mąż mnie zdradził bo "tego chciałam"

zgadzam się - wiem, co powinnam zrobić, ale z tym szukaniem powodów - już nie - nie szukam -

to są konkretne powody:

napisałam, że mam dwójkę dzieci, kredyt, dodam, że w miejscowości w której mieszkamy nie mam rodziny, a zarabiam dokładnie na połowę naszych wydatków związanych z utrzymaniem - o życiu tak zwanym nie wspomnę - to nie jest takie łatwe - odejść- bo niby gdzie, a on nie chce - tak mu wygodnie

ja mu się nie odgrażałam - choć fakt - niby mówiłam, że chcę od niego odejść, ale nie do końca wiedziałam jak i wygląda to tak jakby jednak nie chciała - on to właśnie tak odbiera(ł) i często wykorzystywał - robił się miły a jak uświadamiał sobie, że przecież chcę odejść, że to przecież kwestia czasu - stawał się o 180 stopni innym człowiekiem

teraz - po tym jak przespał się - wybzykał - inną - tym bardziej chcę od niego odejść

potrzebuję wsparcia - nie wiem gdzie go szukać

popełniam zbyt dużo błędów - potrzebuję rady

na pewno są tu osoby, które były w podobnej sytuacji - chcę ustrzeć się kolejnych błędów, chcę pozbyć się tego niepokoju, żalu - chcę zacząć żyć normalnie

może moim błędem jest, że z nim rozmawiam- może nie powinnam - powinnam pokazać, że go olewam

jedno wiem- oprócz tego, że powinnam i już chcę odejść - nie wiem nic...nie wiem czy go nadal kocham, czy lubię, czy nienawidzę...ale czy to ważne?

chcę odejść - nie wiem jak...wiem- że na to będzie potrzeba czasu i chciałabym jakoś to przetrwać, żeby nie wrócić do punktu wyjścia...

Po co agencja detektywistyczna... dyktafonu w telefonie nie ma?? Skoro gadają normalnie to nie ma z tym problemu...

Następnie pozew o rozwód i jak kolega wyżej napisał...

Dawno nie słyszałem głupszego wyjaśnienia... zdradził bo tego chciałaś... biedaczek... Przestań się zastanawiać, bo jak dla mnie powody o których mówisz przemawiają za tym żeby się rozwieść... Dzieci obserwują was na co dzień... uczą się od was... zostając nauczysz je jak żyć i być nieszczęśliwym.. jak dawać się poniżać i wykorzystywać... Dzieci są szczęśliwe tylko jak rodzice są szczęśliwi...

Żal mi w sumie tego Twojego męża. Przez tyle lat żyć z paranoiczką i chorobliwie zazdrosną histeryczką.

Słyszałam nie raz historie, że partnerzy takich ludzi w końcu zdradzali, bo co przecież i tak byli ciągle poniżali i obwiniani za nic, więc potem przynajmniej mieli o co.

Druga sprawa: pieniądze.
Nie trzeba było rezygnować z dobrze płatnej pracy. Trzeba było iść na macierzyński i wrócić do pracy.
A skoro Twój mąż uważa, że wydajesz więcej niż on zarabia, to coś musi być na rzeczy,

Nie no, faktycznie zdradzać nie musiał.
Na jego miejscu ja bym dawno od niej odeszła po prostu. Może był z nią ze względu na dzieci? Nie wiem.

Marlen,
Z wypowiedzi wywnioskowałam, że w Twoim małżeństwie od dłuższego czasu dzieje się źle.
Gdy pojawiają się podejrzenia (paranoje) dotyczące zdrady to przeważnie kryje się za nimi bolesna prawda.
Wreszcie dostałaś informację, że zdrada miała miejsce.
Pan Mąż uważa, że to jest w porządku i zamierza przejść nad tym do porządku dziennego i niczego w Waszym dotychczasowym życiu nie zmieniać.
Moim zdaniem czym prędzej zrobisz jakiś krok tym lepiej, lepiej dla Ciebie.
Rozwiązanie jest ZAWSZE, tylko trzeba go dobrze poszukać i zwalczać swoje własne obawy zamiast nadawć im rangę przeciwnościi nie do pokonania.
Obecna sytuacja będzie Ciebie wpędzała w frustrację, złość i poczucie poniżenia a Twoje dzieci za chwilę jeśli nie już to doskonale wyczują, bo są jak barometr naszych nastrojów.
Dlatego nieważne w jak pięknym domu żyją jeśli nie będzie tam ciepła i spokoju, nie będą szczęśliwe.
Może zaproponuj mężowi, że wynajmniesz sobie mieszkanie, do którego wyprowadzisz się z dziećmi, a od niego oczekujesz alimentów na dzieci. Pisałaś, że zarabiasz, więc razem z alimentami powinno styknąć na życie. A on jak sam zostanie z kredytem, opłatami i alimentami to przynajmniej powinien zejść z tonu.
Marlen, głowa do góry i szukaj rozwiązań
Trzymaj się
Pozdrawiam

