czy warto walczyć ?

Kochana, jest z Tobą bo ona go nie chce, wyraźnie Ci to powiedział.
Nie jesteś tu sama, wiele podobnych historii przetoczyło się przez to forum.
On wpadł w depresję i nic nie czuje właśnie z tego powodu - teraz on poczuł ból odrzucenia, Ty jesteś tutaj na którymś z kolei planie.
Nie macie szansy tego teraz odbudować, przy jego podejściu.
On obecnie się z niej LECZY, przecież nigdy nie powie Ci tego wprost, wie że już dość Cię zranił. Nie wiadomo ile to potrwa i nie daje gwarancji, że jak się przy Tobie "podleczy" to nie dojdzie do wniosku, że coś się skończyło między wami tak czy tak.

Ale Ty dasz sobie radę, mimo że teraz wydaje Ci się to abstrakcją.

Do jasnej anielki, TY masz Walczyć ? TY ?? A co, jeśli ty będziesz się motała i cierpiała i walczyła a on to potem oleje i znajdzie sobie jeszcze inną? To ON niech udowodni, że chce, że mu zależy, że warto. TY już zrobiłaś i tak za dużo.

Przeczytajcie moją historię emma41 może to będzie usprawiedliwienie tego ,że mimo bólu jeszcze jestem.

Jak widać musi upłynąć trochę więcej czasu, abyś dostrzegła co się faktycznie stało i dzieje w Twoim związku, kto jest za to faktycznie odpowiedzialny, ale próbuje zrobić z siebie ofiarę, wmawiając i wykorzystując Twoje dobre serce, lecz o tym przekonać musisz się sama. Im mniej czasu Ci to zajmie, tym lepiej dla Ciebie.

Dzięki radom, które udzielone zostały emma41 zajęłam się sobą .Przeczytałam  kilka książek ,zapisałam się na aerobik ,nie żałuję sobie na fryzjera i kosmetyczkę .Robiąc zakupy myślę też o sobie.Zaczęłam żyć inaczej ,bardziej wierzyć w siebie .Jednak kontakty ze znajomymi sprawiają mi jeszcze pewien problem.Dzieci są szczęśliwe widząc nas razem.Jednak gdy zobaczę jej numer w swojej komórce to szlak mnie trafia i wtedy mam głupie myśli.Czy te babsko nigdy nie da mi spokoju.Robi mi takie manewry co jakiś czas łącząc się i odkłada ,gdy się odzywam.Żaląc się mężowi ,mówi że nie mam zwracać na to uwagi ,bo jeśli się odezwie może zrobić coś znacznie gorszego.Ostatnio wydzwaniała po naszych znajomych ,czy mąż jeszcze mieszka w domu.Więc teraz się przyznał,że się boi ,bo stać ją na wiele z zemsty,że nie odszedł od rodziny.Przez to jest ten niesmak czy warto? Męża męczy to ,bo chciał to zakończyć w cywilizowany sposób .Jednak jej zachowanie spowodowało,że powiedział jej kilka  przykrych słów przy pożegnaniu,a ona zrobiła z siebie tzw.szmatę,bo zadzwoniła po tym wszystkim do mnie .Ja znając męża wiem ,że nieba by jej uchylił.(wszystko było dobrze między nimi do momentu, gdy kazałam podjąć im decyzję o wspólnym życiu.Wtedy czar prysł ona już nie była taka wspaniała ,nie było już pięknie.Rozmawiając przez cały czas z mężem o tej całej sytuacji  ja wiele rzeczy widziałam wcześniej niż on.Po tak długim czasie przyznał się ,że ciągle ją tłumaczył ,a on chciał być dobry tam i tu.Tłumaczyłam ,że tak się nie da ,bo ona patrzy na życie innymi kategoriami i przez to teraz ta chora sytuacja)Gdy widzę ,że ma ten podły nastrój to zaraz myślę ,że dała mu popalić.Czy nie uważacie ,że ten skok w bok jest dla niego odpowiednią karą,bo szukając szczęścia dostał od niej  to co piękne i najgorsze . Zrobiła z niego ostatniego łajdaka ,szmaciarza ,zawsze go o coś posądzała ,kto by to wytrzymał?tylko on zauważył to dopiero teraz i gryzie się z tego powodu ,że nie jest takim człowiekiem ,a o tym to wiem ja .Nawet ja nie zdawałam sobie,że można być takim człowiekiem .Zamiast budować związek na zaufaniu ,ona miała inną receptę  na każdym kroku podejrzewać i patrzeć jaka będzie reakcja.Nawet ja życzyłam jej więcej wiary w ludzi ,jednak ona tłumaczyła mi ,że ona zna życie i wie jak postępować. A tego ,żaden facet nie wytrzyma !

