Jestem wrakiem :(

Po półtora roku ten związek się zakończył, czy dalej trwa?

A możesz powiedzieć, za co go kochasz?

Kocham po prostu. Jest chemia miedzy nami, lubię z nim przebywać i jestem przy nim sobą.

Prosił, żebym wróciła...czekał na mnie. Bylam już w drodze, w pociągu, ale w ostatniej chwili zawrocilam ze strachu.

A dlaczego Cię wyrzucił, skoro tak Cię kocha? Tego nie bardzo rozumiem...

Ja również tego nie rozumiem, dlaczego mnie ustawicznie wyrzucał?
Przez rok spotykaliśmy się na luzie i nie mieszkaliśmy razem.

1 wyrzucenie - na wakacjach, 14 dni. Po 7 dniu powiedział, ze mam kupić bilet, natychmiast zamówić samolot i wyjechać do Polski. Przyczyna - przeszkadzam mu.  Nie wyjechałam, nie było to możliwe. Pogodzilismy się.

2 wyrzucenie - miałam duze  problem w pracy, bylam rozdrażniona, smutna, potrezbowalam go, było pod wieczor, niedziela, on zmeczony, robil jakies papiery do pracy jeszcze. Poprosil o krótkie spotkanie. Odmowil. Pomimo to przyszłam , tylko na chwile. Opowiedzialam mu o swoich problemach, bylam rozdrazniona. Wyrzucil mnie z mieszkania, bo mu przeszkadzamw pracy i  w papierach...
Wyrzucal mnie i krzyczał - ze nie chce mnie stracic.

Kolejne 2 wyrzucenie w ciągu dwóch tygodni jak razem zamieszkaliśmy.
Powod- przeszkadzam mu.
Za każdym razem plakal i  mowil, ze mnie kocha.

Kocham go, napisałam. Nie chodzi o sex czy chemie, zwyczajnie -  go kocham.

Nie rozumiem tego....
Wielokrotnie płakał, również na skypie. zebym wrócila

Margolinka, prawdopodobnie masz rację. Ale ja go zwyczajnie kocham, pragne to z calych sil ratować....

Byłam u lekarza, dał mi leki antydepresyjne.

Same leki nic nie dadzą. Tu potrzebna terapia. Zrozum, że tu nie ma co ratować. On nie jest w stanie znieść obecności kogoś w domu. Przeszkadza mu to. Zamierzasz dostosować się do jego "zasad" i wychodzić z domu, gdy będziesz mu przeszkadzać w pracy? Ułożycie "harmonogram dnia"? Nie chciałabyś móc swobodnie, pewnie i bezpiecznie się czuć przy swoim mężczyźnie? Wystarczy Ci odrobina chemii, w przerwie w pracy? Gdy będzie miał chwilkę dla Ciebie? Om mówi co innego, a robi co innego. To nie miłość.

Jedyne co jeszcze przychodzi mi do głowy, to wspólna terapia. Gdyby zgodził się na to, gdyby zechciał popracować nad sobą. Może i byłby w tym jakiś sens.

Leki nie pomagają mi.
Najgorsze ze się budze rano, zaplakana i widze te sceny wyrzucania mnie z walizką z mieszkania. Jak biegnę z walizką w deszczu, o północy, potem jadę taxówką...
Albo jak wchodzę do jego mieszkania, chciałam go pocałować a on mnie odepchnął, bo ......najpierw musi jeść, a ja mam czekać....i w koncu spakował moje rzeczy i wystawił za drzwi.

To tylko niektóre akcje.
Zazwyczaj pakuje rzeczy, wyrzuca i placze.

Nasz wspólny przyjaciel, powiedział, ze się wykończymy. 3 dni kocham cię moje slonce, 3 kolejne, wynoś się.

Mamy sporo lat. Ja 35, on 45

Było wiele wspólnych dobrych chwil.......:(
Nie umiem zapomnieć o dobrych chwilach i mam wielka traume po tych przykrych akcjach.

Ja się boję! Nie uloze już sobie zycia. Jestem zniszczona.
Jak mogę wyjść, spotykać się z ludzmi, mężczyznami, jak jestem zastraszona, nie ufam nikomu i się boje!!!!!!!

Jak w każdym związku. Są dobre chwile i złe. W Twoim związku chyba jednak te złe są decydujące. Nie wyobrażam sobie wyrzucenia z domu. W każdym razie na pewno nie z powodu "przeszkadzania w pracy", zwłaszcza kiedy partner ma problem.

Po raz kolejny muszę się zgodzić z Margolinką (który to już dzisiaj raz? ), że z uwagi na jego wiek istnieje duże prawdopodobieństwo, iż on już nie potrafi być w związku. Zbyt długo był sam.

Boisz się, że nie ułożysz sobie życia? A wyobrażasz sobie wspólne życie z nim? Obawę, że znów Cię wyrzuci gdy "będziesz przeszkadzać"?

A ten traktuje Cię dobrze?