Nie zazdroszczę sytuacji finansowej. Facet w tej chwili wykorzystuje po chamsku fakt, że nie będziesz miała z czego żyć. Jednak gdybyś miała dowody zdrady mogła byś startować do rozwodu z orzekaniem o winie i dostać alimenty na siebie. Powodzenia!

powinnaś zrobić wszystko po cichu. nagrać go, te jego "żarty". jeśli chcesz jak najlepiej z tego wyjść... no cóż... detektyw w takich sprawach jest nieoceniony, Ty możesz łatwo wpaść ze swoim szpiegostwem i wtedy klapa. detektyw zawsze się kojarzy z jakimiś chorymi filmami, głupimi akcjami... no ale jeśli jesteśmy niewinni i chcemy to udowodnić za wszelką cenę w sądzie - no to trzeba sięgnąć po takie środki, chyba że będziesz potrafiła "dowody" zgromadzić sama. bo mąż w zemście może w sądzie nagadać o jakichś Twoich napadach histerii, kto wie - może on "gromadzi" jakieś swoje dowody na Ciebie? różnie bywa to... to takie przykre zawsze dla mnie, że kiedyś - tak bliscy sobie ludzie - mimo tego, że mają kredyty, dzieci, stają się dla siebie najgorszymi wrogami. w wielu historiach, jak czytam opisy mężczyzn, widzę swojego ex... który właśnie podobnie gadał, żartował, ale te żarty zawsze mają jakąś podstawę.

kochająca osoba nigdy nie powie czegoś takiego, chyba że raz na rok zdarzy się coś... to można zrozumieć. ale on ewidentnie się nad Tobą znęca.

zacznij gromadzic dowody,ogarnij się,przeciez jesteś myslaca ,na co ty czekasz???

,,,,miodowe miesiące,, będą się pojawialy,bo tak to wlasnie funkcjonuje,psychofag z którym się zwiazalas nie zmieni się,nie licz na to ,nie ma szans

co do zdrady,oczywiscie ze były ,nikt przy zdrowych zmysłach ,tak nie zartuje,badal grunt, zwyczajnie chciał wiedzieć jak zareagujesz,ty nie reagujesz wcale ,nic z tym nie robisz,on o tym wie,robi co mu się podoba ,bo jest już pewiem,na 100% ze ty MU NIC NIE MOZESZ,skoro do tej pory wszystko rozchodzilo się po kościach,no dziecko nawet by to wiedziało,

facet wie ze sytuacja materialna jest dla ciebie teraz korzystniejsza niż gdy bylabys sama,moze zna ciebie bardziej niż ty sama,wie ze wolisz wygode i bezpieczeństwo finansowe(tylko ze w tym wypadku to ułuda ) niż zmiane

