się nieco inaczej. Jestem bardziej nieśmiała gdy jest dużo ludzi.
Nie wiem jak to się stało.
Jak byłam na lekach antydepresyjnych, to wręcz ociekałam radością.
Jakby coś się we mnie wypaliło, pozytywy życia.. Widzę tylko obowiązki i kolejne cele.

Jak widać masz talent do grafiki, dużo już potrafisz, do tego jesteś pracowita, więc warto wybrać studia w tym kierunku. Na pewno jest trudniej bez leków antydepresyjnych, ale to, że nie musisz ich teraz brać jest sukcesem. Za dużo od siebie wymagasz, powinnaś dbać o siebie, w tym również o zasłużony odpoczynek. Czy Twoi rówieśnicy wiedzą o Twoich problemach ze zdrowiem? O depresji? Czy możesz z kimś o tym porozmawiać?

Więc rozumiem, że Twoi rówieśnicy mają Cię po prostu za kogoś dziwnego, kogoś kto nie przepada za towarzystwem, imprezami... Być może oni wydają Ci się niedojrzali, infantylni i dlatego nie wiesz o czym z nimi rozmawiać. Czy nadal rozmawiasz z tą osobą? Z kimkolwiek? A czy Twoi rodzice są Ci bliscy, wspierają Cię, rozumieją?

A jednak coś w sobie lubisz! Rzeczywiście sporo czasu zajmują Ci dojazdy, to pewnie cena za chodzenie do dobrej szkoły. Te 4 godziny też dają Ci możliwość obserwowania: ludzi, krajobrazu... Jeśli dużo rozmyślasz o świecie to nie lubisz rozmów o sprawach płytkich, banalnych. Jednak taka bardziej poważna rozmowa z Tobą może być interesująca. Czy to z matematyki miałaś tą poprawkę?

Rozumiem, długa podróż zatłoczonym autobusem nie nastraja pozytywnie. Ludzie zmęczeni, stłoczeni, podenerwowani, walka o miejsce siedzące, Ty tracisz czas i nerwy. Ale możliwe, że gdy skończysz szkołę to nie będziesz musiała tak daleko dojeżdżać.
Problemy z matematyką to chyba normalne u artystki.
Wcześniej pisałaś, że Twoim " problemem jest przeszłość. Ta bliższa ale i dalsza." Czy chodzi o to, że ktoś Cię kiedyś skrzywdził?

Kto Cię krzywdził i w jaki sposób? Nie musisz odpowiadać, ale może chcesz to z siebie wyrzucić.

To straszne co przeżywałaś! Takie odtrącenie, znęcanie się. Przykre, że nikt, nawet nauczyciele, nie stanął w Twojej obronie. Dlaczego tak Cię traktowali? To przez chorobę? Szkoda, że nie rozmawiałaś o tym z rodzicami. Nawet gdyby nie potrafili pomóc to może rozmowa przyniosła by Ci jakąś ulgę. Nie powinnaś obwiniać siebie, trudno żeby dziecko umiało mądrze sobie poradzić w tak trudnych chwilach. Pamiętaj, że nie jesteś kimś gorszym! Dobrze, że się rozpisałaś...

Dlaczego byłaś nieufna, pozbawiona własnej wartości, przekonana że jesteś inna? Czy głównie przez chorobę? To nie jest nieważne bo to się kładzie cieniem na to jaka jesteś dzisiaj, jak patrzysz na siebie. Czy to Twoja mama ma problemy które "powracają"? Czy oczekuje od Ciebie pomocy? Czy uważasz, że była byś w stanie jej pomóc?

Niekoniecznie na początku byłaś inna. Dzieci czasem popisują się wzajemnie przed sobą i wtedy potrafią być okrutne, zwłaszcza w stosunku do słabszych. Nie wszyscy muszą być źli, niektórzy mają słabszą osobowość i idą za grupą. Jednak ta koleżanka nie chciała skrzywdzić Twojego kotka, może nie umiała go trzymać.
Co to znaczy: "Żyłam raczej pod kloszem. Wszystko niby było dobrze. Coś nie grało jednak."? Czy chodziło Ci o tatę? Jakie problemy ma Twój tato, zdrowotne? Czy jesteś w stanie mu pomóc?

Czyli że Twoi rodzice są w trakcie rozwodu, a tato ma dzieci z inną kobietą? Nie jesteś odpowiedzialna za swoich rodziców, ale rozumiem że Cię to martwi. Zwłaszcza, że trudno szukać wsparcia u rodziców, którzy są pochłonięci swoimi problemami.

Czy Twój tato ma te problemy bo nie układa mu się w nowym związku, czy może już wcześniej je miał? Czy masz z nim kontakt, rozmawiasz z nim? Może powinien leczyć depresję? Ile lat ma ta córka? Nie musisz jej lubić, ale nie powinnaś mieć do niej pretensji. Przy problemach taty ma pewnie trudne dzieciństwo. A czy naprawdę Twoi rodzice poświęcili Ci wystarczająco dużo uwagi? Czy czułaś się kochana?