Wiesz co... dla mnie nie ma nic "lepszego" od tego co wymieniłaś, w tym co robił Ci tamten facet.
On nie jest zdolny do miłości. Jego jakieś fobie i obsesje, uniemożliwiają kontakt z drugim człowiekiem.
Szczęśliwej miłości, to byś z nim raczej nie przeżyła. Byłoby coraz gorzej.
Parę dobrych chwil, to za mało aby być razem. Dobre chwile, muszą przewyższać ilością te złe. Tu było odwrotnie.

Luc, nie wiem który raz Czy to ważne? Ważne, że podobnie myślimy. Znaczy to, że nie pisze jakichś strasznych głupot, skoro jeszcze ktoś się ze mną zgadza.

Anno, myślę że akurat tego, już nie da się ułożyć. 45letni rozwodnik, od 10 lat mieszkający sam...nie dopuszczający nikogo do siebie, nie jest to dobry materiał na partnera. Sama się przekonałaś. Jeśli uczucie nie było w stanie przełamać jego "naleciałości", to nic już tego nie zrobi. Będziesz nieszczęśliwa, zmarnujesz sobie życie. Musisz wybrać sama. Jeśli lubisz być nieszczęśliwa, dobrze Ci z tym, to czekaj aż znów będzie miał okazję Cię wyrzucić, gdy zakłócisz jego spokój.

To nie jest facet który po rozwodzie był sam i który chce być sam. Wręcz przeciwnie, mowi o cierpieniu z powodu samotności. czesto placze. Jest b. otwarty i towarzyski.
Miał dwa związki po rozwodzie, roczne. Podobno to kobiety odchodzą...pierwsza zona, i jej zdrada.

Mowil ze kobiety go ranią a nawet oszukuja i odchodzą!!!! Ze zadnego ukojenia/spokoju mu  nie daly.

Wg mnie zadnej nie dal 100 procent zaangażowania, zaufania,  bo trzyma dystans....koncentruje się na sobie......nie ufa....
i dlatego nie wychodzi.....

Jak chciałam 100 procent, to zostałam....wyrzucona.

Znowu ten sam sen, o wyrzucaniu z mieszkania....ponizaniu i olewaniu.......

Tak pragne znalez cieplego mezczyne. Dobrego.

Widocznie nie potrafi kochac, ani sie zmienic.

Witajcie

Poniekąd rozumiem Annę - sama tkwiłam w toksycznym związku przez wiele lat. Rozumiem też jej obawy. Aniu - nie ma w życiu nic gorszego niż zapominanie o własnych prawach, poświęcanie siebie, własnych marzeń, życia, osobowości dla człowieka, którey nie potrafi tego uszanować, docenić a bardzo potrzebuje cudzego nieszczęścia. Tak wygląda na moje oko Twój związek z tym człowiekiem. Związałaś się z wampirem, który napędza się Twoimi łzami, dlatego mimo, że Cię wyrzuca płacze, bo chce, żebyś wróciła i chce znów Cię wyrzucać. Nie brnij w to - ten człowiek to model "smorzucający się" - tamte kobiety miały włączony zdrowy rozsądek, odeszły i prawdopodobnie cieszą się życiem - same lub z kimś, ale nie cierpią tak jak Ty.

Tak wyłączył! , bo uważa, ze to ja go ranie, nie kocham, krytykuję, nie akceptuję, wyzywam, ze jest smieciem (jego słowa), ze go nie chcę.....

Ze jestem kolejną "głupią krową" w jego życiu, która go nie akceptuje, oszukuje, zdradza czy będzie zdradzac, która nie kocha....

Miesiąc czasu zajęło mu, by mnie przeprosił ze pierwsze wyrzucenie. Mówił ze myslal o tym (miesiąc!), ze zle postąpił i nie powinien mnie wyrzucać. TYlko przytulić i pocieszyć jak przyszłam do niego z kłopotem.

Wiec teraz jego zdaniem zapewne całkowicie już przegielam.

Ten facet jest chory.
Jak najdalej od niego, faktycznie bycie z kimś takim nie bez powodu doprowadza do takiego stanu.
Niestety uzależniłaś się i też potrzebujesz pomocy, psychologa.

Kasowałam go na skypie około 5 razy. Za każdym przyslal ponownie zaproszenie a ja czekałam az przysle.

Czyli on wcale nie cierpi?????????????????, tylko ja?

Jasne że on cierpi. Nie umie się do nikogo zbliżyć i ma krzywy obraz rzeczywistości. Nie mniej jednak Ty dbaj o sobie, a nie mocz oczy w pogoni za iluzją!

Anno, Ty niczego złego nie zrobiłaś. To jego czyny są złe. On zachowuje się egoistycznie, bo do tego przywykł będąc sam. Żyje sam dla siebie, sam dla siebie jest najlepszym towarzystwem, sam wszystko robi najlepiej. Nikt nie pasuje mu do jego wizji. Każdy, czy to będziesz Ty, czy jakakolwiek inna kobieta, on tak samo się zachowa, bo do tego już przywykł. "Tak ma być i już..." bo inaczej "pan i władca twierdzy"(jaką jest jego dom) się wkurzy i wyrzuci za drzwi za kare. Tu nie ma niczyjej winy, niczyjej prócz jego samego.