Wydaje mi sie ze Twoj maz wczesniej szukal pretekstu do zdrady lub juz zdradzal szukajac tego jak Ci to powiedziec. Niestety trudno mi powiedziec jak bylo natomiast jako mezczyzna widze jasno ze maz chcial zyc w trojkacie za Twoim przyzwoleniem. Jesli ten romans trwa to on nie widzi tego ze moze stracic rodzine i moze mu na tym nie zalezy (zalezy na utrzymaniu status qwo cokolwiek to oznacza do tego prowadza jego manipulacje, moze to byc romans lub rodzina) a moze zacznie zalezec jak sie nim potrzasnie (separacja, inne kroki). Bo na tym etapie sie tego nie widzi. Za jakis czas, kiedy sytuacja "spowrzechnieje" maz moze sie zreflektowac i docenic zycie z Toba. Uwazam, ze niezaleznie od tego sie stalo dosc szybko podejmujecie powazne decyzje dotyczace waszego malzenstwa. A gdzie odpowiedzialnosc obojga z was? Z racji pracy widac ze maz jest z Toba w dlugiej rozlace i mu to "spowszednialo". Jednak w rezultacie oboje bedziecie sami w przyszlosci dlatego nalezy rozwazyc rozne mozliwosci. Porozmawiajcie. Co was laczylo, czy mozecie budowac, itp. Wazny tu jest zal meza bo jesli jego wycofanie oznacza tylko chec ukrycia tego co objawil a nieczuje zalu, to w tej sytuacji bedzie Cie dalej ranil swoim postepowaniem. Jestescie dorosli. Porozmawiajcie o wartosciach, nie ukrywaj swojego zalu. Pisze to z bolem, bo widze w tym swoja wlasna przeszla glupote i zapatrzenie w siebie.

vinnga - a co wg Ciebie należy zrobić?...bo ja niby wiem, ale nie wiem jak się do tego zabrać...zabieram się źle - wiem- bo zamiast zakonczyć związek zaczynam się mścić - moją zemstą jest dręczenie go, chcę go ukarać, tylko, że w rezultacie o =n cały czas każe i dręczy mnie....

maniek_z_maniek - piszesz, że widzisz własną głupotę - proszę napisz coś więcej- bardzo chciałabym porozmawiać właśnie z kimś kto zachowywal się jak mój mąż...powiem szczerze- czułam, że jak dziś tu napiszę, to ktoś taki się odezwie - ja własnie myślę, że jest tak jak to pokrótce napisałeś- że on tak rozpanoszył się w tym swoim podwójnym życiu, że nawet nie zdaje sobie sprawy jak bardzo mnie rani- skoro tak długo nic nie mówiłam, to pewnie wiedziałam, a skoro wiedziałam to akceptowałam - a teraz niby co- powaliło mnie jak nic- nagle się czepiam, ba czepiam się, choć znam prawdę, a czepiam się bo chcę tę prawde poznać- paranoja, jak nic:)

chyba zaczynam rozumieć jego postawę

czyli co- nie powinnam dociekać jaka jest prawda, bo ją znam, a zastanowić się - co z tą prawdą zrobić...

no tak- ale problem w tym, że czuję się skrzywdzona i właśnie chcę by załował, by zdał sobie sprawę z krzywdy jaką mi wyrządził-
maniek- jak Ty w końcu zrozumiałeś, że krzywdziłeś? co sprawiło, że uzmysłowiłeś sobie - jak sam napisałeś- własną głupotę?
i wreszcie - czy jesteś w stanie określić, dlaczego tak postępowałeś?

Tak jestem w stanie wszysto przeanalizowac ale to duzy wysilek i duzo osobistych przemyslen oraz bol poniewaz zona w perspektywie zycia odpowiedziala mi tym samym. Nie jestem tego dzisiaj w stanie zrobic (przezywam swój ból) wiec napisze jak napisze, nienajlepiej.

