Dlaczego nie potrafię korzystać z życia?

Hej to widzę że jesteśmy w jednym przedziale wiekowym może na początek spróbuj rozmawiać z ludźmi na czterech czy innych portfelach spolecznosciowych i nie myśl ze jest z tobą coś nie tak !! Pewnie jesteś sympatycznym chłopakiem  musisz uwierzyć w siebie i  w swoje możliwości. Brak przyjaciół, znajomych z którymi od czasu do czasu możesz wyskoczyć na jakąś imprezę na prawdę boli, znam to z własnego doświadczenia. Twoi "kumple" to tak na prawdę nie kumple. Skoro wimigują się od spotkań z tobą. Powiedz mi czy zawsze tak było ? Czy zawsze czułem się taki samotny?

Bardzo smutno mi się zrobiło, gdy czytałam o Twoim życiu...Wiesz dlaczego? Bo jakbym zobaczyła siebie w liceum i po zdaniu matury. Pomimo tego, że miałam tam znajomych i kumpele, to zawsze ja bardziej ciągnęłam w ich stronę niż oni w moją. Najbardziej mnie bolało i boli do dziś, że ludzie nie liczą się ze mną i potrafią w ostatniej chwili odwołać spotkanie itd. Swojej paczki też nigdy nie posiadałam...

Wierzę, że jesteś wartościowym człowiekiem i widzę, że bardzo potrzebujdesz kontaktu z ludźmi. Może faktycznie tak jak napisała Neonia-"Twoi kumple , to tak naprawdę nie kumple". Jeszcze wszystko przed Tobą, na Twojej drodze, na pewno stanie dziewczyna i dobrzy znajomi. Tak, to prawda, nie ma jakiejś jednej opcji poznania nowych ludzi, ale może spróbuj poznać kogoś przez internet, bo wydaje mi się, że trudniej zagadać do nieznanej osoby na ulicy.

Życzęt Ci tego, by Twoje życie nabrało kolorów i by dało Ci to, czego od niego oczekujesz.

Powodzenia!

Czytając ten temat czuje się jakbym czytał o sobie, miałem podobnie tak jak ty.
W podstawówce miałem kolegów i było wszystko fajnie, mieliśmy wiele przygód a granie w piłkę to była codzienność, do czasu gdy szkoła się skończyła, moi przyjaciele odeszli do swojej szkoły rejonowej ( była to najlepsza szkoła w Warszawie) a ja nie miałem wyboru i musiałem iść do najgorszego gimnazjum, tu się wszystko spieprzyło w życiu, tu był kulminacyjny moment przez który dzisiaj jestem sam, nie będę się wdawać w szczegóły co tam się działo bo mógł bym spokojnie napisać kilkaset stron, ogólnie było tam bardzo źle, i to łagodnie mówiąc.
I wiesz co? Tam poznałem pewną grupę przyjaciół, była to druga klasa, byłem tak samotny że chciałem się przyjaźnić z kimkolwiek i nawet nie zauważyłem że moje towarzystwo to zwykła patologia, miałem masę kłopotów przez nich i gdy skończyłem gimnazjum to wówczas zakończyłem znajomość.
Tu jest rada dla ciebie, wiem co czujesz ale pamiętaj aby ta samotność nie sprawiła że zakolegujesz się z byle kim, ja to zrobiłem i żałuje, a po tej szkole było technikum, wytrzymałem tam ponad rok, ponieważ byłem tak nieufny tak agresywny że miałem masę wrogów ( tak mnie gimnazjum zmieniło) i niedawno zdałem sobie sprawę że dziewczyna która mi się bardzo podobała coś do mnie czuła, oczywiście wówczas w szkole myślałem że robi sobie ze mnie jaja ( głupi byłem) i dzisiaj już po liceum ( w którym było spoko ale bez fajerwerków) jestem sam, dzisiaj staram się nad sobą pracować, aby ufać ludziom i już powoli wychodzę na prostą.
Trochę się rozpisałem więc wybacz ale ogólnie chce ci powiedzieć że będzie dobrze, masz czas aby ułożyć życie, jesteś młodszy ode mnie i nie miałeś aż tak źle jak ja, znajdź sobie jakaś pasje i ją realizuj a towarzystwo się znajdzie.

