Opiekuńczość?

Wprost szaleję za opiekuńczymi facetami. Ale podchodzę do tego z dystansem, bo wiem, że to u mnie przejaw tzw. "problemów z tatusiem"

Opiekuńczy facet?
Na wszelki wypadek sprawdziłam: nogi mam sprawne, ręce też, głowę - również. Opieki potrzebuję, gdy jestem chora. Gdy jestem zdrowa (a taką jestem najczęściej) chcę, by przy mym boku stał partner - dorosły i dojrzały mężczyzna.

to jest ciekawy temat, bo ja chyba w każdej relacji jestem ojcem

Opiekuńczość w sensie robienia kobiecie dobrze, sprawianie jej przyjemności, pilnowanie by nie stało się jej nic złego, stawianie się w jej imieniu, obronie, w razie potrzeby wspieranie, takie dbanie o jej dobro i bezpieczeństwo. W pewnym sensie nawet takie adorowanie. Nie wiem, ale mi się wydawało, że faceci tak już są genetycznie zaprogramowani ? takie ich pierwotne zadanie, chronić ? przynajmniej jak tak to widzę.

Mówienie dziewczynie, co jest niezdrowe, i czym to grozi. Jeść może, co chce, byle zdrowo. Oczywiście, od czasu do czasu, można zjeść coś mniej zdrowego, a dobrego, ale jak dla mnie stałe niezdrowe odżywianie świadczy o zaniedbaniu i niewiedzy. Kobieta musi odżywiać się zdrowo, by była zdrowa. ?Jesteś tym, co jesz?. W przeciwnym razie, na dłuższą metę nie mógłbym związać się z kimś, kto się tak odżywia. Siedziałoby mi ciągle w głowie, że za kilka lat dostanie zawału, albo raka, a wtedy nawet opieka lekarska jej nie pomoże. Jak dla mnie, to dbanie o jej przyszłe dobro i zdrowie. Jeżeli jej ?tatuś? odpowiednio nie wychował/wykształcił, to co?

Ego, tego co opisałeś nie nazwałabym opiekuńczością. Ja to nazywam przemądrzałością. Jeśli ktoś wie lepiej co jest dla mnie dobre, jak powinnam postępować, co jeść, jak się ubrać - nie cierpię takiego podejścia.

Moje odczucia w tej kwestii najlepiej ujęła A-xamit. Dla mnie ta pożądana opiekuńczość to niespodziewana parasolka na przystanku, telefon czy dotarłam nocą do domu, pytanie czy nie zrobić za mnie czegoś, czego nie lubię lub co dla mnie jest trudne. To takie trochę odgadywanie myśli drugiej osoby, ale bez żadnego narzucania jej własnych myśli
Podobne sytuacje stają się dla mnie nie do zaakceptowania gdy ktoś się upiera, że mam zabrać parasol, upiera się, że po mnie wyjdzie kiedy ja mówię, że nie chcę, zabrania mi chodzić samej wieczorem "bo coś mi się może stać", nadmiernie wyręcza mnie i usiłuje pomagać tam, gdzie wcale tej pomocy nie oczekuję.

Lubię czuć, że mogę na kogoś liczyć, ale nie znoszę kiedy ta osoba traktuje mnie jak niepełnosprytną...

W związku to według mnie bardzo ważne, no przynajmniej dla mnie. Tę opiekuńczość to ja już chociaż widziałam po tym jak odnosił się do rodziców, do zwierząt. Jak widziałam, że ich nie zlewa itp, to że raczej i wobec mnie będzie w porządku. A w związku jest to dla mnie ważne, że partner będzie się troszczył, a nie np oleje i bym sobie radziła sama. Wiadomo, nie chodzi, by chodzić za kimś, chuchać, dmuchać, ale żebym mogła niego liczyć, na to, że gdy źle się poczuję, to zrobi mi herbatę, pogłaszczę, zaopiekuje się w tym sensie. No i mój facet  taki jak najbardziej jest

Co do tego co napisałeś, to dla mnie to jest ok, ale w pewnych granicach. Ja mówię czasem chłopakowi, że np uważam, że teraz odżywia się niezdrowo, że martwię się albo on mi i wtedy faktycznie czasem takie powiedzenie coś uświadamia i sami zaczynamy to zmieniać. Jednak nie jest to chodzenie za kimś i np mówienie "Ej, nie jedz tego, bo niezdrowe" i kontrolowanie kto co jadł, bo to np dla mnie przesada. Można powiedzieć, ale zmuszać to też nie, takie jest moje zdanie. No, ale to, że partner się martwi i mówi, że uważa, że np odżywiam się niezdrowo jest dla mnie ok, faktycznie jest to dla mnie lepsze niż olewanie i "rób co chcesz", ale jak mówię bez zmuszania.

