Refleksja nad tymi, którzy nas zawiedli

No cóż, teoretycznie jeśli prawdziwa miłość w sercu jest, to wszystkie chwile złe, niezależnie od wszystkiego, z tym, że trzeba wyznaczyć sobie pewne granice, i w pewnych okolicznościach kierować się rozumem, by w przyszłości móc spojrzeć w lustro...

Powiem tak straciłem osobę ważną w moim życiu. Później była inna osoba która była mi bliska. Obie nieźle mi dokopały, jednak gdzieś głęboko w sobie liczę na to że kiedyś je spotkam. Może nie po to aby je ponownie do siebie dopuszczać, ale żeby z nimi pobyć bo wiem że tak jak czułem się z nimi nie będę czuł się z nikim innym i warto te osoby nie skreślać. Trzeba pamiętać jednak i kontrolować to co było i to czego już raczej być nie może. A przez życie nie można iść tylko z samymi sukcesami, radością i szczęściem. Konieczne są trudne chwile, porażki bo to kształtuje nas i sprawia że stajemy się lepsi.

Trzymac sie jednej bo co bo inna na Ciebie nie spojrzy? Chlopie.. szkoda czasu na kogos kto ma Cie gdzies jezeli laska zrywa zamiast usiasc i szczerze pogadac to nie jest warta zachodu :-)

Powiem tak.. nie chce tu nikogo oceniać bo jesteśmy tacy różni..

Każdy zasługuje na wybaczenie, ale to nie dla nich im trzeba wybaczać ale samego sobie - ja zasługuję na spokój wewnętrzny i dlatego wybaczam Tobie to co zrobiłeś/aś. Mam mieszne uczucia jeśli chodzi o zamieszczony cytat. Zakładm, że osoba która nas zawiodła..zmienia się na tyle, że jesteśmy znów w stanie pozwolic jej wrócić do naszego świata. Zatem należy się cieszyć z ponownego spotkania i cieszyć się bieżącą chwilą. Po co rozmyslać o przeszłości? To było. Już nie jest. Po co to rozpamiętywać i trzymać w sobie?

Inna kwestia..za dużo od ludzi oczekujemy. Po angielsku "No expectations - no disappointment" (Żadnych oczekiwań - żadnego rozczarowania).
Jeśli oczekujemy czegoś od innych to zwykle następnym etapem jest rozczarowanie. Dlaczego? Każdy jest inny. Każdy postępuje inaczej. I nie zawsze świat tej drugiej osoby jest taki sam jak nasz. Dlatego, jeśli chodzi o związek o romantycznym zabarwieniu, ważna jest rozmowa. Jeśli chodzi o resztę..no cóż, każda relacja wymaga jakiegoś zaangażowania z naszej strony i jeśli będziemy czegoś ciągle oczekiwać od innych to rozczarowanie jest czymś co będzie obecne cały czas.
Moim zdaniem..najlepiej odpuścić. Co odpuścić? Odpuścić złość i zniechęcenie i te wszystkie negatywne emocje.

jak dla mnie jest to pewny obraz miłości do kogoś kto mimo iż odchodząc - zranił nas, powracając - uszczęśliwia.

Widać każdy odczuwa inaczej.....

A ja bym spojrzał jeszcze na to z innej strony, dosyć zaskakująco, może niektórzy z Was uśmiechną się z politowaniem, ale...
Miłość to nie tylko relacje partnerskie. Pamiętacie przypowieść o synu marnotrawnym? Wiem, że to rodzina, ale partnera również możemy pokochać tak samo mocno. Więc wg mnie faktycznie istnieje taka miłość, że ten cytat będzie jak najbardziej trafny.

No cóż,ten wpis to moim zdaniem idealne podsumowanie relacji matka- dziecko.
Sądzę,że ja kochać inaczej swego dziecka nie potrafię.

Chcialaby moec z Toba kontakt i jest wkurzona ze jego nie ma stad tak sie odgrywa. Ja jak sie nie odzywalem to jej przyjaciolka moich kumpli wypytywala czy wiedza co u mnie. Inna kolezanka ktorej na oczy nie widzialem wysyla zapro do znajomych bo moja ex i jej przyjwciolke zablokowem. One sa chore. Trraz znalazla sobie nowego pazia a ja jej powiedzislem ze teskniee ze chce walczyc itd. To ona ma pewnosc ze nie musi nic robic bo ja juz zawsze bede obok niej.

Jaki jest tego cel skoro jest święcie przekonana, że nie wróci ? Kontaktować też się nie chciała, a sama pisze...

najlepiej to zapytaj ją wprost- o co chodzi, zapytaj dosłownie: "ze mną nie chcesz być a ciągle mnie zaczepiasz na fb i obserwujesz. Jak mam to rozumieć? " Być może się mylę i nadal coś do ciebie czuje, i czeka aż poprosisz ją by do ciebie wróciła. Mimo iż sama odeszła - liczy aż zrobisz znowu KOLEJNY krok.

szczęście111

Zapraszam więc do mojego wątku i proszę o jakiś komentarz.

