Praca - w jaki sposób nas określa?

Dla mnie zawód wykonywany przez kobietę nie ma wpływu na postrzeganie jej osoby. Może być prezesem firmy, a może być kasjerką w markecie - nie ma to dla mnie znaczenia. Jest jednak kilka zawodów,których się wystrzegam. Pierwszy to prawnik - obawiam się, że w razie czego, puściłaby mnie z torbami Drugi zawód to PR-owiec - doskonale opanowała metody manipulacji.

Natomiast nieraz odczułem, że dla wielu kobiet ma kolosalne znaczenie rodzaj wykonywanego zawodu. Choć mam wyższe wykształcenie, to prowadzę własną działalność opartą w głównej mierze o pracę fizyczną. Spotkałem się z przypadkami, że usłyszałem od  kobiety wprost, że powinienem mieć pracę biurową, umysłową, a nie fizyczną. I nie ważne, że kiedyś taką pracę wykonywałem, ale rzuciłem ją w cholerę, bo nie dawała mi satysfakcji ani z samej pracy, ani finansowej, a teraz mam i jedno i drugie. Kiedyś umówiłem się na spotkanie z dziewczyną, właściwie to ona się ze mną umówiła, bo mnie zaczepiła na portalu randkowym proponując spotkanie. Usiedliśmy na kawce i pierwsze, o co spytała, to było "Gdzie pracujesz? Bo jeśli jesteś bezrobotny, to szkoda czasu". Po takim wstępie dziewczyna była już z góry u mnie skreślona. Co to w ogóle za tekst? Każdy może stracić pracę z dnia na dzień z różnych powodów, ona również, więc co to za wyznacznik, a może szuka sponsora? Z dalszych jej wypowiedzi wynikało, że wg niej praca świadczy o człowieku. I tu się bardzo rozmijaliśmy, bo wg mnie ocenianie człowieka pod względem wykonywanego zawodu to dopiero świadczy o człowieku.

Wiem, że to nie przeszkoda, ale mam wrażenie, że częściej zawód partnera przeszkadza kobiecie, niż mężczyźnie. Sądzę, że te, którym przeszkadza i tak są w mniejszości. Jam mam różnych znajomych, z bardzo wielu środowisk. Znam bardzo dużo ludzi, którzy mają wykształcenie zawodowe, a przy tym ogromną wiedzę na różne dziedziny, obycie towarzyskie, są bardzo inteligentni itd. Znam też osoby z wykształceniem i pracą biurową, które mają tak ograniczony zasób wiedzy, że praktycznie nie ma o czym z nimi rozmawiać. Dziś wykształcenie może zdobyć każdy, a potem iść pracować do korporacji - no i ma pracę biurową

Z jednej strony bardzo określa, bo wiadomo, jak ktoś mówi, że pracuje fizycznie, to zawsze nasuwa się stereotyp człowieka z klasy średnej, nie-inteligenta. Z nauczycielami mam podobnie, nie przez rodzaj wykonywanego zawodu, ale przez podejście. Rzadko można spotkać nauczyciela/nauczycielkę, który/a nie traktuje wszystkich z wyższością na wstępie.
O swojej pracy też niewiele mówię, właśnie ze względu na nadinterpretacje i ewentualne stereotypy. Fakt, że pracuję w bardzo specyficznym środowisku, niczego nie ułatwia.

18 h pensum, urlop dla poratowania zdrowia, "praca" głosem, pierwsza liga wśród grup zawodowych biorących co chwila L4 a poza tym to wszystko gra.

Why?
Jakieś stereotypy trzymają się Ciebie.

Hahaha to ciekawe.

Co do nauczycieli to chodziłam przez lata do szkoły i bardzo rzadko zdarzały się nieobecności nauczycieli i zwykle jednorazowe. Raz tylko straciliśmy wychowawczynię, ale to z powodu ciąży ;p Więc ja nie widzę tam jakiegoś nadmiernego brania L4.

Ja nie zwracam zbytniej uwagi na to jaki ktoś ma zawód, za to chętnie się dopytuje o różne tajniki bo to ciekawe nieważne czy to lekarz, budowlaniec czy nauczyciel, od każdego można się dowiedzieć czegoś ciekawego.

Na mój zawód ludzie robią wielkie oczy i mówią "na prawdę? pierwszy raz się z tym spotykam" i często pytają jak coś się robi.

