niska samoocena i emocjonalne wypalenie

Witaj Ewag. Smutna ta Twoja historia ale każda historia naszego życia ma gdzieś początek ... To, w jakiej jesteś teraz sytuacji na pewno nie stało się z dnia na dzień. Tylko przyszło małymi kroczkami. Gdzie jest więc początek ? Czy wtedy kiedy wyszłaś za mąż ? Czy wtedy kiedy urodziłaś dzieci ? Czy wtedy kiedy mąż zaczął Cię poniżać (i  tutaj też - gdzie jest początek tego poniżania, bo rozumiem ,ze nie poniżał Cię od początku trwania Waszego związku ?)  Musisz odtworzyć te małe kroczki ... żeby zrozumieć to co Cię teraz spotyka. I w żadnym wypadku nie myśl ,że jesteś bezwartościowa czy nikomu nie potrzebna. Jesteś z całą pewnością wspaniałą mamą i kobietą, która może jeszcze ofiarować temu światu bardzo wiele. Wszyscy mamy w życiu zakręty, ciemne zakamarki w których błądzimy cali w trwodze ... ale z tych zakamarków jest wyjście. Trzeba tylko trochę go poszukać. Myślę, że doszłaś do takiego punktu w życiu w którym czas na zmiany ... czas na szczerą rozmowę z mężem, czas na spojrzenie w głąb siebie i zadanie sobie ważnego pytania "czego pragnę". Nie bój się tych zmian. I życzę powodzenia i odwagi. Długie i piękne życie przed Tobą - musisz tylko je trochę poukładać.

Ewag! Jak opowiadasz: "mam dójkę małych dzieci, z którymi nie mam większych problemow". Jestes przy swoich dzieciach wiekszosc czasu i to jakie one sa jest wielka Twoja zasluga! Powinnas czerpac z tego sile! Nie wolno Ci myslec, ze jestes nic nie warta. Jestes mama dwojki malenstw - to Ty jako mama, jestes najwazniejsza persona w ich zyciu!Pamietaj o tym.

"Uroczy maz", "szczesliwy zwiazek"...tak, to wszystko pozory. Uwazam, ze krzywdzisz siebie udajac, ze wszystko jest ok. Twoi rodzice, krewni z pewnoscia nie zachwycali by sie nim tak, gdyby wiedzieli jak Ciebie traktuje.
Rozumiem, ze chcesz oszczedzic swoim rodzicom zmartwien. Mysle jednak, ze oni zareagowali by na Twoje klopoty "dlaczego nie powiedzialas nam wczesniej". To sa Twoi rodzice, bliskie Ci osoby, jesli nie odmowiliby Ci pomocy, a Ty potrzebujesz wsparcia - NIE ZWLEKAJ!

Jesli chcesz ratowac wasze malzenstwo, a przede wszystkim siebie(!!!), powinnas sprobowac dotrzec wpierw do meza. Stawic mu czola. Wiem, ze czujesz sie gorsza polowa w tym zwiazku. Droga do odmiany takiego oblicza siebie, jakie masz w glowie bedzie dluga. Nie cierp w ukryciu. Wyrzuc z siebie zlosc! By to uczynic musisz odnalesc w sobie moc.

Sila by odmienic swoj los tkwi w Tobie. Wychowujesz dwojke dzieciakow, jestes cudowna osoba! Zawalcz o to by twe dzieci mialy zdrowa, zadowolona z zycia mame! Zaslugujesz na szczescie i szacunek, a przede wszystkim na prawde. Nie pozwol, by Twoj wyrachowany maz dalej sobie bezkarnie pozwalal.

Jesli mozesz sobie na to pozwolic odwiedz gabinet psychologiczny.

Ciesze sie, ze zrobilas ten krok i zapisalas sie na wizyte. Po pierwsze - psycholog jest lekarzem! W swojej codziennej praktyce spotyka ludzi z roznymi dolegliwosciami i problemami. Nie bedziesz jego pierwsza klientka. Powinien byc to specjalista, ktorego celem jest przy pomocy wlasciwych pytan wysluchanie Ciebie i fachowe okreslenie Twoich zaburzen. Jedno Ci moge gwarantowac: nie bedzie kwestionowac tego, iz cierpisz. Wszystko co zostanie podczas spotkania powiedziane nie wyjdzie poza drzwi gabinetu.