Oj Cenaaa.. łamiesz się, chłopie.
Trochę manipulacji z jej strony i cała stabilizacja która zacząłeś w głowie budować chwieje się w posadach. Szkoda

Olej to i poczekaj. Laska jezeli jest cos warta to zrobi wszystko by dac Ci szanse. Ale jezeli juz da Ci szanse to nie spiernicz tego. Ale szanse Ci da dopiero jak calkiem olejesz ja i n ie bedziesz zwracsc uwagi na jej gierki. Niech pierw sama sie okresli i powie Ci wprost. Ja bym wrocil ale musialbym widziec zmiane i to nie krotkotrwala lecz dlugo trwala. Cholerna skruche i przeprosiny. Ale ja w cuda z jej strony nie wierze.  To nie taka osoba. Zreszts poszla do innego i mowi ze sobie wzzystko poukladala jest jej dobrze i nie chce nic zmieniac nawet jak bede walczyl to nic nie zdzialam bo ona nie chce

Kiedyś twierdziłabym, że nie ma bardziej prawdziwej myśli, niż ta. Potrafiłabym wszystko odczuc na własnej skórze.

Ale wszystko się zmieniło. Dzisiaj już inaczej patrzę na takie słowa. Jeżeli ludzie mocno mnie zranią, już nigdy nie będa nazwani moimi przyjacółmi. NIkt taki nie wywoła uśmiechu, bo ból mimo upływu czasu, gdzieś tam na dnie, może czasem dac o sobie znac.

Chyba zaczynam wierzyc ludziom

Nie ma powrotu. Jeśli ktoś nas mocno zrani, to skaza na zawsze pozostaje w sercu (mózgu) i gdzieś tam siedzi, upomina się, że to się jednak stało. Łatwiej zacząć coś nowego niż próbować wskrzesić związek, który już zalatuje trupem.

Oj moja refleksja jest smutna. Mój małżonek skrzywdził nie tylko mnie, ale też nasze dzieci. I to mnie boli najbardziej.I jestem bezradna.Wszyscy jesteśmy pod opieką psychiatry od kilku ładnych lat. Ale ja jestem już stara, co przeżyłam, to przeżyłam, natomiast moje wspaniałe ukochane dzieciaki nie potrafią sobie poradzić z tym wszystkim. Czuję się winna, że dałam się zmanipulować człowiekowi  tak skrajnie nieodpowiedzialnemu, nie liczącemu się kompletnie z uczuciami innych,któremu zależy tylko na sobie. Szkoda, że nie odeszłam wiele lat temu, tylko prosiłam i nie wierzyłam, że można być kimś takim jakim on był i jest.Wykorzystał naszą miłość i oddanie do granic możliwości i nic go nie obchodzi, że zniszczył nam życie raz na zawsze.

Zebys nigdy nie poznal, co boli najbardziej.

Piszecie, że nie bo ta osoba nas przecież skrzywdziła. A co w takim razie z miłością nie dla czegoś, a POMIMO? Przecież nie przestaję kogoś kochać, bo mnie skrzywdził, nie przestaje tęsknić z tego powodu. A co z tymi wszystkimi osobami, które z różnych powodów zostały zdradzone i wybaczają? Wg Was TYLKO dlatego, że są uzależnione? Nie dla tego, że tak mocno kochają i właśnie powrót tej osoby wynagradza wszystko?

Ostatnie zdanie to coś nie spotykanego w tych czasach a szkoda i zgadzam sie z Toba.

Ja też jeszcze stary nie jestem i mam tez pelno znajomych tyle ze nie wiem jak to wyglada u nich w praktyce bo z nimi nie zyje 24 h na dobe. W zwiazku z czasem chodziło mi o to ze kiedyś jedno za drugie poszło by w ogien a dziś?  Byle powod i ucieczka bez walki albo wynudzanie sie w zwiazku stało sie normalnoscia..

Mam tak samo.
Kiedyś wybaczałam wszystko, każde świństwo, nielojalność i każdą krzywdę. Jednak moje granice zostały przekroczone. A może zaczęłam kochać siebie. Od jakiegoś roku nie pozwalam, tym, którzy mnie skrzywdzili, uczestniczyć w moim życiu. Z tym, że u mnie dodatkowo droga do granicy, jak była naprawdę długa, teraz jest mikroskopijna. Co zyskałam? Szacunek innych. Ja wybaczałam i przyjmowałam z uśmiechem. Teraz osoba, która mnie krzywdzi nie otrzyma ode mnie uśmiechu. Stwardniałam, ale serce mam nadal na swoim miejscu