Mąż zdecydował się ,że odejdzie jak postawiłam go pod tzw. ścianą.Lepsza wersja ,że najlepiej chciałby nas obie .On nie spotykał się z nią często,mieli kontakt telefoniczny ze sobą.Ale jeśli on mówi mi ,że chciałby innego życia ,a ona zrobiła lub powiedziała to czy tamto  i te ciągłe usprawiedliwianie ohyda ...on rozumiał ,że tak nie należy budować związku ,ale adrenalina ciągnęła .Gdyby nie codzienne rozmowy i postawienie sprawy jasno ,a co  będzie jak przyjdzie szara rzeczywistość,bo nie wiedział jaka jest  w życiu codziennym.To ,że planowali jakąś przyszłość (gdy ona chciała on nie chciał i odwrotnie) w najlepszym momencie wszystko się zaczyna psuć i dostrzega się rzeczy ,które się nie widziało .Widziałam to rozczarowanie ,w pewnym sensie miałam małą satysfakcję.Chciałam,żeby odszedł i przekonał się  jak to by było ,ale wiedziałam również ,ze nie poradzi sobie ,gdy nie wyjdą te jego plany.( przyglądając się z boku widać więcej i dlatego mówiłam ,ze nie tak wygląda miłość,że przy niej musiał by się stać innym człowiekiem ,a tego nikt nie wytrzyma) Więc zakończył ten związek,ale pozostało te coby było gdyby.Jest teraz dalsze życie -lepsze!!!!! ,ale to co się stało gdzieś tam przeszkadza .Wiem,że nie zapomnę tego ,jednak pragnę tego normalnego spokoju,a ona nie daje tego komfortu.Mam nieraz  ochotę pojechać do niej  i wyjaśnić -nawet nie nakrzyczeć-,że ona się w ten sposób poniża,że jest może mądrą kobietą ,ale niech nie zabiera się za żonatych mężczyzn-miała już taką sytuację .Nawet ona potrafiła powiedzieć  mężowi gdy nękała mnie telefonami TY JĄ JESZCZE KOCHASZ.

MEGAZAŁAMANA  PEŁEN SZACUN  !!!!!!!!!!! pokrzepiające jest to co napisałaś.Znając swoją drugą połowę jakim jest człowiekiem (nie licząc tej zdrady)mam do niego wielki szacunek ,bo dzięki niemu jestem tym kim jestem .Mało tego  wiem i zdaję sobie sprawę ,że jeśli teraz będzie mnie okłamywał to nie będzie na to wytłumaczenia( jeśli udowodnię to co mu będę zarzucać-nie tak jak ona -posądzenia z kosmosu) i doprowadzę do separacji lub rozwodu,bo po co mi taka świnia u boku .Wierzę w nas ,ale jeszcze jest to ,ale .Nie sprawdzam komórki ,ale ręce mnie tak czasami świerzbią ,że .... Ale postanowiłam ,że jeśli ma być zaufanie to muszę go traktować tak jak sama bym chciała być traktowana.A bez zaufania nie ma nic ..............jednak na to musi zapracować on nie ja ,ja mogę tylko patrzeć jak się stara .