Po pierwsze z mojej perpektywy i posiadania rodziny, warto bylo tą rodzine utrzymać i mówię to jako ten zdradzający ale mimo, że jeśli chodzi o rodzinę to zawsze było dla mnie jasne, to jeśli chodzi a aspekt ranienia to refleksja przyszła dopiero po latach. Tez chcialem ciagnac to rownolegle. Po zakonczeniu, dopiero po kilku latach dopiero coś sam zauważyłem, bul zony poczułem dopiero kiedy znalazłem się w tej samej sytuacji ale z drugiej strony. Wtedy tego nie widziałem. Zdradzajacy zyje w jakims amoku, euforii. Dlatego zdradzany czuje się gorzej od zdradzającego zwłaszcza jeśli musi żyć w niepewności że ta sytuacja jeszcze trwa. Natomiast elementem wybaczenia jest zaprzestanie określonego postępowania. U mnie żona trochę "przetrzymała". U mnie to było tak, że poznałem kogoś bo podobnie jak u Ciebie, z racji pracy i obowiązków żyliśmy trochę obok siebie. Ja nie dostrzegałem problemów żony, ona moich. Jednak się na to nie żaliłem, za to był to czynnik, który osłabił więź. Podobnie jest u Ciebie. Charakter pracy Twojego męża powoduje, że ta więź jest osłabiona. Widujecie się żadko. W takiej sytuacji można do siebie dzwonić, aktywnie spędzać wspólny czas razem. Prawdopodobnie z czasem człowiek zaczyna szukać jakiś atrakcji, kryzysy też przychodzą stale co jakiś czas pojawia się wypalenie. Nie wiadomo czy mąż po prostu kogoś poznał (1 osobę czy stałą) czy podrywa dziewczyny (tzw. jednorazowe numerki). Co można by zmienić w stosunku do mojej sytuacji? Żona tej sytuacji nie drążyła, może dlatego że była trochę "uzależniona ode mnie" psychicznie i finansowo gdyż był to okres kiedy nie pracowała (pracowała w domu). Zamkneła sie w sobie i nie dała mi poznac swojego bólu. Na pewno mi tego zabrakło. Możesz swój ból pokazać nie koniecznie przez awantury ale przez nieukrywanie swojego stanu psychicznego. W awanturach niczego nie uzyskacie chociaż mogę się mylić. W takiej sytuacji chyba lepiej okazywać emocje niż je tłumić w sobie. Mi poznanie tego bólu przyszło dopiero teraz, kiedy żona powiedziała jak się wtedy czuła (kiedyś). Poza tym małżeństwo się utrzymało bo oboje nie byliśmy wstanie od siebie odejść. Tak naprawde to ani zona ani ja tego nie chcielismy. Dlatego w twojej sytuacji wydaje mi sie ze utrzymanie rodziny i uzmyslowienie mezowi twojego stanu to dwie rozne sprawy. Teraz, uzmyslowic mu moze jedynie nieukrywanie Twojego stanu albo strata rodziny ale dopiero po pewnym czasie natomiast decyzje musisz podjac TY (o rodzinie) bo mezowi jest dobrze jak jest, bo w tej chwili to musialaby byc praca nad uswiadamianiem meza, pokazywaniem wartosci rodziny, siebie z dobrej strony, atrkacyjnosci, musialabys byc atrakcyjna konkurencja a nie kazda kobieta to potrafi. Mysle ze czas pokaze jakie postepowanie wybierzesz. Nie wierze jednak ze opcja rozwodu jest ta ktora bierzesz serio pod uwage, z drugiej strony takie pismo moze byc kublem zimnej wody. Z tym ze to co trzeba "zaatakowac" to uzaleznienie meza od tamtego (jednej osoby lub stylu zycia). Jak tamto sie skonczy wtedy nie majac alternatywy bedzie widzial w rodzinie wartosc. Wtedy bedzie mozna naprawiac. Teraz tego nie widzi. Po prostu Ty cierpisz a on czuje sie dobrze, moze nie koniecznie jest soba ale mysli ze zlapal cos cennego, co jest szybko ulotne ale o tym nie wie.

Tylko czy jest sens walczyć o ten związek skoro tylko autorka chce walczyć o małżeństwo, a mąż nie ma takiego zamiaru....
Czy warto czekać? Czy warto marnować czas...nie wiemy kiedy mąż "dojrzeje" czy to potrwa miesiące...czy też lata....a potem już to nie będzie to samo...gorycz zostanie...

I nigdy nie pozwól sobie wmówić, że to to Twoja wina!!!

Nie wiem czy temat aktualny ale mnie nie bylo. A co do walki albo sie walczy albo sie nie walczy.

