Kiedy miałam lat 13, zakochałam się po raz pierwszy ze wzajemnością w o 4 lata starszym chłopaku. Wiem, byłam dzieckiem, ale serce nie sługa 
Wtedy zaczęliśmy "ze sobą chodzić". Dziś mam 19 lat i... z tym chłopakiem jesteśmy w związku do tej pory. Nasz związek teraz jest już o wiele dojrzalszy, przeżył on już dużą odległość i krótkie rozstanie. Nasi znajomi dziwią się, że mimo tego, że jesteśmy tak młodzi i mimo upływu lat, ciągle się kochamy tak, jakbyśmy dopiero co się w sobie zakochali. On jest moją pierwszą miłością, a ja jego. Wszystko pierwszy raz przeżyliśmy ze sobą. Jednak w mojej głowie zaczęło się ostatnio coś dziać. Kocham do szaleństwa swojego chłopaka, jednak czuję, że jeszcze "się nie wybawiłam". Czuję, że za młodo się zakochałam. Teraz jestem w tym wieku, w którym zaczyna się imprezować, szaleć, spełniać marzenia, a ja czuję się przez związek jak kobieta w średnim wieku, która wszystkie swoje dobre chwile ma już za sobą. Zauważyłam, że zazdroszczę wszystkim swoim koleżankom, które są wolne. Mogą robić co chcą, mogą spełniać wszystkie swoje marzenia, mogą podróżować, poznawać nowych ludzi... a mnie chyba dopadła rutyna. Chciałabym choć przez chwilę stać się "wolnym ptakiem" i wyruszyć gdzieś w świat. Niestety problem tkwi w tym, że chciałabym być wolna, a jednocześnie kocham swojego chłopaka nad życie. Nigdy nie chciałabym być z nikim innym. Kocham słuchać jego uspokajający głos, który działa lepiej, niż nie jeden lek antydepresyjny, kocham jego ramiona, w które uwielbiam wtulać się po ciężkim dniu, kocham jego oczy, w których można się zatopić po dłuższym wpatrywaniu się w nie... chciałabym z nim mieć dużo dzieci, które będziemy razem wychowywać... Dołuje mnie również fakt, że wszystkie związki z pierwszej miłości się rozpadają. Wszystkie moje koleżanki, znajomi, ich pierwsze związki mimo wielkiej i długoletniej miłości się po prostu rozpadają. Kiedy widzę zakończenie pierwszej, wielkiej miłości, dopada mnie strach, że i kiedyś mój związek kiedyś się rozpadnie bo jest pierwszy, a my z chłopakiem jesteśmy młodzi. Nie potrafiłabym być z innym, nie chcę. Nawet nie wiem jaki temat nadaje się do tego wątku. Po prostu pomóżcie co robić 
Podobne tematy
Chłopak przetrzymuje Cię zamkniętą w piwnicy?
3 2014-06-01 15:17:56 Ostatnio edytowany przez mandyyyyy (2014-06-01 15:21:40)
Nie, ale mam wrażenie, że związek w jakiś sposób mnie ogranicza, np. nie mogę być stewardessą, mimo, że to moje wielkie marzenie i spełniam wszystkie warunki, bo graniczy ono z rozpadem związku.
Swoją drogą, czy taka pierwsza miłość ma szansę być ostatnią? Co sądzicie o takich pierwszych związkach?
- verdad
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Niestety problem tkwi w tym, że chciałabym być wolna, a jednocześnie kocham swojego chłopaka nad życie.(
Ty go tak naprawde nie kochasz.Tyle w temacie.
Ty nie potrzebujesz rady lecz potwierdzenia, że nic z Twojego "związku" nie będzie...
- Anemonne
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Nie, ale mam wrażenie, że związek w jakiś sposób mnie ogranicza, np. nie mogę być stewardessą, mimo, że to moje wielkie marzenie i spełniam wszystkie warunki, bo graniczy ono z rozpadem związku.
Myślisz, że stewardessy nie mają rodzin? Nie masz racji w tym, że wybranie takiej kariery zawodowej musi wiązać się z rozpadem związku. Jeśli to Twoje marzenie, próbuj, bo nie warto rezygnować z siebie dla kogokolwiek innego. To Twoje życie i nikt inny go za Ciebie nie przeżyje, a szkoda je marnować - tym bardziej, że Twoje marzenia nie są niewykonalne.