Byli nadopiekuńczy ale czy było w tym więcej miłości czy kontroli? Bo widać, że jednak nie czułaś się kochana. Czy przytulali Cię, mówili, że Cię kochają? Teraz mieszkasz z mamą i z jej facetem? Czy dobrze się czujesz w domu? Czyli tato działał jednocześnie "na dwa fronty" i zafundował Ci "przyrodnią bliźniaczkę"?

Być może nie potrafiłaś pogodzić się z chorobą, z tym że musisz leżeć w szpitalu i dlatego nie potrafiłaś być wdzięczna rodzicom za opiekę. Martwili się o Twoje zdrowie i siłą rzeczy kontrolowali Cię, ograniczali. Nic dziwnego, że nie rozumiałaś tego jako dziecko, nie musisz się obwiniać z tego powodu.
Czyli teraz żyjesz jedną nogą u mamy a jedną u taty. A z kim masz lepsze relacje? Może warto więcej rozmawiać z tatą, przecież wie o Twojej chorobie. Możesz mówić mu o swoich planach, prosić o radę, o pomoc. Wtedy może poczuć się potrzebny i mniej samotny.

Masz rację, chyba niewiele jesteś w stanie zrobić dla taty. Ale czy musisz wszystko zatrzymywać tylko dla siebie? A Twoja mama? A "kolega", o ile to aktualne?

Dlaczego nie jest odpowiedni żeby go przedstawiać? Tacie wiadomo, ale mamie? Czy to o nim napisałaś na początku: "rozmowa z chłopakiem (o ile można to nazwać rozmową) uświadomiła mi, że tak naprawdę gdy mam jakieś problemy to jestem sama."? Czy nie jest dla Ciebie wsparciem?

Pewnie dlatego że się boję przedstawiać ludzi moim rodzicom. Od razu będą głupie pytania..
Bo moja mama wcześnie mnie urodziła. Miała 18,19 lat. Czyli mniej więcej tyle, ile ja mam teraz.
No i dlatego ze nie wiem co mam o nim powiedzieć. Nie powiem że jest artystą bo nie jest. Nie powiem że lubimy tę samą muzykę, bo niekoniecznie tak jest. No nie wiem co o nim powiedzieć ale mimo to z jakiegoś powodu go kocham.
On miał( trochę nadal ma) fobię społeczną więc wiem że nie będzie się zachowywał jak przykładny facet, którego się przedstawia rodzinie. Taki, który zagaduje ale nie mówi czegoś, czego nie chce powiedzieć.
Tylko bym się stresowała niepotrzebnie..
Wiem, że to jest problem. Ale nie przemogę się. Za wcześnie. Poza tym w tym domu, jak ktoś przyjdzie, to od razu to widać. Raz pomogłam koledze, bo musiał przeczekać ze swoimi rzeczami( chwilowa wyprowadzka). Dosłownie wszedł na chwilę i poszliśmy na miasto. Nie był moim chłopakiem żadnym. A od razu to zauważono,że się pojawił. I były pytania czy jest moim facetem.
Ile ma lat.. Skad jest..
Często mam problem z poczuciem odrzucenia. Choć on mnie nie odrzuca, tylko na przykład jest zmęczony to mnie się wydaje że mnie nie kocha wtedy.
Choc sama też się tak zachowuję, to on nie wyciąga takich wniosków.
Owszem jest dla mnie na ogół wsparciem. Własciwie jest jedyną osobą, od której je otrzymuję.

Dziękuję w ogóle za rozmowę.
W następny piątek zapisałam  się do terapeuty. Nie wiem czy pomoże ale będzie to cokolwiek. Moze pomoże mi zrozumieć i jakoś zahamować takie chore osądy. Może dowiem się dlaczego jestem tak podatna na odrzucenie, do którego sama doprowadzam.
Pamiętam jak psychiatryczka zasugerowała mi( po tym co mówiłam), że chyba kocham samotność..
Skoro nikogo nie dopuszczam do siebie a gdy już dopuszczę to pragnę się go pozbyć z mojego życia jak najprędzej.
Wczoraj też spotkałam moją ''starą'' przyjaciółkę. A stara dlatego,że nie utrzymywałam kontaktu z nią. Ona początkowo była zajęta, potem ja byłam zajęta..
Nie wiem czemu nie mogę mieć przyjaciółek ale po prostu nie mogę wytrzymać. Chyba naprawdę jestem jakimś aspołecznym potworem, bo to nie jedyna osoba która mnie się pyta, czemu się do niej nie odzywam. Czemu nie przyjeżdżam..Co się ze mną dzieje.
lamina, okej. Dzięki : )