Nie chcę być nie miła.... bo rozumiem Twoje cierpienie i walkę ale z drugiej strony nie rozważałaś w ogóle takiej opcji aby go zostawić??? aby dać SOBIE szanse zająć się SOBĄ ??? a nie tylko leczyć JEGO depresję którą nabył po tym jak Cię zdradził i upokorzył? i to pewnie tylko dla tego że nie chciała go ta jego nowa panna? Na prawdę nie mam tu na celu obrażania Cię czy twojej walki o małżeństwo... chce raczej pokazać Ci że jest jeszcze inna ścieżka której chyba nie rozważałaś.... Jeśli mijają kolejne miesiące a on nie wykazuje żalu nie stara się o Ciebie nie przyznaje do winy nie walczy o wasze małżeństwo... to czym ono właściwie dla niego jest?
Nie chcę być złym wróżbitą ale myślę że warto się zastanowić czy po prostu to nie jest tak że został odrzucony więc wrócił jak zbity pies (ie musiał się nawet o to starać bo przyjęłaś go z otwartymi rękami) Wrócił ale nie z poczuciem winy za to co zrobił ale ze smutkiem i żalem że nie wyszło mu z tą drugą. Teraz nie ma gdzie iść więc jest tam gdzie ma wsparcie, troskliwą dobroduszną i kochającą żonę. Ale czy nie jest tak że jak tylko nadarzy się okazja to zrobi to znowu bo tak na prawdę nie zależy mu na waszym związku?
Wspieram cię bardzo bo wiem że cierpisz, jesteś bardzo dobrą osobą o złotym sercu, zasługujesz na szacunek i prawdziwą miłość:)

lena41 - najważniejszą sprawą w ratowaniu małżeństwa (moim zdaniem) jest zrozumienie i zaakceptowanie odmienności między kobietą a mężczyzną. To jest klucz do sukcesu.

Czytają Twoją wypowiedź coś Ci tam dzwoni, ale nie wiadomo, w którym kościele.

Pamiętaj jednak, że są różnice między kobietą a mężczyzną. Oni inaczej niż my pojmują partnerstwo, oni inaczej niż my wyznają miłość, oni inne niż my mają oczekiwania itp. Więc myślisz, że kierując się w życiu z mottem " traktuj drugą osobę w sposób jaki sam chciałbyś być traktowany" - jest odpowiedni w relacji mężczyzna, kobieta?

taką interpretacją sobie nie pomożesz lena
powinnaś uporządkować swoje emocje, psycholog chyba dobre rozwiązanie

pamiętaj poradzisz sobie jeżeli uwierzysz, że można a że można, to już wiesz czytając forum

Witaj Lena ja tez jestem w trakcie odbudowywania związku,chociaz każdy sie ze mnie wysmiewa,że pozwoliłam mu wrócić po tym jak mnie zdradzał,ale ja go kocham i chce z nim być,nie jest łatwo,ciagle rozmyslam,mówi że sie z nią nie widział,ale ja i tak mysle o najgorszym,nie mineły jeszcze dwa miesiące od kiedy powrócilismy do siebie,niewiem czy moje nastawienie sie w końcu zmieni i bede dobrej mysli,czy juz tak będzie zawsze,on nie chce o niej gadac ani o tym co zrobił,ale ja od czasu do czasu musze go zapytać czy nie ma z nia kontaktu,bo chcę wiedziec,chociaż pewności nie mam czy mówi mi prawdę,dodam ze w czerwcu mamy 20 ta rocznicę ślubu,ale mnie to nie cieszy,juz nie jest tak samo jak przedtem,chociaż cały czas go kocham i on mnie tez.Czy to minie??????????????/

Tu nie chodzi o konkretny przypadek. Ten czy inny, odmienność między kobietą a mężczyzną jest taka sama w każdym przypadku.

Lektur do poczytania jest wiele ( nie tylko tych Animus-a) - nie idźcie na łatwiznę, nie da się tego streścić - warto przeczytać. Związek dwojga ludzi wymaga pracy, zaangażowania itp. Mnie nikt nie podał tego na tacy i bardzo dobrze. Bo wiem, że nasz obecny związek, to nie tylko Jego praca, ale również i moja. Z sukcesu możemy oboje się cieszyć. Warto poświęcić troszkę czasu na to by zdobyć wiedzę jak stworzyć udaną relację małżeńską. Nie mniej by uzyskać sukces - trzeba to wdrożyć w życie.