Mój jak najbardziej wyjdzie po mnie, by nic mi się nie chciało i te inne co wymieniłeś, obroni gdy trzeba, ale też nie robi na siłę- to moim zdaniem klucz. No bo jakby na siłę np jak dziewczyny pisały wręczał mi parasolkę, to też przesada. Proponować itp tak, ale nie zmuszać.

Ego82, bardzo dziękuję za komplement Miło mi, że tak uważasz Ja też lubię czytać Twoje posty, też uważam, że są rozsądne, uważam, że jesteś jak najbardziej w porządku

Myślę, że być może inne osoby zrozumiały, że Ty chcesz na siłę wybierać co ma jeść i takie tam. To co innego niż wspomnienie, że np to niezdrowe i że się o nią martwisz- to jest po prostu miłe moim zdaniem i dla mnie normalne, że partnerzy się o siebie troszczą, nie kontrolują. No, ale troszczą, bo jak wiadomo złoty środek trzeba zachować i także tutaj nie przeginać

zgadzam się w 100% z wypowiedzią.

Natomiast odżywianie się to jest każdego indywidualna sprawa. Czesto zdarza mi sie skusić na jakieś pokarmowe grzeszki, choc ćwiczę. W życiu jest tyle zakazków i nakazów, ze jedzenie jest dla mnie przyjemnością. Jeśli mój meżczyzna mówiłby mi co WEDŁUG NIEGO MAM JEŚĆ to nie byłaby z nim. Mozesz ostrzegać kogoś jeśli bierze narkotyki, pali, pije LUB MA SPORĄ NADWAGĘ. Ty zwyczajnie sie narzucasz i to w bardzo niefajny sposób. Badź nachalny i drażliwy to Twoja kobieta szybko się z Tobą rozstanie. To wewnątrz siebie trzeba poczuć że chce sie zmienić nawyki żywnościowe!

p.s Szalenie Kocham mojego mężczyznę za jego opiekuńczość

Nie dlatego, że ludzie są nieświadomi, a dlatego, że mają to po prostu w nosie. Robisz ze swojej dziewczyny trochę kalekę "Jesteś tępa i nie wiesz co jest dla ciebie dobre, ja wiem. Rób co mówię, albo umrzesz na zawał". Uwierz, że ludzie którzy jedzą kilogramy żarcia z McDonalda są w 100% świadomi tego, że to niezdrowe, powoduje otyłość itd. Ale jedzą, bo im smakuje i jeść będą, choćbyś nie wiadomo jak ich nastraszył. To tak jakbyś tłumaczył palaczowi, że papierosy są szkodliwe, albo narkomanowi musiał mówić, że ćpanie kończy się śmiercią- przecież oni doskonale o tym wiedzą, nie trzeba im tłumaczyć. Nie rób ze swojej panny ćwierćinteligenta, jest dorosła, może jeść co chce i zapewniam cię, że doskonale wie jaki wpływ ma śmieciowe żarcie na organizm. Jak na moje to się wymądrzasz i ostrzegę cię, że twoja kobieta może nie chcieć drugiego tatusia, a normalnego partnera. Jeśli nie znajdzie go w tobie, to znajdzie u innego- który nie będzie jej traktował jak upośledzone dziecko.

Definicji nie podam, bo to jak pupę, każdy ma własną. Niektóre babki będą zachwycone, że facet im mówi "załóż dziś płaszcz, a nie kurtkę, bo na kurtkę jest za zimno", dla innych to będzie gruba przesada i tylko je zezłości.

Nie, niespecjalnie.
Chcę partnera wspierającego, czyli takiego, który, kiedy przyjdę do niego po pomoc czy radę, nie oleje tego sikiem prostym (bo np. dla niego mój problem to nie problem), tylko doradzi albo wesprze. Natomiast nie potrzebuję i nawet nie chcę, żeby sam z siebie jakoś starał mi się wygładzić wszystkie przeszkody.