Jestem zdania, że w dobrym związku można się i "wyszaleć" - jeśli oczywiście wyszalenie się nie oznacza zdrad. Po prostu trzeba rozumieć i szanować to, że każdy człowiek, nawet będąc w związku, jest odrębną i autonomiczną jednostką, posiadającą swoje plany, pasje i cele.
- SweetChild
- O krok od uzależnienia
- Nieaktywny
Mój pierwszy, prawdziwy związek się rozpadł. Miałam 18 lat jak go poznałam i czułam, to samo co Ty. Tylko, że eks chłopak po prostu mnie ograniczał- zazdrosny był nawet o koleżanki. Teraz poznałam prawdziwą miłość, a nadal mam niedosyt życia. Chcę jeszcze szaleć, ale z taką różnicą, że chcę szaleć z moim chłopakiem. Chcę z nim się bawić przede wszystkim, jednak oboje jesteśmy na tyle dojrzali, że nie ograniczamy siebie nawzajem i ani on, ani ja nie mamy nic do tego, jeżeli chcemy szaleć osobno. Każdy jest indywidualnością i nawet osoba, którą kochasz najbardziej na świecie nie może pozbawiać się szansy spełniania marzeń czy swobody. Tylko musicie sobie ufać i być dla siebie wyrozumiali. Moim zdaniem związek nie równa się rutyna, brak przygód, marzeń i szaleństw.
To czy związek jest pierwszy czy ósmy ma się nijak do jego trwałości.
Ty masz zwyczajnie mleko pod nosem i mentalność dwunastolatki i tu jest problem.
9 2014-06-01 19:30:33 Ostatnio edytowany przez scarvive (2014-06-01 19:31:36)
Napisałaś: "a ja czuję się przez związek jak kobieta w średnim wieku, która wszystkie swoje dobre chwile ma już za sobą".
Przecież bycie w związku nie ogranicza w spełnianiu marzeń- wręcz przeciwnie, we dwoje przecież jest bezpieczniej, raźniej i swobodniej podróżować i "szaleć" - pamietam jak ja byłam sama w twoim wieku i marzyłam o chłopaku, z którym mogłabym "poszaleć", później znalazłam i długo, długo robilismy wspólnie, co tylko chcielismy - ograniczały jedynie nas finanse.
Moim zdaniem wchodzenie w jakąś relacje w młodym wieku nie jest dobre, ja zaczęłam późno , dopiero w wieku 21 lat miałam pierwsze doświadczenie seksualne. Cieszę, się, że wytrzymałam tak długo, gdyż mając te 15 czy 17 lat dziewczyna często myśli o tym, żeby pójść gdzieś z koleżankami, wyszaleć się , poplotkować. Nie wyobrażam sobie sytuacji, żeby w tak młodym wieku być zajętą i jeszcze ograniczaną. Czasy się zmieniły, dawniej w wieku 18 lat wychodziło się za mąż, teraz w wieku 30 lat dopiero planuje się zawarcie stałego związku....Wiadomo takie romantyczne miłości są piękne, jedyne i niepowtarzalne, ale moim zdaniem to marnowanie swoich najpiękniejszych lat młodości. Jestem teraz w związku i moje życie się zmieniło, gdy byłam sama muszę stwierdzić, było inaczej, miałam czas tylko dla siebie, czytałam, studiowałam, rozwijałam się, chodziłam sobie na dyskoteki nikomu nie tłumacząc się gdzie ide, z kim, kiedy wróce. Gdy jesteś zajęta cały czas wiesz, że jest ktoś kto czeka, kto myśli o tobie, kto patrzy ci na ręce, brakuje swobody. Może zostaniecie małżeństwem, i co wtedy całe życie z jednym chłopakiem, nie uważasz, że to trochę nudne?? Czytając Twój post mam wrażenie ,że się znudziliście sobą, ciągniecie to z przyzwyczajenia... Wprowadźcie trochę świeżości, zróbcie przerwę pojedźcie osobno na wakacje, idź z koleżankami na dyskotekę, on niech wyjdZie z kolegami. Spójrz jak to z boku wygląda.