Nadzwyczajna wiez emocjonalna matki i corki

Przede wszystkim, to na Twoim miejscu bym zrezygnowała z wszelkich horrorów i innych mocniejszych filmów (pozostają Ci chyba komedie albo programy na jakiś konkretny temat:-) póki dziecko trochę nie podrośnie. Po co takie małe dziecko ma się potem stresować Twoim własnym stresem...? Skoro widzisz, że tak jest, to po prostu poszukaj jakichś spokojnych rozrywek.
Strach łatwo jest wyczuć i przechodzi na drugiego człowieka, a dziecko jest bardzo wrażliwe i to wyczuło, że Ty się boisz. Myślę, że z czasem jej to będzie jednak przechodzić. Bo małe dziecko właśnie jest wrażliwsze od dorosłej osoby i jak gdzieś powiedzmy przebywa, gdzie są inni ludzie (a zwłaszcza ludzie ważni dla dziecka, jak rodzice), to odczuwa od razu atmosferę tego miejsca, np. czy ludzie są podenerwowani, czy się boją itp. Ale później z wiekiem coraz mniej już to odczuwa, stopniowo się odgradza emocjonalnie od otaczających osób, aż wreszcie kończy się to tak, że w wieku dorosłym ludzie już czasem ledwo mogą się domyślić co może czuć osoba siedząca tuż obok, dopóki wyraźnie tego im nie okaże, czy nie powie... W zasadzie to chyba troche smutne, że tracimy częściowo naszą wrażliwość, empatię, ale z drugiej strony też byłoby to jednak bardzo męczące odczuwać nie dość, że własne emocje (nierzadko i tak dość pogmatwane i bolesne), ale jeszcze emocje np. bliskich osób... Więc widać takie przystosowanie ewolucyjne, że tego typu odczucia jakoś z wiekiem się stępiają...
Tak więc mam nadzieję, ze już nie będziesz więcej "straszyć" córci ;-) (wiem, wiem, nie robiłaś tego specjalnie, dlatego napisałam to "straszyć" tak w cudzysłowie:-) Jednak mimo wszystko, skoro ona się boi, kiedy Ty sie boisz, to i Ty widać musisz zadbać o swój stan psychiczny... A moze właśnie dla Ciebie też to złe nie będzie, sądząc po tym co opisałaś co sie działo po obejrzeniu głupiego horroru - może więc i dla Ciebie samej nawet sie okaże, że lepiej coś spokojnego wybierać... :-)
Natomiast czy inne dzieci tak maja, to nie mam pojęcia. Ja podejrzewam tylko, ze nie wszystkie. Bo ludzie różnia się wrażliwością czasem już od urodzenia i pewnie sa i takie dzieci, które nie czują za wiele cudzych emocji, i maja tak od urodzenia. Do tego dochodzi taka kwestia, że pewnie nie wszyscy rodzice też potrafią zauważyć ten swój wpływ, jak Ty go zauważyłaś, bo po prostu nie obserwują zbyt dokładnie dziecka oraz samych siebie i nie łączą tego w parę. Widzą, ze płacze na przykład, ale nie skojarza tego z własnymi emocjami, tylko pomyślą, że głodne, albo czegoś tam się wystraszyło. Niektórym mogłoby nawet nie przyjść do głowy, że to nie był przypadek, że wtedy sami np. się bali czegoś, a tu dziecko zaczeło płakać... Tak więc to pewnie ciężko powiedzieć jak wiele dzieci coś takiego ma, tj. taka empatię, wyczuwanie cudzego nastroju. Wiem w każdym razie na pewno, że również zwierzęta coś takiego mają (a one trochę sa jak dzieci przecież :-) Psy potrafią podobno nawet wyczuć chwilę kiedy człowiek umiera, czego człowiek może dokonać jedynie za pomoca aparatury ekg...