Dlaczego tylu ludzi cierpi na nerwice i depresje, z czego to wynika? - Netkobiety.pl

Moim zdaniem wiele sytuacji może wpływać na taki stan rzeczy. Czasem człowiek sam nie jest w stanie znaleźć przyczyny, bo powodów może być dużo, może to być jakiś niedosyt, trauma etc, tak naprawdę zależy to od danej osoby. Dlatego myślę, że terapia to bardzo dobry sposób by dojść do tych przyczyn, kiedy sami nie wiemy w czym tak naprawdę leży problem.

Dla mnie ze złego wychowania. Bez miłości i akceptacji jakimi jesteśmy, więc osoby sie denerwują, że nie sprostają wymaganiom innych ludzi, świata...

Szczerze?

Może zabrzmi to trochę brutalnie ale myślę wbrew pozorom, że ludziom sie po prostu "w dupach poprzewracało".

Nie mają się o co martwić - mimo to nie czuja się szczęśliwi czy spełnieni.

Nie mówię, że coś takiego jak depresja nie istnieje. Ale z drugiej strony czasem zdarza mi się pokusić sie o pytanie : czy depresja (nie zawsze ale w zdecydowanej większości przypadków) nie jest po prostu wymówką dla naszej słabości? 

Ogólnie, brzydko mówiąc mam wrażenie, że społeczeństwo strasznie zaczęło się nad sobą "pieścić"

Nie mogę, nie umiem - a może nie chcę, bo czekam aż życie samo ułoży się za mnie?

Dziękuję za odpowiedzi, każda z nich niesie w sobie jakąś prawdę. Owszem depresja istnieje i jest bardzo powszechna, przyczyn też podaliście wiele. Często wyjście z depresji zależy również od nas samych, od naszego nastawienia i chęci zmiany, a czasem spowodowana sytuacją rodzinną czy materialną po prostu nas przerasta i sami bez pomocy i pozytywnego słowa możemy sobie z nią nie poradzić. Zgadzam się w 100 procentach iż w dupach się poprzewracało, ale jak mówi przysłowie 'syty nie zrozumie głodnego i bogaty, biednego', tak dopóki nie znajdziemy się na dnie czy nie zaczniemy mieć naprawdę poważnych problemów jak chociażby ze zdrowiem nie jesteśmy w stanie zrozumieć wartości i bogactwa jakie mamy (w sensie niematerialnym). Ileż to osób popełnia samobójstwa z błahych powodów, nie potrafią odnaleźć się w dzisiejszym świecie, dlatego też nie wolno tego problemu bagatelizować. Myślę, że dużo prawdy w twierdzeniu, iż to wina pędzącego świata, nacisku na lepiej, szybciej, dokładniej, ciągłego porównywania i idealizowania, traktowania ludzi jak trybiki machinerii, a nie jak istot ludzkich mających uczucia. Nie mamy czasu nawet pomyśleć czego my właściwie w życiu chcemy,kim jesteśmy i dla kogo to wszystko robimy. Upadek duchowy jak poprzeniczka podkreśliła też na pewno ma jakiś wpływ na jakość naszego życia, czasem pędząc wydaje nam się, iż wszystko od nas zależy i stawiając kolejne cele zatracamy się w poszukiwaniu planu działania do jego osiągnięcia, przecież jeszcze całe życie przede mną.....jak bardzo się mylimy. Osobiście uważam, iż zbyt mało spoglądamy na siebie nawzajem, w relacji tworzy się nasze JA i nasze poczucie wartości, trzeba wyjść do ludzi, to takie proste, a jednocześnie skomplikowane, bo w obecnym  świecie nie mając czasu nawet dla siebie samych jak tu wyjść do tych innych.

Myślę, że to też kwestia charakteru i podejścia do życia.
Jedni poradzą sobie z frustracjami, drudzy nie. Zresztą jedni mają bardziej pod górkę a inni mniej.
Z reguły ludzie bardziej wrażliwi, którzy przejmują się wieloma rzeczami są podatni na tego typu choroby.