Płacze, bo wnerwia go że nikt nie chce przyjąć "jego warunków", które jedynie on sam uważa za prawidłowe. Chce rządzić. Mieć władze nad wszystkim. Wypełniać swój plan, bez względu na to czy jest dobry, czy nie. Jeśli ktoś mu ten plan zaburza, to wtedy płacze, "bo dlaczego kolejna kobieta nie chce mnie takiego jakim jestem, przecież jestem taki dobry". On się nie zmieni. Ty musiałabyś się zmienić, zapomnieć o swoich potrzebach, podporządkować się w 100%, być taką kukiełką, którą "pan wprowadza w ruch". Siedzieć i czekać. W ciszy. Nie niszcz sobie życia. Odpuść.

Życie to nie tylko 4 ściany . Poprzednie partnerki teź widocznie tak traktował , tylko się do tego nie przyznaje . Sprzątanie , gotowanie , jedzenie , sex i co dalej ? Ileż można w 4 ścianach . wytrzymać . To strasznie nuuuuuudne . Wychodzić z domu jak najczęściej . Spaaaaaacery proponuje . Mózg w 4 ścianach fiksuje .

Ale on NIE umie być z kobietą w domu , czy Ty tego nie widzisz ? . On ma POWAŻNE  problemy ze Sobą . Związek to nie tylko kocham Cię , ale bycie razem pod jednym dachem , to dopiero sztuka , dla nie których bardzo truuuuuudne,  np.  jak dla Twojego  partnera . Oboje potrzebujecie fachowej pomocy specjalisty i to natychmiast . Pozdrawiam .

Cięzko mi będzie teraz kogoś fajnego znaleźć, skoro on ciagle jest w mojej glowie i za nim tesknie.
Będę kasować wszystkich, bo .....kocham jego, pomimo tych jazd..

Nie wiem co robić. Najchętniej bym do niego pojechala, ale jak?

Nie wiem już  jaki jest fajny. Nie znalazłam nigdy takiego, jak chcę i nie mam sily szukac
Widzisz, ze jak się zakocham, to za każdym razem......się rozczarowuje. A to boli! Nie chce tego bólu związanego z rozstaniem

Tak, nie mam co marzyć o idealnym....ani go sobie wyobrazać. Nigdy takiego nie poznam. Nie marze już o tym.

Może powinnam zaakceptować jakim jest i tyle! Nie robić afer , tylko nauczyć się z nim obchodzić, normalnie funkcjonować.  W końcu razem z kims zyc. Potrzebuje już tego!!!

Równie dobrze, mogłabyś iść i poprosić aby zamknęli Cię w więzieniu. Albo w psychiatryku. Też byłabyś "z kimś", a warunki życia podobne.

Przestań pisać tak niedorzeczne dyrdymały. Jak można chcieć być z kimkolwiek, rezygnując z siebie, ze swojego zdania, ze swoich potrzeb, z wszystkiego. To nie byłoby "życie z kimś", ale "obok kogoś". Nadal byłabyś samotna.
Na pewno poznasz kogoś. Musisz jedynie zacząć szanować sama siebie. Wtedy inni będą również Cię szanować. Inaczej... nie ma powodu aby Cię szanowali, skoro sama tego nie robisz.

Tylko jakie rodziny mają te "dostosowane"? Myślisz, że ich życie jest normalne i spokojne? Mają za mężów alkoholików, hazardzistów, narkomanów, ludzi dla których liczy się nałóg a nie rodzina. Przepijają, przegrywają, dają za przeproszeniem w żyłę, za pieniądze na życie swojej rodziny, biją, ubliżają...a niektórzy wyrzucają z domu razem z dziećmi. Niektórzy jeszcze wolą życie z "adrenaliną" i raz  na jakiś czas jadą na "wczasy za kratami". No na prawdę, idealne rodzinne życie. Tylko pozazdrościć i się "dostosować". Twoje byłoby podobne. Nie znałabyś dnia ani godziny, kiedy Twój "ukochany" wyzwie Cię i wystawi za drzwi. Myślisz, że fajnie by było w środku nocy stać z walizką za drzwiami z dzieckiem na ręku? Skąd niby masz gwarancję, że tak by nie było?
Co innego "dotarcie się", Bo wtedy oboje partnerów daje coś z siebie, coś w sobie zmienia. Tylko w jego przypadku to niemożliwe. On nie chce nic zmieniać w sobie. Nie widzi w sobie nic złego. On chciałby zrobić z Ciebie marionetkę, żebyś tańczyła jak on Ci zagra.

To co napisałaś w swoim ostatnim poście.... ehhh... dawno nie czytałam coś bardziej ubliżającego kobiecej godności...