Poza tym nie widze "chaosu" w Tojej wypowiedzi :-) Wypowiedzialas sie jasno i zrozumiale! Przed spotkaniem wypisz sobie na kartce sprawy, ktore Cie w Tobie najbardziej mecza i z ktorymi sobie nie dajesz rady. Zastanow sie rowniez czego sobie zyczysz na przyszlosc (zyskania wiekszej pewnosci siebie, poprawienia relacji z mezem, itd.) Zebranie tych mysli ulatwi Ci pozniej wyrazanie sie na rozmowie.

Mam nadzieje, ze psycholog, z ktorym sie spotkasz sprosta Twoim oczekiwaniom i zdecydujesz sie na terapie. Porady psychologow przez internet sa przydatne, gdyz formuowanie swoich problemow na pismie pomaga w ich lepszym uswiadomieniu. Ma jednak wiele minusow - uniemozliwia przeprowadzenie wielu dobrych metod diagnozy i leczenia pacjenta.

Glowa do gory! Pamietaj, ze ile z tego spotkania wyciagniesz zalezy w duzej mierze od Ciebie. Zapomnij o barierach i skup sie na swoim celu: wyzdrowieniu i odzyskaniu rownowagi! Psycholog bedzie przede wszystkim myslal "Przy pomocy jakich metod moge jej najlepiej pomoc", ostatnia rzecza jaka pomysli bedzie "inni maja wieksze problemy".
Takze nie zastanawiaj sie czy Ci wypada powiedziec o niektorych sprawach. Pomoze to psychologowi lepiej Cie zdiagnozowac. Podobnie jak z lekarzem internista - bedzie mu latwiej zaradzic, jesli pacjent zastosuje sie do prosb - otworzy jame ustna, rozbierze sie do badania, itd.

Trzymam kciuki!!!Sila jest w Tobie!

Podziwiam cię za to jaką silną jesteś kobietą. Ale nie powinnaś pozwolić mężowi na takie traktowanie!!! Jesteś cudowną i niepowtarzalną kobietą Twój mąż ma za dobrze ! Wiele facetów chciałoby mieć tak wspaniałą żonę jaką zapewne jesteś A twoje córeczki na pewno widzą co się dzieje. Dzieci czasami wiedzą i widzą o wiele więcej niż nam się zdaje!!! Powinnaś bardziej patrzeć na siebie na to czego pragniesz i osiągać swoje cele. Nie pozwól by cię poniżał udowodnij ile jesteś warta. On jest zwyczajnym rozpieszczonym dupkiem! może powinnaś przestać na razie codziennie robić mu ciepłe obiadki sprzątać i prać skarpetki. Zajmij się sobą Tzn. chodź z koleżankami na zakupy do kina na spacery. Zacznij cieszyć się swoim życiem Kiedy zacznie mu brakować twojej opieki i zainteresowania na pewno zmądrzeje:) Nie ukrywaj swojej sytuacji przed nikim. Wręcz przeciwnie opowiedz o niej wszystkim którym naprawdę ufasz:) nie możesz walczyć z tym całkowicie sama! On jest w takiej sytuacji na wygranej pozycji. Poniża cię bo i tak wie że nikomu nie powiesz. I nie myśl że rodzicie mają własne problemy. Twoje problemy są również także  i ich problemami i w takiej sytuacji na pewno by ci pomogli. Nie możesz zamykać się sama w sobie. To prowadzi właśnie do tego że zamykasz się w łazience i zaczynasz płakać. Pamiętaj że jesteś cudowną kobietą która jest naprawdę wartościowa. Jesteś kochająca i wrażliwa a twój mąż to zwykły drań który na ciebie nawet nie zasługuje. Zadbaj o siebie zobaczysz kupisz kilka ciuszków pójdziesz do kosmetyczki  i od razu poczujesz się piękna. Trzymam za ciebie kciuki Głowa do góry