Ogólnie mam zawsze wrażenie, że taka opiekuńczość, niekoniecznie świadomie, może podświadomie, ma trochę za zadanie "kupić" partnera. Potem, jak partner zgłosi jakieś pretensje o coś można się oburzyć, że jak to - ja się o ciebie tak troszczę, a tobie się jeszcze nie podoba?! Poza tym może wzbudzać uczucie zobowiązania, przez co kobieta może uważać, że już nie ma prawa narzekac na coś, skoro on się tak stara.

Osobiście nie za bardzo podoba mi się takie podejście.
Abstrahując od kwestii żywienia, które zmieniają się jak w kalejdoskopie zależnie od mody, nurtu itd. nie podoba mi się, że ktoś swoje osobiste poglądy uważa za jedynie rozsądne i robi założenie, że każdy rozsądny się z nimi zgodzi, a jak się nie zgodzi, to jest nierozsądny. To bardzo egocentryczne moim zdaniem.

Ja bardzo dużo czytam, to moja pasja, co więcej uważam, że czytanie rozwija, nie tylko horyzonty myślowe, ale i zasób słów, intelekt, etc etc. Mogę zaproponować swojemu partnerowi, żeby więcej czytał, przedstawić argumenty za, ale jeśli je odrzuci, to jest wyłącznie jego sprawa. Wolno mu. I nie wyobrażam sobie, że szukam innego faceta, bo ten za mało czyta. Albo co innego je. Albo ubiera się inaczej niż JA uważam za rozsądne. Dla mnie osobiście to kosmos jest.

W trakcie neutralnych rozmów widzę jakie kobieta ma podejście do pewnych spraw. Nie musi się stosować do tej wiedzy, jeśli nie chce, tak samo jak ja nie muszę się z taką kobietą wiązać i coś więcej planować. Po prostu widzę, czy się zgadzamy pod tym, czy innymi względami... by uniknąć takich sytuacji.

Opiekuńczość wynika z genów, według mnie, oraz uczuć do drugiej osoby tj. robienie partnerowi dobrze z własnej chęci i woli, pragnienia, uczucia itd. (Mi akurat sprawia to przyjemność wobec osoby, którą kocham, pożądam itd.)   Ot tak, po prostu. Albo kobieta to odwzajemnia, i cieszy się tym albo nie. Mnie akurat nie interesuje czyste zobowiązanie, robienie czegoś z takiego właśnie poczucia, raczej z odwzajemnienia, własnego pragnienia. Jeśli daję, owszem oczekuję, ale nie zobowiązuję. Bo to chyba jednak nie do końca to, czego druga osoba by chciała. Nigdy nic na siłę.

Ja myślę, że wiele osób w wątku myśli, że Ty chcesz na siłę ją zmuszać, nie wiem, ganiać z marchewką, żeby ją jadła, a nie np coś niezdrowego A jak Tobie chodzi o to, bo raczej dobrze cały czas rozumiem, że powiesz, że coś jest niezdrowe, jak będzie przesadzać, to też nie widzę nic w tym złego. Mój chłopak przesadzał z piciem Coli, pił praktycznie codziennie, zazwyczaj co najmniej 0,5 l czy litr dziennie... Ja mu mówiłam co o tym myślę. Oczywiście bez zmuszania, ale powiedziałam, że to nie jest ok. W końcu i tak pił, wiadomo, dorosły człowiek, ale odbiło się na jego zdrowiu, a teraz już sam mocno ogranicza i pewnie niedługo prawie w ogóle nie będzie pił. Wiadomo, druga osoba sama musi zrozumieć, ale nie widzę nic złego w powiedzeniu co i jak. Nikt nie mówi o zmuszaniu, ale powiedzieć coś to chyba normalne, a nie udawać, że "ok, to bardzo zdrowe".

Wyrazić swoje zdanie warto, ja po prostu mówiłam o tej Coli np, bo się martwię. Mój jak przesadziłam i długi czas jadłam niezdrowo, to też mi powiedział. Zwłaszcza, że np z tego względu byłam otyła- 1 stopień otyłości, do czego na pewno nie wrócę, bo wiem, że to było złe. Aaa, tylko może nie mów o tych zmarszczkach, wiadomo, złe jedzenie na to też ma wpływ, przyśpiesza często starzenie skóry, ale jednak z zmarszczkami lepiej nie wyskakiwać, bo to trochę tak jak kupić krem przeciwzmarszczkowy- można urazić Lepiej mówić o zdrowiu, to tutaj jest najważniejsze moim zdaniem.