Lena jeżeli chciałabyś ode mnie jakieś lektury - służę pomocą.

Wyrwałam z kontekstu zdanie, by sama móc lepiej zrozumieć to co pisałaś.

Jakie to były błędy, mogłabyś wymienić?

ona nie jest lepsza Lena - ona była INNA.

Moje błędy -nie słuchaliśmy tego co mówimy do siebie.Teraz mam odwagę- dziwne,ale potrafię powiedzieć co czuję, co męczy  ,co chciałabym  i słucham co on mówi do mnie i to jest fajne.Nauczyliśmy się słuchać wzajemnie. SMALLANGEL ! Poproszę o propozycje lektur .Przeczytałam jedną ,jaką zaproponowała mi  pani x i staram się wdrażać ,bez tego chyba by nas nie było ,bo był moment ,że zamęczałam go pytaniami.Gdy przestałam i odpuściłam ,zaczęłam zajmować się bardziej sobą to było  zaraz lepiej .On milszy, ja również.Nie można rozdrapywać ran ,bo w końcu wpadnie jakaś infekcja.Jeszcze tylko jeden dzień i zobaczymy jak podsumuje mnie psycholog.

On sam mi mówił ,ze nie zasługuje na tyle z mojej strony.Ja ze stoickim spokojem powiedziałam wtedy-PAMIĘTAJ O TYM ,I DOCEŃ TO CO OTRZYMUJESZ!   Szanuje każdą wypowiedź ,każdą myśl piszącego.Sama jestem ciekawa kto wygra,jak można być docenionym ,albo olanym w życiu.

Z takim nastawieniem jakie ty masz ciągle wygrywa kochanka, choć jej teoretycznie w waszym życiu nie ma. A ty ciągle walczysz z jej duchem. Walczysz, choć walki być nie powinno. Nie umiesz się z tego wydostać dlatego tak cię to męczy.

Nie sądzisz, że sprawiasz wrażenie kobiety, która robi mu łaskę? Dla mnie to zdanie ma taki wydźwięk: zobacz jaka jestem dla ciebie miłosierna, jaki mój wyrok dla ciebie jest łaskawy. Przyjmij go z wdzięcznością, bo ona na pewno nie byłaby tak wspaniałomyślna jak ja.
Tak, twój mąż otrzymuje od ciebie łaskę, a ma otrzymać szansę.
Rozmawiacie chociaż ze sobą? Wiesz tak jak powinno się w tym przypadku zrobić: przegadać to do bólu, nie zostawiać niedopowiedziane? Masz prawo go zamęczać pytaniami, a on ma w obowiązku godzić się na wszystko co przyniesie ci ulgę, bo to on zdradził, a nie ty.
Czy pytałaś się go co on by zrobił gdybyś to ty zdradziła?

I jeszcze jedno:

Wiesz to najgłupszy powód, dla którego twój mąż został z tobą. Typowa zagrywka zdradzacza: nie wyszło mu z kochanką, to wolał pozostać przy zastępczej opcji jaką ty jesteś. Nie dlatego, że on bardziej cię kochał, nie dlatego, że nie wyobrażał sobie życia bez ciebie, ale dlatego, że uznał skoro nie może mieć tej której pragnął, ma tą która zna, z którą jest bezpiecznie i znajomo.

Lena to dlaczego chciał odejść do kochanki? Czy zastanawiałaś się co by było gdyby ona się jednak tak nie zastanawiała i twój mąż jednakby odszedł od ciebie? Że to tylko jej decyzja spowodowała, że twój mąż jest z tobą? To dzięki niej masz go w domu?
To nie był jednorazowy skok w bok, seks po alkoholu, ale związek dwojga ludzi trwający rok planujący wspólną przyszłość.