Wiem,że możesz nie mieć jeszcze wystarczającej ilości sił,ale przede wszystkim doradzam rozmowę z mężem. Pracujesz teraz nad sobą, nad swoim poczuciem wartości i nad radzeniem sobie z problemami. Mąż powinien być osobą najbliższą, która wspierałaby Cię w tak trudnych chwilach. Czy był przy Tobie kiedy przeżywałaś śmierć brata? Nie zrzucaj całej odpowiedzialności za Wasze problemy na siebie. Zasługujesz na szacunek i wsparcie, szczególnie ze strony własnego męża. I masz prawo tego od Niego wymagać

ewag jak bardzo w tej chwili chciałabym być przy Tobie i przytulić Cię.....
To co piszesz jest straszne,czy tych wszystkich form przemocy doznałaś ze strony swojego męża?...
Bo psychicznej  napewno,On nie może Cię tak traktować!!!
Pamiętaj!TO NIE TY JESTEŚ ODPOWIEDZIALNA ZA PRZEMOC
Nie powtarzaj błędu tych kobiet,które dały sobie to wmówić i trwały przez długie lata w związkach,w których były poniewierane.Stosujący przemoc mężczyzna zawsze znajdzie pretekst aby Cię skrytykować lub potępić.Jeśli przedstawisz mu wyjaśnienie przyczyn jego zachowania,powie że szukasz wytłumaczenia dla swojej niekompetencji,lenistwa i złej organizacji pracy.Cokolwiek byś nie robiła on zawsze bedzie nie zadowolony.
Wielu mężczyzn daje sobie prawo do karania "swojej koiety",jeżeli ta nie dość dobrze-w ich mniemaniu-wywiązuje się ze swojej roli żony i matki .Tak właśnie odbieram zachowanie Twojego męża.:(
Pamiętaj!Im dłużej będziesz trwała w związku,w którym stosuje się przemoc tym trudniej będzie go uzdrowić bez specjalistycznej pomocy z zewnątrz.Żeby zmienić Wasz związek ,potrzebna jest otwartość,wzajemna uczciwość i szczera wola obu stronTwój mąż musi przyznać sie sam przed sobą ze to co robi jest złe i wziąć pełną odpowiedzialność za swoje czyny.Jednak musi chcieć sam się zmienić
Pamiętaj ewag jesteś wspaniałą kobietą, mądrą i wykształconą,najcudownieszą matką dla swoich córeczek.Bardzo dobrze że znalazłaś pracę,przebywanie wśród ludzi napewno zmieni Twoje nastawienie do wielu spraw.I proszę Cię nie pisz więcej że nie chcesz żyć ,Ty musisz żyć dla swoich dzieci i dla siebie i masz prawo być szczęśliwa jak każda z nas.

hmmm ja potraktowałam to zdanie jak ironie ale jeżeli ono nie takie mało być to zgadzam się z Vaustii. Trzeba znać swoją wartosć aby można było walczyć o lepsze życie. pozdrawiam serdecznie

ewag - Twój mąż jest mistrzem mrozu - potrafi tworzyć tak lodowatą atmosferę- że powietrze w Waszym domu zamarza !!! Bardzo się cieszę, że idziesz do pracy. Będziesz miała część z życia tylko dla siebie, nabierzesz innej perspektywy, pewności siebie.

Przeczytałam Twoje wątki i wydaje mi się, że mimo wszystko bardzo męża kochasz. Często wtedy, gdy układa się lepiej - po prostu nie czujemy potrzeby, by o tym pisać na forum. Dopiero gdy nadchodzi kryzys, jesteśmy tak nieszczęśliwe, że musimy z kimś porozmawiać, aby dać radę to "unieść". Może tak jest w Twoim przypadku ?  (Wiem, że ponieważ mój mąż zna mnie najlepiej - potrafi zranić najcelniej. I w przeszłosci różnie między nami bywało - podobnie jak Ty czasem tonęłam w beznadziei).

Myślę, że koniecznie musisz znaleźć w sobie siłę, aby przewartościować Wasze relacje. On musi wiedzieć, że pewnych zachowań nie będziesz dłużej tolerować, bo po prostu nie możesz ich znieść i że za wszelką cenę (WSZELKĄ) zadbasz o to, by czuć się szczęśliwszą. I musi wiedzieć, że już się nie boisz !!! Wydostań się z tej pozycji "kobiety uzależnionej" w którą weszłaś lub też pozwoliłaś się tam wepchnąć. Fakt, że zajmujesz się domem i wychowaniem dzieci nie oznacza, że należy Ci się mniej szacunku !!!