k332, moze opisze Ci jak wygladalo i wyglada moje zycie.
Zawsze bylem osoba towarzyska, nie sprawialo mi klopotow "zakolegowanie" sie z innymi osobami. Podstawowka wiadomo duzo gralo sie w pilke, przychodzilo sie ze szkoly i odrazu szlo sie na plac zeby grac. Nie wazne, czy osoba miala 10 lat czy 18, a nawet 24, poprostu szlo sie i mowilo "moge z Wami szpila zagrac?" (szpila - gre, slaska gwara ;P). Mnostwo znajomych, mozna powiedziec, ze cala klasa chlopakow szla na plac (chodzilo sie po domach i prosilo o wyjscie i granie .) Mieszkam tez na blokach, takze zawsze gdy wychodzilo sie na dwor, to ktos byl. Tak poznalem (teraz, gdy jestem starszy moge to powiedziec) przyjaciela, ktory byl starszy odemnie okolo 4 lata. Nadszedl czas gimnazjim, rowniez szybkie znajomosci, ale ! Wyszla rowniez era "komputerow" i tak mnie pochlonely, ze zaczalem wiecej grac niz spedzac czas ze znajomymi / przyjaciolmi. Tak tez kontakty powoli sie urywaly, pomimo uporczywych ich prob wyciagniecia mnie na dwor. Bylo tak do czasow liceum, wtedy poznalem przyjaciela (wtedy tak uwazalem), ktory ciagle mnie wyciagal i tak tez zaczalem poznawac kobiety, jedna z nich byla moja dziewczyna. Po liceum zaczalem studia, oraz prace, nie moglem narzekac, dobrze zarabialem, mialem znajomych / prace. Wtedy tez przyszlo rozstanie z moja dziewczyna, zalamany nie mialem ochoty na nic (byla moja pierwsza dziewczyna). W sumie stalo sie tak, ze 2 miesiace po mojej pierwszej dziewczynie poznalem druga, tutaj zwiazek trwal nieco dluzej, ale dzieki "niemu" stracilem wszystkich znajomych i przyjaciol. Kobieta, z ktora bylem byla bardzo zazdrosna przez co stracilem ten kontakt i bylem sam na sam z moja dziewczyna (byla). Byl nawet okres, ze nie mowilem znajomym "czesc" w pracy, ktorzy wczesniej byli moimi przyjaciolmi, z ktorymi spedzalem bardzo duzo czasu. Przyszedl czas, ze zamieszkalem z ów dziewczyna razem i to w sumie sprawilo, ze przejrzałem na oczy. Rozstalismy sie, gdyz byla bardzo zazdrosna (chorobliwie), pomimo tego nie zaluje czasu, ktory z Nia spedzilem. Wtedy bylem kompletnie SAM, lecz tylko przez pierwszy tydzien. Znajomi na fakt o rozstaniu sie z moja dziewczyna, po tygodniu odnowili ze Mna znajomosc. I teraz najlepsze. Przyjaciel, ktorego poznalem w liceum podrywal moja byla dziewczyne, ktora byla ze Mna w zwiazku, pomimo, ze sam na poczatku mi mowil, ze nic z tego nie bede mial dobrego. Dzisiaj nie jestem sam, mam przyjaciela, ktorego poznalem dzieki przyjacielowi, a raczej znajomemu z liceum. Ma On narzeczona i pomimo, ze jak sie spotykamy to czuje sie jak kolo u wozu to wiem, ze moge liczyc zarowno na niego jak i na jego narzeczona. Mam nowa prace, w ktorej poznalem nowych fajnych znajomych, ktorych co prawda przyjaciolmi okreslic nie moge, ale i tak sa spoko .

Teraz najwazniejsze:
Nie martw sie tym, ze masz ciezko i brak opowiadan z przyjaciolmi / znajomymi.. Wszystko na Ciebie czeka, grunt to usmiech i pozytywne nastawienie na swiat. Nie dzis, nie jutro, ale zobaczysz, ze predzej czy pozniej przyjdzie to do Ciebie, jestes jeszcze mlody . Teraz napisze Ci cos, co sie na studiach wydarzylo. Byl dzien rozpoczecia, ceremonia, juz wszyscy siedza itd. I nagle po 10-20 minutach wchodzi koles, spozniony i nawet dziendobry nie powiedzial NIC kompletnie NIC, totaly gbur ;D. Co sie okazalo ten gbur byl u mnie w grupie i byl moim najlepszym znajomym na studiach . Pierwsze wrazenie bywa mylace . Czasem, idac do glupiego sklepu bedziesz w stanie poznac naprawde wartosciowa osobe.

Stan naprzeciwko lustra i sobie powiedz, "nie byli mnie warci, lecz jutro jest nowy dzien i nowe mozliwosci". Pamietaj o tym i nigdy nie daj sobie wmowic, ze z Toba jest cos nie tak, do momentu, az sam problemu w sobie nie zobaczysz i nie nie jest to narcyzm, to poczucie wlasnej wartosci i to, ze mozesz cos Swoja osoba DAC innym ! W dzisiejszej dobie internetu, nawet na tym forum, jestes w stanie znalesc osoby, z ktorymi bedziesz dobrze sie dogadywal i rozumial, mozliwe, ze bedzie z Twojego miasta i bedzie miala podobne problemy do Twoich, wtedy jak sie spotkacie i zaprzyjaznicie nic nie bedzie moglo Was zatrzymac .

Co do wygladu: Ja rowniez mlodo wygladalem, w wieku 21 lat czy nawet 23 proszona mnie o dowod, gdy chcialem alkohol zakupic . Dzisiaj sie z tego smieje.
Pamietaj, badz otwarty na swiat, na sytuacje, ktore Cie otaczaja, a nim sie zorientujesz bedziesz mial albo fajna paczke znajomych, albo kobiete swoje zycia .

Zacznijmy od tego, że Ty za bardzo żyjesz schematami. Czemu Ty tak bardzo uważasz, że marnujesz swoje młodzieńcze lata? Skąd Ci przyszło do głowy, że najlepsze lata na zabawę to wiek gimnazjalny lub licealny? Najlepsze lata to się na studiach zaczną.:) Weź przestań panikować, że nie będziesz miał co dzieciom później opowiadać, bo nie każdy musi mieć bujne życie towarzyskie. Wszystko jeszcze przed Tobą i na pewno zdobędziesz nowe i wspaniałe przyjaźnie.:)

To pisz tutaj do mnie jeśli tylko będziesz chciał porozmawiać. To nic dziwnego, że szukasz kontaktu ale nie możesz się poddawać. Jeśli tylko w siebie uwierzysz to dasz sobie ze wszystkim radę. Aczkolwiek nie wiem czy będę mogła spełnić twoje wymagania. Myślę, że do grona osób o niższym poziomie intelektualnym się nie zaliczam, ale moja wiedza na wiele tematów nie jest zbyt wielka.

Ale mało kto ma niesamowite życie. Tak na prawdę to bolączka większości z nas że jesteśmy szarzy i że dzień nie obfituje w niesamowite przygody. Przecież kobieta która miała bujne życie towarzyskie nie będzie mówić tego swoim wnuką bo to wstyd.