Długa, smutna historia...

Drogie kobiety! Zaglądam na to forum od dłuższego czasu jako cichy obserwator i dzięki temu wiem, że od każdej z was mogę liczyć na jakąś przyzwoitą, nieprzesiąkniętą jadem odpowiedź. Piszę tu bo straciłam nadzieję. Jego straciłam już dawno, ale nadzieję dopiero dziś. Ona pozwalała mi żyć, była dla mnie powietrzem...
Poznałam go cztery lata temu, mimo bardzo młodego wieku, uwierzcie mi zakochałam przeogromnie. Prawdziwą szaleńczą miłością, która odbiera rozum. Tylko, że on po krótkim czasie dawania mi nadziei wybrał inną... Był z tą inną lata, a ja trwałam na uboczu. Nie odrzucił naszej znajomości... Potrafił ignorować mnie miesiącami, a potem nagle zaprosić do siebie na romantyczną kolację i spędzić kolejną noc w łóżku ze mną. To własnie we mnie widział - seks. Na naszych spotkaniach dużo rozmawialiśmy, ale po pewnym czasie większość rozmów kręciło się wokół seksu, a nas czas stawał się nim wypełniony. Uważał, że tamtą kocha, ale ona nie daje mu tego co ja. Mnie miał za łóżkową boginię na wyłączność. Poza tym oczywiście uważał się za mojego "przyjaciela" i kiedy tylko usłyszał coś o potencjalnym kandydacie na kogoś bliższego dla mnie, robił wszystko by taką relację zdusić w zarodku. Naprawdę czasem posuwał się do bezczelnych metod. Teraz od półtorej roku był sam, tamta dziewczyna zerwała zaręczyny bo przeczuwała, że nie jest fair wobec niej. Była jednak na tyle głupia i zakochana co ja, że nie zerwała z nim kontaktu, a on za nią biegał. Prosił, błagał. Ona nic, odpowiadała jej ta sytuacja. Nie odcinała go od siebie, a tylko podsycała tęsknotę.
Kilka miesięcy temu bardzo się pokłóciliśmy, kolejny raz mnie wystawił. Stwierdziłam, że dość już tego. Za pomocą facebooka skontaktowałam się z tamtą dziewczyną... Nie była w ogromnym szoku, choć sama przyznała, że aż tylu rzeczy się nie domyślała. Spotkałyśmy się, wydała mi się bardzo sympatyczna. Już wcześniej dostrzegłam z jej zdjęć, że jesteśmy do siebie wizualnie bardzo podobne, okazało się, że jest tak również z charakterem i poglądami na życie. Postanowiłyśmy dać naszemu wspólnemu kochasiowi nauczkę za to jak nas potraktował. Za to, że ją kłamał w żywe oczy, a ze mną zerwał kontakt tuż po tym kiedy poroniłam jego dziecko. Spotkałyśmy się z nim obie o czym on do momentu spotkania nie wiedział. To co tam się działo zostanie mi w pamięci do końca życia... Nikomu z Was nie życzę byście musieli słuchać jak kochana przez Was osoba wyznaje miłość komuś siedzącemu obok i ze łzami w oczach błaga i mówi, że żałuje, że Was poznała. Wówczas dopięłyśmy swego, obróciłyśmy się na pięcie i udając wielkie przyjaciółki poszłyśmy w swoją stronę. Tuż po tym zdarzeniu jednak wolałyśmy się od siebie odizolować, ale nie pozostałyśmy w żadnej wzajemnej wrogości. Dziś dowiedziałam się od znajomego, że ta dziewczyna do niego wróciła. Są razem... Znów. Nigdy nie czułam się tak przegrana i upokorzona. On wygrał, a ja zostałam na lodzie.
Zbliżając się do końca... Jestem młoda, głupia, naiwna i zmęczona życiem. Wiem też, że jestem perfidną szmatą bo sypiałam z zajętym facetem, ale wierzcie mi... Żałuję i robiłam to z miłości... Nie oczekuję od was rad w stylu "olej ich", "zadbaj o siebie", "wyjdź do ludzi", "poznaj kogoś nowego". Jestem zadbana, uważana raczej za atrakcyjną, kręci się wokół mnie aktualnie sześciu facetów, ale co z tego? Ja ich nie widzę... Znaczy widzę, że istnieją i zabiegają o mnie, ale ja nie potrafię dać żadnemu z nich tego co by chcieli. Mówią mi żebym dała któremuś szansę, ale nie umiem zmusić się do spotykania z kimś. Mam wielu znajomych, pracuję co wypełnia mi sporą część życia, niebawem zacznę studia. Tylko, że to wszystko nic nie daje. Ciężkie jak kamień myśli pałętają się na skraju serca. Od kilku lat żyję w cierpieniu, jakby moje życie zależało od jego łaski, której nagle teraz zabrakło. Mam też wrażenie, że moi bliscy mimo, że bardzo się starają, nie są w stanie mnie zrozumieć. A ja w domu ciągle snuję się i mazgaję.
I tu jest moja prośba... Jak już mówiłam nie oczekuję rad. Chciałabym by któreś z Was drogie panie, które przeżyły coś podobnego, powiedziały mi, że dalsze życie ma sens. Że możliwym jest zapomnieć kiedyś całkowicie o pierwszej, bardzo nieszczęśliwej miłości, że możliwym jest przejść obok tej osoby obojętnie (niestety, bardzo często przypadkiem się widujemy, mieszkając dwie ulice od siebie) i że w końcu możliwym jest również zakochać się tak szaleńczo i ogromnie po raz kolejny w kimś innym.
Skąd te pytania? Nie raz nie miałam z nim kontaktu przez długie miesiące, ale zawsze jakoś się do mnie odzywał. Raz dobiło do roku i to ja nie wytrzymałam... złamałam się i napisałam. Dlatego boję się, że nigdy nie zapomnę, bo już sporych ilości czasu nie byłam w stanie przetrzymać. Błagam was Netkobiety bo tracę siły żeby dalej ciągnąć tę wegetację... Bo czy można to nazwać życiem?