Bardzo serdecznie Cię pozdrawiam, i proszę napisz, jak wrażenia w nowej pracy.

Chciałabym wiedzieć, jak można osiągnąć takie lepsze stosunki w parze i jakimi metodami. Mnie jakoś nie udaje się ułagodzić mojego partnera (jesteśmy 6 lat razem). Często jest ze mnie niezadowolony i z moich osiągniec na polu zawodowym też. O domu - już nie wspomnę. Sam niczym w domu sie nie zajmie, ale za to wiecznie krytykuje mnie. Dla dzieci nie ma czasu, ale moje metodywychowawcze również mu nie odpowiadają. Ja w domu czuję się jak pod ostrzałem wojennym. Nie wiem, co robić.
Pozdrawiam

Oxyewag co takiego musi się wydarzyć żeby było tak cudowanie jak piszesz!! Jestem w takiej samej sytuacji jak ewag:
- było beznadziejnie - mąż na przemian ze swoimi rodzicami po prostu mnie zniszczyli - poszłam do psychologa - odzyskałam wiarę w siebie - zaczęłam wychodzić z domu - basen, koleżanki, rozwjam swoje zainteresowania i niby wszystko w porządku
- znów zaczynają się spięcia - tym razem teściowie i zaczynający się nałóg alkoholowy męża - wyprowadziłam się na miesiąc z domu do moich rodziców - tęsknimy i znowu wracamy do siebie,
- mija miesiąc i znowu jestem wyzywana ale tak skutecznie że mówię sobie DOŚĆ!!!!
Chcę wrócić do pracy, poszukać mieszkania i opiekunki do dzieci. Dlaczego to takie trudne?
Co poruszyło Twojego męża, że znów zobaczył w Tobie kobietę o którą zapewne tak kiedyś zabiegał - co jeszcze muszę zrobić? piszesz, że cała ta sytuacja tylko nas wzmocni- mnie pewnie tak, tylko dlaczego muszę postępować tak drastycznie - i jak w ty wszystkim znajdą się dzieci?

oxyewa - bardzo Ci dziękuję,
też chciałabym mieć ten okres życiowy dawno za sobą i to z takim zakończeniem, tylko, że mój mąż nie może się doczekać kiedy się wyprowadzę, bo małżeństwo ze mną nazywa największą pomyłką swojego życia i chętnie oddałby parę lat z tego życia byle tylko nigdy mnie nie spotkać. Chyba musiałabym być jednak naiwna myśląc że to tylko słowa. Niedługo się  o tym przekonam...

ewag no nareszcie,bardziej optymistyczna wypowiedz.:)
Widzę że pojawiło sie jakieś swiatełko w tunelu...
Trzymam za Ciebie kciuki,powodzenia!!!

lida47 czytałam o Twoich problemach wcześniej,tylko nie miałam czasu żeby Ci odpisać.Teraz zagladam na ten wątek a tu proszę,usunełaś część swojego posta-dlaczego?Wiem jak Ci musi być ciężko,wyżal się nam,nie duś tego w sobie.Pozdrawiam.:)

witam o poranku, dzięki za odzew. Cieszę się, że ewag walczy i wierzy w swoje szczęście, bardzo jej tego życzę. Ma w sobie "coś" co daje do zrozumienia, że jest "wielka" i mimo problemów z poczuciem humoru (chociazby to: wiek -zawsze 18 lat). A ja -jak zawsze: postawa wycofująca, lęki, obawy, frustracje. A na pozór łagodna, życzliwa, umiejąca słuchać i spieszaca z pomocą, nawet swoim kosztem. Kiedyś to w sobie lubiłam, a teraz wielokrotnie zastanawiam się, czy to czasem nie jest naiwność i głupota, bo coraz częsciej czuję się oszukana i wykorzystywana, opuszczona i samotna. A teraz o problemach, o których wspomniałam wcześniej nie mam z kim porozmawiać. po prostu sie boję.

