Oto ja! Jest we mnie gorycz i złość...

Nie wiedziałam, gdzie umieścić te słowa. Chciałabym opisać siebie, po krotce swoje życie... Chodzi mi o to, że coraz mocniej czuję, że nie radzę sobie w życiu... Nie wiem, czy pójść do psychologa, psychiatry (boję się tego). Z jednej strony chciałabym, żeby znalazł się tu ktoś podobny do mnie albo ktoś, kto był taki, jak ja i podniósł się, zmienił życie... Może ktoś mi doradzi, a może pchnie na ziemię... Nie wiem...Ryzykuję!
Zacznę od dzieciństwa... Wychowała mnie tylko mama. Do 15 roku życia mieszkała z nami jeszcze babcia, która niestety zmarła na raka. W domu zawsze było skromnie, bardzo często brakowało na chleb. Mimo takiego stanu materialnego nie czułam się źle. Dlaczego? Bo wierzyłam, że kiedyś będzie lepiej. Byłam dzieckiem, które uwielbiało chodzić do szkoły, uczyć się. Zdarzyło mi się nawet uciec raz ze szkoły, ponieważ bałam się dostać czwórki z języka polskiego wierzyłam, że mój los odmieni się jeżeli będę dobrze się uczyć, jeżeli pójdę na studia... Wtedy również pomagała mi głęboka wiara w Boga. Chodziłam regularnie do kościoła, śpiewałam w scholi.  Pomimo biedy czułam naprawdę sens życia i uważałam, że wszystko można jakoś rozwiązać... Z biegiem lat widziałam jaki świat jest niesprawiedliwy, niedoskonały, jak niedoskonała jestem również ja. Coraz częściej widziałam w lustrze brzydką dziewczynę (do tej pory mam na tym punkcie kompleksy) i coraz częściej odczuwałam brak pieniędzy. Negatywne postrzeganie siebie do tej pory sprawia, że nie mogę znaleźć partnera, bo tracę wiarę w całą siebie, a z drugiej strony dodatkowo demotywuje mnie świadomość tego, że niczego nie posiadam. A w naszym niedoskonałym świecie liczą się tyko pieniądze... Byłam kiedyś zakochana. Z narzeczonym mieszkaliśmy wspólnie w domku jednorodzinnym, który on otrzymał z pracy. Wtedy jeszcze studiowałam, więc dokładałam się niewiele. Miałam stypendium socjalne i naukowe i z tych pieniędzy kupowałam jedzenie. Nasz związek skończył się, bo jego rodzice mieli mu za złe to, że jest ze mną. Moja mama jest sprzątaczką, ojciec nigdy nie był przy nas, ale w naszym domu nigdy nie było pijaństwa, narkotyków, smrodu, czy brudu. Moja mama ciężko pracowała, żebyśmy mogły godnie żyć. Nigdy w życiu, nie myślałam, że mogę być kimś gorszym, nikim, tylko dlatego, że pochodzę z biednego domu, gdzie zawsze było ciężko. Moja babcia miała ciężko w życiu, moja mama też. A teraz czuję, że jestem następna w kolejce, że się z tego nie wyrwę. Od ponad 3 lat pracuję, mam umowę na czas nieokreślony. Zarabiam 1500 zł netto.  Mieszkam z mamą w mieszkaniu komunalnym, bo za taką kasę nie opłaca mi się wynająć kawalerki. Nie mam faceta, bo czuję, że żaden facet nie będzie  chciał dziewczyny bez majątku. Kiedyś powtarzałam sobie, że moim majątkiem, wartością jestem ja sama, bo nie ważne, co posiadasz, ale kim jesteś...  Oczywiście jest to  kompletna bzdura. Przez 3 lata mojej pracy zaoszczędziłam 2 tys. zł. Dlaczego? Bo  prawie każdą wypłatę oddawałam mamie, która spłacała komornika. Dopiero od dwóch miesięcy mogę odkładać małe kwoty na przyszłość. Tak więc niczego nie posiadam.... Tak wyglądało pokrótce mojej życie. Wiem, że są ludzie, którzy mają gorzej, ale widzę też, jak żyją inni. W mojej pracy obracam się wśród ludzi dobrze sytuowanych i czasami dopada mnie smutek, złość, zazdroszczę im. Chciałabym po prostu żyć jak normalny człowiek. Chciałabym mieć męża, dzieci, dom lub mieszkanie i nawet raz do roku wyjechać na wakacje... Nie mam pomysłu na życie. Myślałam o dodatkowej pracy, ale o taką też ciężko. Kredytu nie wezmę, nawet nie mam zapewne zdolności kredytowej. Pracy nie rzucę, bo w moim małym mieście ciężko z jakąkolwiek pracą, zwłaszcza, że mam umowę na czas nieokreślony. Czasami przez łzy mówię sobie, że mam na przysłowiowy chleb, na rachunki, w prawdzie nie własnościowy, ale mam dach nad głową, więc powinnam się cieszyć.  Co jest ze mną nie tak? Co robię źle? I skąd wzięła się we mnie taka złość, gorycz? Ja nigdy taka nie byłam, a teraz czuję, że staję się złym człowiekiem...

Z tobą jest wszystko w porządku. Nie oszukujmy się, w Polsce jest słabo z pracą i zarobkami.
Jakie studia skończyłaś? Umiesz jakieś języki? Czasami w życiu trzeba zaryzykować i jeżeli np. w innym mieście w Polsce dostaniesz lepszą pracę, to wyjechać. Urodą się nie przejmuj, niewiele trzeba, żeby poprawić wygląd. Swoją drogą wydaje mi się, że to jak wyglądamy wcale nie jest takie ważne. Często widuję pary, w których jedna z osób jest znacznie ładniejsza. W związku ważny jest charakter oraz to, żeby patrzeć w tym samym kierunku, mieć podobne ambicje, pomysły na życie.