missF, moim zdaniem nie do końca masz rację. Mój chłopak np wie, że to jest niezdrowe, ja też wiedziałam, że niezdrowo się odżywiam. Jednak jak mi to powiedział, to jednak motywacja. Jak ja mu powiedziałam, to też jakaś motywacja. Owszem, najbardziej ogarnął się, bo ma problemy zdrowotne, ale wcześniej jak mu powiedziałam, to też już czasem mniej pił, starał się. Owszem, jakby nie starał się, to ja już nic nie uczynię, ze smutkiem, ale skapitulowałabym, bo wiadomo, nie mogę go zmuszać i patrzeć czy pił Colę czy nie. No, ale powiedzieć mogłam co myślę, że się martwię. Dla mnie to też sporo daje, bo sami wiemy, że to niezdrowe, ale my potrzebowaliśmy jeszcze takiego kopniaczka, takiej motywacji. Dla mnie to akurat jest opiekuńczość, bo jak piszę nie chodzi mi o zmuszanie, tylko wyrażenie swojego zdania, wyrażenie, że "Jesteś mi bliski, martwię się o Ciebie"

No i wiadomo, to nie jest to, że jest jedna słuszna prawda. Jednak jeśli partner ma fatalne nawyki żywieniowe, to moim zdaniem nie ma nic złego, by powiedzieć. Mój partner nie jest jakimś zapalonym w fitness czy takich tam, ja też nie, ale troszczymy się o siebie. Tylko o to chodzi. Nie zrezygnowałam z bycia z nim, bo pije dużo Coli Ma wspaniałe cechy, więc no proszę Was Jednak wiem jakie to niezdrowe zwłaszcza, że pił tak codziennie, często litrami. Dlatego wyraziłam swoje zdanie. Wiedziałam jednak, że co z tym zrobi to jego sprawa i że wiadomo, nie mogę zmusić. Oczywiście teraz cieszę się, że to ograniczył, każdy z nas czasem sobie pozwala na coś niezdrowego, nie jesteśmy zafiksowani, ale jednak wlewać w siebie codziennie lub prawie codziennie litry Coli to bardzo niezdrowe i naprawdę w szybkim tempie doprowadziłoby do wielu chorób.

Tego raczej nie wytrzymałby żaden organizm, sami wiecie, że Cola to jeden z najbardziej niezdrowych napojów, jest bezwzględnie niezdrowa. Dlatego się o niego martwiłam, co uważam za normalne. Inna sprawa, że sama nie rozumiałam jak można pić tyle Coli, sama jestem wyjątkiem chyba, nie przepadam za nią No, ale to też kwestia nawyków, bo jak byłam mała u nas praktycznie Coli rodzice nie kupowali, więc siłą rzeczy nie ciągnie mnie do niej, u niego było odwrotnie, co jak dla mnie jest błędem, dlatego raczej tak często sięgał po Colę. Wiele jest takich przykładów, rodzice często uczą złych nawyków. No, ale ok nie o tym temat, bo już odbiegam

Tak że widzicie, nie chodzi o jakieś ślepe wzięcie partnera, by robił tak jak chcę, tylko wyrażenie troski, tego, że to niezdrowe. Często słowa od bliskiej osoby motywują, mogłabym nic nie mówić, ale jaki wtedy byłby związek, skoro ja bym się wstydziła mu powiedzieć, że to niezdrowe i martwię się o niego? To normalne w związku moim zdaniem, że się o siebie martwimy i wtedy to wyrażamy- oczywiście nie co chwilę i nie nad opiekuńczo, ale po prostu wyrażamy, potrafimy to sobie otwarcie powiedzieć.  Nie chcę go zmieniać, powiedziałam tylko, że się martwię, bo to niezdrowe, a pije tak dużo codziennie Coli, to serio źle Waszym zdaniem? Moim zdaniem to nic złego

Dzięki Szczera prawda, miło mi się Ciebie czyta.