Nie tak od razu orientujemy się ile z nas odezwie się w naszych dzieciach. Ja sama zorientowałam się, jak zaczęły o tym mówić: mam to po Tobie lub to przez tatę... Ale nigdy nie jest zbyt późno by cos z tym zrobić. Pamiętaj o tym. A "człowiek więcej jest wart przez to kim jest, niz ze wzgledu na to co posiada'. Nie moje niestety, choć całe zycie w to wierzę.

tak więc zgodnie z poradą piszę, i chcę powiedzieć, że znowu moja osoba schodzi na dalszy plan, bo kilka problemów nie daje mi spać spokojnie. Tak nie do końca, mnie w nich nie ma, bo czuję, że powinnam coś zrobić i nie wiem jak, a może nie mam odwagi. To co najbardziej mnie teraz dręczy to pogrążanie się w alkoholiźmie przez jedną z bliskich mi osób (wspaniałą, wykształconą i mądrą kobietę), której życie nie oszczędzało. Nie mieszkamy razem, ale wieści dochodzące do mnie są straszne: systematyczie pije od kilku lat, a od kilku dni "nie wychodzi z cienia". Boję się, że jak podejmę temat zamknie się przede mną i wogóle zerwie kontakt. Jednocześnie jak nic nie zrobię to mogę stracić ją na zawsze. Co mam robić, czy może ktoś ma jakieś doświadczenia i mógłby mi poradzić! SOS!

Ja czuje to samo co ewag, ale jestem facetem. Dusze swoje emocje w sobie. Jest mi czasem bardzo ciezko, czasem jest gorzej.

Ze strony mojej zony jest podobna gra. Ja jestem silna, a Ty nie.

Nie mowie co mnie boli udaje, ze jest ok, ale ciezko mi z tym.

Jestem z malej miejscowosci. Chce uniknac wstydu.

Najbardziej zalezy mi na naszej corce inaczej dawno juz bym wszystko wykrzyczal.

pozdrawiam

black_dog

Ewag,
śledzę ten wątek już od dawna i widzę jaka w Tobie nastąpiła wielka zmiana. Stałaś się odważniejsza, pewniejsza. Zaczęłaś wierzyć w to, że będzie lepiej.
Wiem, że w życiu bywa naprawdę trudno. Często mamy do pokonania tyle schodów, tyle kłód rzucanych jest pod nasze nogi. Przewracamy się. I często nie potrafimy powstać.
Jednak Ty - Ewag, jesteś pełna odwagi, wewnętrznej siły i nadziei na lepsze jutro. Nie poddawaj się ! Wstań i walcz o siebie ! Tak jak radziłaś tutaj innym dziewczynom ! Walcz ! Wierzę, że poradzisz sobie. Dasz radę !

Już z tylu upadków się podniosłaś, więc i tym razem też to zrób -
                                                                                                   podnieś się.

Dobrze, że wszystko powoli idzie ku dobremu Będę za Ciebie mocno trzymać kciuki, żebyś wyszła zwycięsko z tej walki o siebie
Myślę, że masz mnóstwo wiary w sobie tylko, że kiedy świat się wali często ta wiara wydaje się słabsza. Ale to tylko się tak wydaje
Pisz tu często i pisz jak tam idą postępy
Jeśli kiedyś znowu zdarzyłoby Ci się lecieć w dół (czego nie życzę) to złap mnie za rękę Wtedy nie wpadniesz w ten dół oto moja łapka: <łapka> Jakby co to chwytaj

Pozdrawiam

ewag,
kiedy szukałam wsparcia w trudnych chwilach mojego życia trafiłam na to forum i Twoja historię.
Zostałam.
Uzyskałam wielokrotnie pomoc i wsparcie, ale także mimo wielu obecnych tu osób czułam sie nadal samotna.

A co z Tobą i Twoim związkiem?
Nie piszesz od ponad miesiaca.

Mam nadzieję, że wszystko dobrze u Ciebie.
Może jeszcze się odezwiesz?

Ja nie zdążylam przeczytac tego wątku,ale my z Biancą troszke znamy sie z kafejki.
Bianco pamietaj nigdy nie rób nikomu prezentu ze swojego życia.To jest Twoje życie a w życiu trzeba czuć sie potrzebnym i szanowanym....
Tak czas obudzic się  i zająć się samą sobą!!!
Obiecuję,że przeczytam to co tutaj zostało wcześniej napisane.