Życie bez 'tej jedynej'?

Spotykać się można bo jakoś trzeba żyć. Ale to co jest w sercu zawsze w nim pozostanie. To zależy od wielu czynników...wiek, doświadczenie życiowe, cechy osobowości. No a przede wszystkim od tego dlaczego ta relacja się skończyła.

Nie mam problemu z kochaniem siebie, inne rzeczy nadal sprawiają mi przyjemność, ale jakby to ująć, czuję takie jakby powołanie do kochania tej ukochanej osoby? Inni mają jakieś ambicje, żeby mieć dobrą pracę, być bogatym, być chcianym itp, a dla mnie te rzeczy są co prawda ważne, ale czułabym się bardziej spełniona w tym związku. Mogę żyć bez niej, ale jednak wolałabym z nią.

Ta relacja się skończyła bo nie miała prawa istnieć. Obie jesteśmy dziewczynami, do tego ona nie ma teraz czasu, w przyszłym roku wyjeżdża, i pewnie uważa mnie tylko za dziwną dziewczynę, która próbowała z nią rozmawiać. Tymczasem ja ją kocham na zabój, i cało to piękno, które przynosi, i jej wady. Lepiej, jeśli nie będę jednak pisać, jak bardzo ją kocham Już nie raz mi mówiono, że to tylko zauroczenie, ale cokolwiek to jest, całkowicie wplotło się we mnie i jest głębokie jak studnia do wydobywania gazu łupkowego. Trzeba by mi było chyba wyrwać serce z korzeniami żebym się odkochała.

Szkoda, że nie mogłyście sie dalej spotykać bo byś mogła wyjść z tego zauroczenia i zauważyć, że ma wady i może Ci coś w niej przeszkadzać. Zdrowa miłość to taka która niczego nie oczekuje. Kochasz ją mimo że Cie nie chce i dalej jesteś szczęśliwa. Cieszysz sie jej szczęściem, jej powodzeniem, jej radością. Nawet tym, że nie zawracasz jej gitary ciesz się!

Hm nie wiem czy dobrze przeczytałem, ale myślałem, że to Ty jesteś ta która nie umie nic poczuć do nikogo, że myślała że jest aseksualna i zakochała się w dziewczynie, co było takim zaskoczeniem.

Gdyby były na to proste rady i to w internecie, to pewnie dałoby sie ściągnąć jakieś poradniki, może kupić tabletki itd Na to nie ma rady, bo trzeba samemu (samej) sobie poradzić. Najgorzej, że wpadłaś w tą romantyczną miłośc, która NIBY wybacza wszystko i mówi że wszystko w tej osobie pasuje, ale wiesz do kiedy? Dopóki nie uświadczy tego na własne oczy, kiedy to pożądanie spadnie (czas to załatwia lub właśnie jakieś niemiłe momenty z tą osobą związane, ale nie odrzucenie). Rada zawsze jest taka,że trzeba zapomnieć, znaleźć coś/kogoś nowego (ale najlepiej coś - w sobie). Zajmujesz sie sobą, masz dużo zajęć to Ci czas szybciej leci i nie masz czasu na pisanie na forum. A jeśli czas leci, to i możesz szybciej zapomnieć. Jeśli poznasz nową osobę, to możesz poczuć, że jest lepsza niż tamta. Pocieszaj sie tym, że nie Ty jedna teraz cierpisz, inni sie nawet zabijają w tym momencie z miłości własnie...

Dokładnie. Z kimkolwiek się nie zwiążemy i będziemy szczęśliwi, to czujemy, że to "ten/ta jedyna". Ja miałem kilka tych jedynych kobiet. Chemia mózgu.

Ot wymarzyłaś sobie ją

W mojej ocenie wygląda na to ze nie mozesz o niej zapomniec bo jest to miłość niespełniona. Zawsze jest trudniej kiedy czujemy że nie wykorzystalismy jakiej okazji, szansy i to jest straszne uczucie, które ja osobiscie tez przeżyłam ale w innych okolicznosciach. Myslę ze z czasem uda Ci się moze nie tyle zapomniec, co zatrzeć w pamieci cały ten obraz i to pozwoli Ci się otworzyć na nową miłość, oczywiscie nie bedzie to takie samo uczucie, bo w koncu kazda miłosc jest inna.

W sumie to zależy od człowieka, od jego postępowania i toku myslenia. Każdy ma inny. I często jest ze coś się konczy nagle choc nie ma kłótni, nieporozumien, po prostu chyba czar pryska i tyle

Na pewno wszystko jest po to,by stać się mądrzejszym. Nie ma przepisu na związek, albo jest nuda i szukanie wrażeń, albo kłótnie i niezrozumienie. Zawsze coś co daje negatywne emocje. Nuda to nie jest obojętność, to jest duszenie się dalej.

W tym wypadku faktycznie coś zrozumiałam dzięki temu komuś, przede wszystkim to, że nie jestem ani hetero, ani aseksualna wcześniej nawet by mi do głowy nie przyszło.

To prawda, praca może pomóc w zapomnieniu o problemach albo zdystansowaniu się, jednak w tym przypadku tak nie jest. Nie narzekam na brak zajęć, ale doskonale radzę sobie z pogodzeniem wypełniania swoich obowiązków/zadań z równoczesnym myśleniem o swoim życiu prywatnym. Nie potrafię się skupić na jednej rzeczy, mam takie myślenie wielowątkowe.

Tak w ogóle to już chyba zaczynam się dystansować, to moje gwałtowne uczucie zamieniło się teraz w takie wewnętrzne, miłe ciepełko, a moje życie teraz wydaje mi się... komiczne
Bo faktycznie jest to całkiem komiczne; całe życie szukam sobie chłopaka, i dziwię się, że niezbyt podoba mi się idea pójścia z którymś do łóżka, w końcu znalazłam kolegę, który tak na mnie nie naciska, i myślę, że może tym razem wyjdzie... a tu bęc, zakochuję się bez pamięci w jakiejś dziewczynie, która za mną nie przepada, a mój kolega może tylko iść się upić z radości, że dziewczyna, wobec której miał plany, okazał się być lesbijką Kiedyś jeszcze oboje się będziemy z tego śmiać i porównywać swoje doświadczenia, jak to jest zakochać się w osobie, która gra w tej samej drużynie