Znam trochę nauczycieli, nawet mam w rodzinie. Zawodowo też mam czasem z nimi do czynienia. Stąd to światełko.
Poza tym pisałam przecież, że czasem ulegam stereotypom

Wykonywany zawód/profesja często mówią coś o człowieku, ale daleka byłabym od stwierdzenia, że praca definiuje człowieka albo o nim świadczy. Mnie zwykle bardziej od tego, co ktoś robi, interesuje dlaczego robi właśnie to. Imponują mi ludzie, którzy lubią swoją pracę lub dążą do tego, by wykonywać taką pracę, w jakiej myślą, że będą czuli się spełnieni. Jeśli ktoś jest prawnikiem, ale dlatego, że mama i tata byli prawnikami i taką też karierę wybrali dla syna/córki, to nijak mi to nie imponuje. Imponuje mi natomiast, jeśli ktoś robi coś dlatego że tak wybrał sam, niezależnie od tego, czy to praca fizyczna, czy umysłowa.

Praca bardzo często mówi nam też coś o ambicjach danej osoby. Trudno mi sobie w sumie wyobrazić, że ktoś lubi być sprzątaczem/-ką toalet na dworcu albo pracować przy taśmie produkcyjnej, zwłaszcza, że z reguły są to bardzo nisko płatne prace, dlatego jeśli dana osoba tkwi w takiej pracy latami to najczęściej albo dlatego, że brakuje jej ambicji na coś więcej, albo nie ma chęci/motywacji/wiary w siebie wystarczającej do sięgnięcia wyżej.

Ja nie zwracam szczegolnej uwagi na zawod moich znajomych, badz ludzi, ktorych dopiero poznaje.
Ale tez inaczej ludzie reaguja jak odpowiadam"opiekunka do osob starszych", a inaczej reaguja na pielegniarke. Zawody roznia sie wlasciwie tylko tym, ze ja sie specjalizuje we wszelkiej opiece nad starszymi, nie tylko podcieraniem tylkow, czy karmieniem. Ale jednak wg niektorych pielegniarka to pielegniarka, a opiekun to a ble a fuj.

Dokładnie, wszystko zależy od człowieka i charakteru. Ludzie są różni. Ja się już oduczyłam stereotypowego myślenia jeśli chodzi o zawody. Spotkałam w życiu ludzi tempych jak strzały na wyższych stanowiskach, którym się wydawało, że są pępkiem świata. Spotkałam też mega inteligentnych, wysoko postawionych którzy byli skromni, normalni i każdego traktowali na równi. Bywają i tacy, co niczego w życiu nie osiągnęli a wydaje im się, że są Bóg wie kim, ale są też ludzie skromni, którzy pomimo, że nie wykonują pracy marzeń znają swoją wartość i potrafią szanować drugiego człowieka. Mieszanina jest ogromna dlatego nigdy nie warto wrzucać do jednego wora.

No, ja się odniosłam do tych "18 h pensum"

Alergicznie reaguję na stereotypy,na każdym polu, może dlatego, że nasze, polskie postrzeganie rzeczywistości jest tak nimi przesiąknięte.

Swego czasu spotykałam się dużo z ludźmi poznanymi przez net, a że nie jestem osobą wścibską, to dopiero po jakimś czasie dowiadywałam się, co dana osoba robi zawodowo i w ogóle mnie to jakoś szczególnie nie obchodziło.

Znam też osobiście np. policjantów ( z jednym nawet 'chodziłam, bo trudno nazwać to związkiem), psychologa, lekarzy, nauczycieli, górników itp itd i wykonywany zawód nie wpływa (tak mi się wydaje na moje ich postrzeganie.Sama też  należę do jednego z zawodów, które są stereotypowo postrzegane, i tak niestetey, spotkałam się z wrogim nastawieniem zupełnie obcej osoby, na szczęście tylko raz. Ze strony rodziny i znajomych - drobne uszczypliwości podszyte zazdrością. Mam jednak dla nich swoje argumenty albo po prostu nie wdaję się w dyskusję, czasem nie ma sensu, bo  w moim otoczeniu jest paru kanapowych ekspertów, którzy wystko wiedzą najlepiej, patrząc oczywiście z boku i w rzeczywistości mając blade pojęcie o czym mówią.

Miałam też faceta - bezrobotny, po podstawówce, a jednocześnie jeden z najinteligentniejszych ludzi, jakich znałam. I nie, nie rozstaliśmy się z tego powodu, że był bezrobotny czy z powodu wykształcenia, to on zostawił mnie. Jednocześnie potwierdzam czyjąś wcześniejszą obserwację, że często ludzie z wyższym wykształceniem osiadają na laurach, nie czytają, nie rozwijają się, natomiast osoby którym coś brakuje (w ich własnej opinii) w wykształceniu, są bardziej oczytani i zorientowani  w świecie.

Uważam że to tylko są stereotypy co do określeń i porównań. To jest naprawdę sprawa indywidualna.

