Apatia

Doskonale zdaję sobie sprawę, że życie jest bardzo zmienne, nie wiem, czemu o tym piszesz. Ostatnio właściwie gwałtownie się zmieniłam i stałam się niemal przeciwieństwem swojej byłej osoby. Ale w tej chwili jestem kolejnym zaprzeczeniem samej siebie. Nie jestem już osobą, która wszystko bardzo intensywnie przeżywa, jestem czymś, co nic nie przeżywa wcale.
Myślę, że to musi mieć jakiś związek z tym moim zauroczeniem czy czymś. Niedawno zakochałam się w takiej jednej dziewczynie, przez to ciągle czułam jakieś gwałtowne uczucia, zwłaszcza w jej obecności. Samo spojrzenie na nią było niesamowitym przeżyciem. Ale od jakiegoś czasu robię, co mogę, żeby jej unikać, nawet nie zerkam na nią, udaję, że jej nie ma. Dlatego nie mogę znowu poczuć tego, co czułam patrząc na nią, rozmawiając z nią. Zaczęłam spotykać się z innymi, ale i te spotkania stały mi się obojętne, mimo, że te dziewczyny są fajne i w ogóle. Doszukiwałam się sensu życia w swojej miłości i teraz, gdy muszę się z tym rozstać, sens życia też odpłynął. Tak sobie dryfuję gdzieś na morzu, prąd mnie może gdzieśtam porwie, może opadnę na dno, nie wiem i nic mi się nie chce z tym robić.
Gdyby to było możliwe, to bym podeszła do niej i poprosiła o zwrot serca. Może to by mi pomogło. Ale sądzę, że prędzej czy później nowe serce wyrośnie. Ciekawe, czy zdąży zanim zawalę studia. W sumie nawet fajnie tak sobie podryfować, tak sobie leżeć gdzieś na tafli wody, takie małe, śmieszne coś sobie tak istnieje. Nie wiadomo po co, ale jest, czemu nie.

Nie mam dzianych rodziców. Właściwie to mam dość trudną sytuację finansową. Do tego raczej nie dałabym radę znaleźć sobie dobrej pracy, którą mogłabym utrzymać. Codziennie mam choć trochę ruchu i świeżego powietrza, lubię sobie potańczyć. Ale to wszystko tak bardzo nie ma sensu. Żadnego wcale. Żyłam z przekonaniem, że może w końcu spotka mnie coś wielkiego, pięknego, spotkało, i teraz nie mam nic. Jeszcze tylko czuję przywiązanie do przyrody. Teraz tak czuję to chłodne, świeże powietrze z zewnątrz. Pewnie woda w Wiśle jest podobnie chłodna. Chciałabym zobaczyć, jak to jest wskoczyć do takiej zimnej rzeki z mostu. I poczuć ten szok. I potem walczyć o oddech i przegrać. Ciekawe, jak to jest tak stracić przytomność z wodą w płucach. Nawet nie bardzo mnie obchodzi, że tata i inni by cierpieli potem. Jeśli nie z tego powodu, to cierpieliby z innego. Takie jest życie, pełne cierpień, nawet nie do końca uzasadnionych. Jakoś by sobie poradzili. Co nas nie zabije, to nas wzmocni. Na pewno nie byłoby aż tak źle.