NO I JESTEM NA ETAPIE TOTALNEGO ROZKŁADU...

dużo by opisywać- po miesiącu, kiedy mi było między nami idealnie- on stwierdził, że przeciez co dwa dni sie kłóciliśmy...nie chcę tego wszytsko opisywać...ale w końcu wiem już że to nie ma sensu

nie wiem co będzie dalej

ale etap jest taki, że wyzywa mnie od najgorszych

zachowuje się jak ostatni psychol

twierdzi, że nigdy mnie nie zdradził, że teraz ja będę cierpieć

niby chce rozwodu, ale dręczy mni niemiłośiernie

nie wiem...może faktycznie nigdy mnie nie zdrdzał i go go tak mocno skrzywdziłam, że teraz mi się nalezy odwet,...

nie wiem już sama

z nim dsykutowac nie ma co

nie rozumie, że przeciez podejrzewałam go bo sam gadał o zdradach i takie tam

za dużo pisania

a ja postanowiłam napisac w wątku, bo nie wiem co robić

nie chcę wojny, bo on wytacza najgorsze działa

ja chcę spokoju - bo nie chcę już cierpieć

on nie ma skrupułów

przyznam że się go boję

nie wiem co w niego wstapiło

wiem,że piszę chcaotycznie i nawet nie wiem po co - chyba ku przesrodze innym -że jak się wali, to nie warto czekac aż się zawali...

nagrania nie są dowodem w sądzie!

dwa, przede wszystkim - ochłoń, nie działaj pochopnie, spokojnie, nie pali się, musisz ochłonąć z emocji i całkiem na zimno przekalkulować wszystko. Na winie z przyjaciółką czy sama w wannie. Dobrze by było się odseparować na trochę od niego. Jeśli chcesz się z nim rozstać, to idź do adwokata, weź kartkę i długopis, bo wszystko dokładnie trzeba policzyć - aktywa, pasywa, majątek wspólny. Czy kredyt we franku oznacza, że jego wartość przewyższa wartość nieruchomości?

Witaj.Tez bylam zdradzana.Zdradzacza mozna tylko zostawic.To jest u nich jak nalog.Klamia w najbardziej bezczelny sposob.Moj eks byl tak zaawansowanym Cassanova,ze potrafil na pozyczonym ode mnie lapku wchodzic na "badoo" bo ,jak mowil"chcialem sprawdzic czy dobrze chodzi,a najlepiej na badoo,bo tam obrazki szybko migaja".Powod ,dla ktoego oni tak zyja jest zlozony-tak maja,bo maja ze soba problem.A my ,zdradzane w wierzymy ich slowom,bo nie chcemy tej ohydnej prawdy przyjac do siebie.I tak nam sprzedaja marzenia.jedyne co mozna zrobic,to przestac snic i odejsc.Pzdr.

znowu napiszę.bo znowu wzięłam się na jego łzy i pomyślałam - jaka ze mnie zołza.
oskarżałam go o zdrady, a on twierdzi z takim przekonaniem, że nigdy mnie nie zdradził. tak zapewnia. wypiera się wszystkiego. mówi, że nigdy nie zdradził - z taką pewnością i szczerością...no prócz tego jednego razu- na życzenie. nie wypiera się już tego, choć też było moment, że w tym temacie zaprzeczał- szczerze, ze już sama nie wiedziałam gdzie leży prawda. nadal nie wiem.

była sytuacja, że wzbudził we mnie żal i poczucie winy. kocham go jakoś tak nadal, więc pomyślałam- przecież bywało dobrze.może jakaś siła chce nas rozdzielić- może to dlatego...

ta sama siła dziś znowu uderzyła. zaczeło się o to, że miałam do niego pretensje, że nie stanął po mojej stronie w rozmowie z naszym synem. a zdanie miał takie samo jak ja. uzmysłowiłam sobie, że to chyba celowe, żeby czasem syn tez się na niego nie zbuntował. wkurzyłam się, a jak się wkurzam podnoszę głos. no i nie wytrzymał. wyzwał znowu od różnych. po całości.

choc mieliśmy w planach wspólny wyjazd na zakupy i pobyt z młodszą w sali zabaw podzieliliśmy się rolami. na szczęście jest mi już obojętny. troszkę tylko popłakałam.

wiem, że najważniejsze to nie dociekać czyja wina, nie drążyć, odpuścić - ale z drugiej strony buntuję się - dlaczego ja mam ustępować, skoro to on mnie niszczy.

a może on faktycznie niewinny?

może tak być?

przecież to niemożliwe, że kochający mężczyzna może posunąć się do takich działań, do takiego niszczenia drugiej osoby, skoro wie, że ta druga osoba ma uzasadnione podejrzenia...