Chcę ci uświadomić, że zachowanie twojego męża wcale nie było i nie jest szlachetne. To ty go wybielasz, ujmujesz jego winie, bo inaczej nie umiesz sobie z tym poradzić.
Był w niej zakochany, chciał z nią się związać, a tego czasu, o którym piszesz, że potrzebował, chciał do tego żeby się odkochać. Ty to nazywasz depresją, bo tak ci łatwiej. Ja mówię, że to stan zakochania. Chce wylizać swoje rany po nie spełnionej miłości. Dlatego też kontaktuje się z nią, bo w jego sercu jest jeszcze wiele miejsca dla niej.
On nie powiedział ci, że chce ratować bo nie wrócił dla ciebie ale dla siebie, z wygody, dla czystych majtek i tego co znane, bo nie mógł być z kochanką.
Tak masz rację, mąż może cię podziwiać jak ciągniesz ten wózek zwany małżeństwem. Ciągniesz go sama, bo na tym wózku siedzi twój mąż z kochanką, zamiast ci pomóc.
Lena ty to wszystko wiesz , ale psychika blokuje ci tą wiedzę, nie dopuszczasz do myśli tego, że żyjesz z człowiekiem, który jest/był zakochany w innej kobiecie.

Dla mnie jeden kontakt, telefon z kochanką po odkryciu romansu byłby powodem do tego żeby odejść. Bo gdyby mężowi zależało na waszym małżeństwie to by ci pomógł z tym uporać. A jego kontaktowanie z kochanką chyba ci tego nie ułatwia?

Życzę Lena powodzenia. Mam nadzieję, że wizyta u psychologa pokaże ci pewne sprawy z innej perspektywy.
I myśl o sobie, to ty jesteś ważna. To twoje uczucia są ważne, nie jego. Bo o tobie nie myślał, gdy wdawał się w romans. Pamiętaj o sobie, pomóż sobie.

Lena - ty musisz miec pewnosc ze nie maja kontaktu - aby odbudować zaufanie .

Jestem rok po zdradzie . Daliśmy sobie szanse.

Ale .... jak dla mnie to ty wybielasz swojego meza. Szukasz u niego depresji gdzie ja tez widze jego odkochiwanie, poczucie odrzucenia przez kochanke , wszystkie plany jakie mieli nie spełniły sie .

Widzisz ta kochanke jako zła kobiete ,kto by z nia wytrzymał ,  pewnie tłumaczysz sobie ze maż " biedny mis "  był nia manipulowany itp

Maz jesli bedzie chciał odbudowac twoje zachowanie , powinien byc przeźroczysty , powinnas znac jego kazdy ruch.
To twój mąż powinien sie starac przedewszystkim i nie tlumacz go depresja .

Postaw teraz nie siebie , nie skupiaj sie na nim tylko na twoich słabosciach i je pokonuj. Skupiajac sie na innych rzeczach sprawi ze bedziesz wyrazniej widziec jego zachowanie . "Stojac blisko widzisz drzewo , staniesz dalej zobaczysz las ".
Walczac o siebie bedziesz wewnetrznie silniejsza i łatwiej bedzie Ci pokonywac ten niepewny okres w ktorym jestes .
A to cholernie trudny okres . Zycze siły bo jest Ci potrzebna .

Lena powiedz mi szczerze co mąz robi abys mogła mu tak naprawde zaufac ???
Chciałabym konkretow.

Jakie są jego kryteria ?
Piszesz tak ogólnikowo ze nie jestem w stanie w twoim wypadku powiedziec czy warto walczyć czy nie .

Dla niego -podjąłem takie inwestycje w nasza rodzinę to chyba znak ,że nie chcę odejść-a ja do tego chcę słyszeć będę walczył o nas. Trochę sucho .Ja liczę na więcej romantyzmu w tej kwestii hi,hi

Lena aby odbudować zaufanie nie potrzeba jakiegoś tam romantyzmy w stylu częstych kolacji przy świecach . Tu chodzi o twoje wew. Potrzebę bezpieczeństwa . Mowisz ze duzo rozmawiacie , mowisz mu o swoich potrzebach , wzajemnie sie rozumiecie . To dlaczego skoro on taki wyrozumiały nie stara sie wiecej bo dla ciebie jest wciąż to nie wystarczające .