1. Podłoże genetyczne.
2. Ciężkie przeżycia.
"Internet: nieograniczona komunikacja, nieograniczona izolacja." Myślę, że dzisiaj ludzie są strasznie samotni. Człowiek do normalnego funkcjonowania potrzebuje drugiego człowieka. Jesteśmy zwierzętami stadnymi.

...czasem mamy zwyczajnie zły nastrój....zaczęłam dostrzegać, że zmienia się moje podejście do większości spraw i nie załamuje mnie tak szybko to co wcześniej było by nie do przejścia....czegoś mi się nie chce zrobić (lub mnie to jakoś źle nastraja) więc szukam właśnie tych pozytywów dlaczego tak do tego podchodzę.... więc coś już mi się udało pod tym kątem zacząć robić, teraz czas jeszcze mocniej w to wejść i dalej pracować nad sobą....trochę się z siebie śmieje...człowiek zawsze będzie miał tzw. "dołki" i "górki" bo to związane jest z naszą pozycją w świecie, odpowiedzialnością za całość i zwyczajną egzystencją...mało aktywnie spędzony dzień to rzeczywiście przynosi chandrę sama to na sobie zauważyłam,a potem dziwne sny....brak słońca też robi swoje....ważne żeby otaczać się wkoło optymistami, ja unikam ludzi ciągle narzekających....jestem nie doskonała i staram się to akceptować.....

z różnych powodów a jednym z nich jest ... dobrobyt i pofolgowanie zasadom
po pierwsze, życie staje się coraz wygodniejsze, mamy coraz więcej wyborów, możliwości a tym samym stresu i lęków ...straty, przegrane
po drugie już nie trzeba, teraz można...i głupiejemy
trochę tracimy poczucie ... bezpieczeństwa, oparcia a to powoduje ... lęk
i brak wiary - no bo właściwie w co wierzyć?
w miłość - dobrze jak trwa 3 sezony
kasa - hmmm, wynaturza
Bóg - a gdzie on gdzie?
i tacy stajemy się coraz bardziej zagubieni w tym świecie

oldorando- nie masz pojęcia o czym piszesz. Ludzie już dawniej chorowali na takie choroby, tylko nie dochodziły informacje o nich, bo nie było Internetu. Mam nadzieje, że nigdy nie poznasz tej choroby, bo to dosłownie umieranie każdego dnia. Wiem, że nie wyobrażasz sobie tego, bo nikt kto nie miał z tym do czynienia nie potrafi zrozumieć.

melancholia była zawsze
smutek też
depresja ...

twórca ADHD na łożu śmierci przyznał, że ... to bzdura i wymysł, kto wie ile jest podobnych sytuacji

Pokolenie moich dziadków,rodziców - co przeźyła moja babcia która do końca źycia chowała chleb po szufladach w obawie przed głodem.

Moi rodzice którzy z dwójką małych dziecibz dnia na dzień zostali bez dachu nad głową.

Mimo trudnych przeźyć nie mówiło się o depresji - ale  z historii mojej rodziny wnioskuję jedno - obecna była  przemoc!

Kobiety w mojej rodzinie były zbyt zaleźne od męźczyzn albo tukły swoich męźów.Ale o depresji się nie mówiło.

Wnioskuję  więc źe jestem jedyną kobietą w mojej familii którą dopadła depresja nerwicowo lękowa.
Moźe nie potrafiłam udawać źe świetnie sobie radzę
,moźe nie potrafiłam swych negatywnych uczuć wyładować na innych.
Myślę ,źe brak wiary w to źe cokolwiek się wydarzy  to dam sobie radę ,teź przyczyniło się do mojej choroby.

Zresztą miało być jak w bajce- dobry mąź ,praca,dzieci ...
Źycie napisało inny scenariusz ...
Mam napady lęku ,czasem trudno podjąć mi decyzję typu - czy zupę ugotować z ryźem czy makaronem.Złoszczę się wtedy na siebie,bo jak dokonać wyboru typu- czekać na eksmisję czy lepiej oddać mieszkanie.

Teraz dla mnie źycie to wezwanie.
Nie dam się skurczybykom...