z drugiej strony- skoro jestem taka fatalna, taka okrutna, że podejrzewam go- wiernego- o zdrady, że go tym niszczę, to po co w momencie kiedy mieliśmy już wszystko dogadane w temacie rozstania i tylko formalności zabrakło- po co pokazał jak mu bardzo żal, że mnie kocha, że tak bardzo cierpi, a jeszcze bardziej cierpieć będzie jak się rozstaniemy...

czy moja intuicja mogła mnie tak zawieść?

wiem jaka chaotyczna jestem...nie dziwię się, że on ze mną już nie wytrzymuje- tylko w takim razie - po co - jak już uzmysławia sobie, ze decyduję się na odejście- po co chce spróbować "ostatni raz"

czy takie rzeczy się zdarzają?
czy jest tu jakiś facet, który był wierny, a był oskarżany o zdrady - czy własnie tak sie facet zachowuje wówczas?
czy to wszystko moja wina?

w zasadzie nie pytam- motam się...sama nie wiem czego chcę...wsparcie, ręki pomocnej - jak to przetrwać? czy jest sens być razem, jeśli on faktycznie był wierny, a ja go tak oskarżałam? - dodam, że sam potwierdza, że miałam podstawy, bo czasem to tak wyglądało, ale tylko wyglądało. Czy to możliwe, że to tylko niefortunny zbieg okoliczności?

marlen
trochę wiem, co czujesz.Zadręczasz sie rozmyslaniami - czy to mozliwe, że zdradził?Jak? Z kim ? Kiedy? Ale powiedział to...Z tego wynika tamto....jakby zrobił tak, to byłoby tak...gdyby pomyślał to , to byłoby tamto...Gdyby było tak, nie byłoby tego...Gdyby było tamto, to może tego by  nie było....
I tak w nieskończoność, dzień od tego zaczynasz , dzień tym kończysz, w nocy też o tym myślisz...
On wmawia Ci, że jestes chorobliwie zazdrosna, że cos z tym powinnas zrobić, może idź do lekarza?
Że niewinnie posądzany zrobił to! Tak, wreszcie nie czuje sie zaszczuty!
On ma prawo do wolności, a inna sprawa co z tym prawem robi!!- To ma Cię bardziej wpędzić w poczucie winy...Bo skoro tak powie, da Ci nadzieję..Że może jednak nie, bo skoro tak mówi...Może on taki niewinny, a Ty paranoiczka... No bo gdyby tak, to może jednak nie tak...bo gdyby to zrobił, to może by tak nie powiedział.......itd do granic absurdu, ale Ty będziesz tak godzinami rozmyslała, analizowała, aż wreszcie trafisz?znajdziesz? niepodważalny dowód, ale wtedy powiesz, nie, to nieprawda, ja się mylę, to nie tak...
Jestes totalnie zmanipulowana, jak wiele z tu piszących kobiet było, bądź tez nadal jest, i to będzie trwało, aż dojdziesz do własnej granicy, która i tak ciągle przesuwasz.
Mówisz, że chcesz dowodu, by poznać prawdę..I tak w nią nie uwierzysz.Wytłumaczysz sobie, że on przewrócił się na tę leżącą panią....No co najwyżej - ostatni raz sie przewrócił....
Ja wiem, jakie to trudne, ale tylko ostateczne odcięcie sie od takiego typa daje szansę na jakieś próby powrotu do normalności, bo uwolnić się ...daleka droga....Bo  może on wcale nie chciał, bo gdyby chciał, to przeciez mógłby , a on przeciez powiedział tak, bo gdyby powiedział inaczej, to przecież ......i tak w nieskończoność....

Ale on nie był Ci wierny. Zdradził Cię. Co więcej, na przemian się do tej zdrady przyznawał i się jej wypierał, czyli okłamywał Cię. Kiedy dwoje ludzi się kocha, wspierają się, a mówisz, że mąż Ciebie nie wspiera, a wręcz przeciwnie, wpędza w kompleksy. Czy sądzisz, że mąż Cię jeszcze kocha? Jeśli tak, jak objawia się jego miłość do Ciebie?

Kobieto, nawet gdyby Cię zdradzał to i tak nie jest Wasz największy problem.
Z facetem, który tak mnie traktuje, bawi się moimi uczuciami, obwinia, wydziera, nie chciałabym być nawet gdyby był wierny jak pies.