Wiem coś o tym .Znam osobę ,która się bardzo ,naprawdę bardzo stara i to dziwnie dla niego się kończy.Nie mówiłam co ma powiedzieć mu nigdy ,bo głupotą byłoby podsuwać gotowca do odczytania. Ale co byście czuły , gdy na koniec rozmowy mówisz mu no powiedz coś miłego na do widzenia ,a on nie umiem .To trochę jakby się chciało ubrać buty kogoś innego .Buty fajne ,ale nie pasują.Wiem powiecie on ci daje coś do zrozumienia .

Lena ty zdajesz sobie doskonale sprawe ze wszystkie. Usilnie probujesz sobie wmowic ze to jego sposob naprawy jest slyszny , ale wewnetrznie bijesz sie z myslami . Bo tobie nie chodzi przeciez oto . Ty powinnas postawic warunki na jakich jest to naprawiane a nie on. Powtarzam wiem co mowie bo przez to przeszlam . U mnie moge ci powiedziec ze bylo warto -chodz przychodzi jedna niepewna sytuacja - a do mnie bumerang przeszlosci wraca. Ale to zdradzacz ma Ci caly czas udowadniac czy warto a nie ty jemu masz byc w jakis sposob wdzieczna ze wrocil. Wrocił i co ty masz z tego ?? Dalsza wewnetrzna niepewnosc.
On poczynil inwestycje ( finansowa ??) a ty masz byc happy ??

On nie umie Ci czegos miłego powiedziec ( przynajmniej jest szczery ) bo tego nie czuje do Ciebie przynajmniej w tym momencie w ktorym ty oczekujesz . Nie wymusisz na nim aby Ci to mowił , to musi samo z niego wyjsc .
On nie miał poczucia ze Cie stracił. To ty w jego jak to nazywasz "depresji " go pocieszalas , ty go wspieralas ?? Dlaczego on nie moze Ci sie odwzieczyc tym samym - bo tego nie czuje . On czuje obowiazek byc z rodzina , ale nie czuje obowiazku dawania Ci poczucia bezpieczenstwa .

Czy ty jestes od niego zależna finansowo ? Bo emocjonalnie na pewno .

SMALLANGEL! masz rację z tymi różnicami ! psycholog powiedział mi to samo .Nadajemy na różnych falach faceci mogą odbierać sprawy całkiem inaczej i tak po prostu jest.Potrzebna jest wspólna wizyta.Mąż powiedział podobny tekst co psycholog więc nie pójdzie na wizytę ,bo on to wszystko wie.Dziewczyny teraz podobno jest moda ,że my zdradzamy.Facet się zdziwił,że przychodzę jako żona zdrajcy.Usłyszałam ,że mam myśleć o sobie -co robię,aż zaszalałam na zakupach.CZAS,CZAS,CZAS I WSZYSTKO SIĘ WYJAŚNI.Pierwsza wizyta przerobienie tematu.Dziwnie tak komuś opowiadać o swoim życiu patrząc mu w oczy,ale dałam radę .Kolejny cel osiągnięty.   Smallangel  !!! podsuń  pomoc ,poczytać nie zaszkodzi.To był naprawdę fajny dzień!

lena
to masz odpowiedź, gdyby mu zależało to by poszedł żeby ratować, a on wszystko wie, aroganckie to, nie uważasz? Nie powiedziałabym, ze teraz jest moda na zdradę kobiet, zdrada nie rozróżnia płci. Myśl o sobie, ale nie chodzi tylko o zakupy...

lena
nie wiem o czym piszesz bo to enigmatyczne.

lena
to dobrze, ale to dopiero początek drogi...dlatego bądź czujna i nie zawracaj.

lena
super i do przodu, pamiętaj Ty jesteś najważniejsza bo zostaniesz ze sobą do końca życia.