Mnie dopadla nerwica lękowa po traumatycznym przeżyciu (zresztą wiesz Patito).. Nie czekałam na to aż mnie zniszczy tylko udalam sie do psychoterapeutki i psychiatry... Otrzymalam leki na bazie fluoksetyny i leki na uspokojenie i po kilku tygodniach zaczelo powoli sie poprawiać. Sam stan jest trudny do opisania... lek paraliżuje i każda czynność to męka! Ja oprócz leków bralam i biore nadal tran w plynie i magnez i staram sie zdrowiej odżywiać. No i pewnie najważniejszą rzecza w walce z depresją n nerwicami to zmiana życia Np. Pracy na spokojniejszą, unikanie innych sytuacji stresujących i spokojny sen... Ale w praktyce nie jest to latwe. W końcu zyjemy w epoce wyścigów szczurów.
a w Twoim przypadku Patito to będąc poza granicami kraju na pewno różowo nie jest... Do tego pewnie tęsknisz za tym co zostawilas w Polsce.. Rodzina ( nawet ta nie doskonalą), przyjaciele, wspomnienia.. Biedaku Ty

To dlaczego w polsce 20 osob dziennie odbiera sobie zycie?

Jesli mowic o przyczyna depresji to na pewno jest ich kilka, np.

1. Kwestie tego co wewnetrznie nam brakuje, czyli ogolnie dobra sytuacja wokol nie powoduje ze dazenia duchowe czlowieka sa zaspokojone, wrecz przeciwnie, co moze rodzic niepokoj. A sa to wiara, modlitwa, oddanie sie Bogu, atruizm dla ludzi, pomoc, zyczliwosc, przebaczenie, wyzbycie sie zlosci i nienawisci, szacunek do siebie, itp.

2. Kwestie  tzw. higieny zycia, czyli zdrowe odrzywianie sie (o co jest coraz trudniej, bo zywnosc zawiera duzo chemii), ruch, sport, przebywanie na swierzym powietrzu.

3. Wplyw otoczenia tego i tamtego swiata przez odczuwanie np. poprzez odczuwanie emocji innych ludzi i spoleczenstwa (ja tak mam) a przeciez nie dzieje sie dobrze, coraz wiecej ludzi nie ma pracy, perspektyw i niektorzy to czuja - mozna sie na to zamykac.

4. Konkretne sytuacje zyciowe, wybory, ktore nie sa naszymi wyborami, swoiste mury (karma), ktore nie pozwalaja nam zrobic czegos co nie jest nam przeznaczone, utrudniaja to (depresja moze i taka role pelnic).

Nie ma czegos bez przyczyny ale i moje spojrzenie jest spojrzeniem laika. Zeby wiec zrozumiec co jest przyczyna naszego samopoczucia (nie ma czegos bez przyczyny) to potrzeba czasu i obserwacji siebie i probowania kolejnych powodow (np. poprzez ich eliminacje). Sposoby radzenia tez sa rozne, np. farmakologicznie (moze nie leczyc przyczyny), przez rozmowy z drugim czlowiekiem, zmiane zycia lub przyzwyczajen.

Ale zgadzam sie ze czasy sa takie ze tracimy tzw. poczucie bezpieczenstwa. Nie daje nam tego srodowisko, rodzina, nie daja pieniadze. W kazdej chwili moze cos tapnac, wiadomosci sa przecycone przemoca, niechecia do innych ludzi, zagrozeniem wojna, terrozyzmem, chorobami, epidemiami. Banki strasza nas odsetkami, karami, urzedy karami, niemozliwoscia prowadzenai uczciwie dzialalnosci, sady stronniczoscia, sluzby brakiem zapewnienia pomocy, itd. W razie choroby nie mamy gwarancji adekwatnej diagnostyki, itp. To bardzo zle czasy, okropne wrecz, w ktorych kroluje upadek moralnosci i bezwartosciowy (dodrukowywany pieniadz). Brak zasad, brak szacunku do drugiego czlowieka. Widac to wokol siebie i na ulicy.

Pytanie, jak sie od tego wyizolowac?

A i dodalbym taki czynnik, jak stale dzialanie pol magnetycznych i promieniowania mikrofalowego z wiez telefonii komorkowej. W Szwecji ten czynnik jest traktowany jako zagrozenie na rowni z innymi i dziala diagnostyka. Wywoluje to leki, depresje i inne zaburzenia.