Nie postrzegam ludzi przez to jaki kto zawód wykonuje. Ktoś jest fajny bo jest fajny, a nie dlatego, że jest prawnikiem, lekarzem, kasjerem, kelnerem...
Dla kogoś innego zawód wykonywany może mieć jakieś znaczenie, i czasem da się to zauważyć.. ja mam podobnie jak mówi pitagoras. Kiedy pytana o zawód mówię, że zajmuję się fotografią to zdarza mi się słyszeć - oj to pewnie kokosów z tego nie ma, teraz tylu ludzi sobie cyka zdjęcia... Natomiast kiedy odpowiem, że mam studio fotografii i reklamy to od razu jest inna gadka, jakby poważniejsza.
Muszę jednak podzielić się z Wami pewnym spostrzeżeniem.. Miałam przesympatyczną znajomą, kasjerkę z Lidla, odeszła z pracy i zatrudniła się w Sephorze, jako sprzedawca. Stała się trochę wyniosła, zarozumiała, mniej sympatyczna... Tu akurat sama pokazała jak praca może człowieka określić. Smutne.

Animatorka - kazdy z gory zaklada ze moje zycie to wieczne wakacje, ze jestem szalona, otwarta i hm.. latwa. Ze spalam z milionem facetow i niczego nigdy sie nie boje.
Bullshit.

Bardzo nie lubię, gdy nowo poznane osoby pytają gdzie pracuję, a nie wiedzieć czemu spora ilość osób ma do tego tendencję już na pierwszym spotkaniu. Chyba nigdy nie zdarzyło mi się wypytywać kogoś o zawód, bo mnie to po prostu średnio interesuje. Gdy po jakimś czasie schodzi na tematy pracy, tak bez presji - wtedy jest ok, ale uważam że istnieje wiele innych ciekawszych tematów do rozmowy.

A już najbardziej mnie irytuje, gdy słyszę pytanie o pensję... tak jakby to mnie nie dotyczyło, tylko ot tak sobie dana osoba chce się zorientować ile zarabia się na danym stanowisku kierując pytanie dot. mojej pracy akurat w moją stronę... nosz kurde.

W tym momencie praca dla mnie nie ma znaczenia - mam 22 lata, zakładając, że mowa o osoba w moim wieku, to większość jest na etapie przeróżnych prac "tymczasowych". A to żeby dorobić, a to żeby w ogóle mieć na studia. Ciężko więc, żebym po tym określała kogokolwiek.

NATOMIAST - i tutaj część może uznać, że jestem "pusta" - myślę, że gdybym była starsza, miała powiedzmy 40 lat, to jednak zastanowiłabym się głębiej nad osobami pracującymi na stanowiskach, do których nic nie jest wymagane - ani doświadczenie, ani wykształcenie, czyli do osób, które mając 40 lat, byłyby na etapie, na którym ja jestem, mając 20. Oczywiście są różne wypadki losowe, ale jednak gdybym poznała 40-latka, który właśnie rozpoczyna swoją pracę w McDonald's czy buja się jako konsultant po różnych call center, to jednak dziwnie bym na to patrzyła. Raczej bym się zastanawiała, co ta osoba robiła przez ostatnie 20 lat. Bo można nie mieć studiów, ale jak ktoś jest zaradny i ma jakiś plan na siebie, to nawet w najzwyklejszej pracy po 20 latach awansuje... albo zmieni tę pracę. Jeśli nie, to lampkę ostrzegawczą zapaliłoby mi pytanie "dlaczego?". Więc to tyle, jeśli chodzi o pracę "na minus". Jeśli chodzi o "plus", to same pieniądze mnie "nie jarają", raczej wykształcenie, więc pewnie mocno na plus byliby profesorowie czy doktorzy, chociaż to też zależy od dziedziny. Znaczy, profesor matematyki/fizyki/medycyny/informatyki byłby bardziej "pro" niż np. ktoś związany z socjologią.

Z wykształcenia prawnik i nawet nie wiem jak to opisać... Mam magisterium ze Stosunków Międzynarodowych... Czyli pani od stosunków . Zawodowo... Różnie bardzo. Tłumaczka, asystentka w kancelarii, nawet w call center zdarzyło mi się kiedyś pracować i w windykacji... Obecnie agent nieruchomości.

Czy mnie to określa nie wiem... Mam barwne CV.

Excop, zgadzam się z Tobą w pełni. Różne są koleje losu i wiele rzeczy w ciągu 20 lat może się wydarzyć. Można zachorować, podjąć decyzję, że na jakiś czas odkłada się karierę, bo inne sprawy wydają się ważniejsze (czasem są to bardzo trudne wybory), można stracić własną firmę, w którą inwestowało się czas i pieniądze, co powoduje, że wszystko trzeba zaczynać niemal od zera, można... Wiele jest tych "można", które w żadnej mierze nie powinny człowiekowi odbierać jego wartości, a nawet mogą wzbudzać szacunek. To wszystko naprawdę nie zawsze jest tak oczywiste, jak mogłoby wyglądać na pierwszy rzut oka.