Uważam, że taka wszechogarniająca troska (ciepło się ubierz, jedz zdrowo, nie chodź sama w ciemnej ulicy etc.) wynika z ukrytej potrzeby kontrolowania drugiej osoby. Ktoś nazywa to opiekuńczością, ale nieświadomie chce decydować o tym, co będzie robić druga osoba. Gasi przez to swoje lęki.
Jak byłam nastolatką, to związałam się z taką osobą. Ten chłopak chciał, żebym informowała go, jeśli gdzieś idę, bo on się martwi i jakby mi się coś stało, to on musi wiedzieć, gdzie jestem. Później było, że jak z kimś się spotykam, to najlepiej, żeby on był też przy tym, żeby mnie obronić, jakby mi ktoś coś złego powiedział. Jak szłam do lekarza, to on się pchał do gabinetu ze mną. Jedzenia nie kontrolował, bo sam lubił pojeść niezdrowo, ale ubieranie się już tak.
Wszystko było argumentowane martwieniem się i mnie  faktycznie sprawiało wrażenie opiekuńczości. A w praktyce ograniczało mnie okropnie i rozstaliśmy się.
Nie mówię, że każdy opiekuńczy człowiek tak ma, ale zawsze warto pomyśleć, czy ta opiekuńczość nie ma drugiego dna.

Lubię opiekuńczych facetów,wtedy widzę, że mu zależy. Nie znam kobiety, która tego nie oczekuję od swojego faceta. Wtedy wiem, że mam na kim polegać, kto mi pomoże i mogę czuć się bezpiecznie. Taki facet rośnie w moich oczach. Natomiast wszystko z umiarem, nie lubię być "wyręczana", chce mieć swoje życie, czasem sama poradzić sobie z problemem, sama pobyć, pomyśleć. Nie lubię jak ktoś "wisi" na mnie.

Ja mówię "nie rób tego, bo to niebezpieczne". Jednak. Co więcej uważam, że w pewnych okolicznościach nawet aktywne przeszkodzenie w czymś ma sens o ile to jest wyjątkowo durne i ryzykowne. Gdzieś już dawałam przykład, że gdyby mi przyszło do głowy skakać na balustradzie mostu, to nie powinnam się dziwić, że mnie ktoś stamtąd ściągnie, zanim zlecę i skręcę kark, co więcej zrobi to bez cackania się. Natomiast w sytuacjach, gdzie nie ma bezpośredniego zagrożenia życia... cóż, też reaguję.

Mam przyjaciółkę z pewnym w miarę opanowanym, ale dość upierdliwym zaburzeniem osobowości, ona co jakiś czas wpada na takie pomysły w rodzaju "pójdę na spacer o 3 w nocy po najbardziej niebezpiecznej okolicy w Warszawie, na pewno będzie super". Albo "zostanę prostytutką, bo to ekstra fucha". I w tej danej chwili jej się to serio wydaje ekstra, tylko, że za 2 dni już jej się tak przestanie wydawać. Jakby jej ktoś w takich chwilach trochę nie wyhamował, to już z 10 razy by ją ktoś zabił.

Więc tu jak dla mnie trzeba po prostu oceniać konkretną sytuację i konkretnego człowieka. Nie da się generalizować na wszystkich.

O! i taka opiekuńczość to jest ta cecha pożądana właśnie;)

nadopiekuńczość to już rzecz bardzo irytująca, jako przykład podam:
byłam w pracy i zapowiadali na wieczór deszcz, facet pisze czy po mnie nie przyjechać, odpowiedziałam, że nie ma potrzeby, stwierdził, że zapowiadają deszcz i już się zbierają chmury więc żebym dała znać gdybym zmieniła zdanie, ok,  po kilku godzinach dostaje kolejnego sms "może zmieniłaś zdanie?" napisałam, że sobie poradze, z godzina ciszy i "kochanie pada deszcz i jest zimno przyjade po Ciebie"  mówię "NIE" dzwoni... masakra

ogólnie jeśli chodzi o zmienianie niezdrowych nawyków, to chyba jest to zły pomysł, można coś czasem wspomnieć ale.. naprawdę czasem! przede wszystkim trzeba akceptować partnera takim jakim jest.

Właściwie nie mam co dodać, bo zgadzam się całkiem z ego82. Wiadomo, opiekuńczość to też czyny, coś co odbywa się bez słów i zgadzam się pitagoras, że to też ważne. Jednak nie widzę nadal nic złego w tym, że raz czy dwa powiedziałam chłopakowi, że niezdrowo, że tyle tej Coli pije albo on mi, że niezdrowo się odżywiam. Nie było to ciągłe trucie. A jakby palił np to na pewno bym się z nim nie związała, bo akurat tego zdzierżyć bym nie mogła, tego mnie już za bardzo odrzuca.