Witam jestem tu nowa , wiec nie jestem do konca przekonana czy nie dubluje jakiegoś wątku , jesli tak to z góry przepraszam.
Niestety ale mam problem którego nie potrafie chyba sama rozwiązac i jak to sie mowi "tonący brzytwy sie chwyta" Sytuacja wyglada następująco , mam chłopaka a własciwie to narzeczonego od ok 6 lat , nasz zwiazek jak kazdy przechodził wzloty i upadki ale ogólnie sie dogadywalismy i nasze relacje stały sie z czasem duzo dorzalsze , ja z natury jestem osobą bardzo towarzyska i otwarta. mam na mysli ze lubie ludzi:) szybko nawiązuje kontakty i czuje sie dobrze w gronie moich znajomych. nie jestem jednak typem imprezowicza , na imprezy w zasadzie nie chodze w ogóle. Jednak mam kilka osob z którymi jestem naprawde blisko (w sensie przyjazni) jedna taka osobą jest Michał z którym łączy mnie tylko i wyłącznie przyjaźń zawsze tak bylo i nigdy nie chcielibysmy tego zmieniac.ponieważ dzieli nas duza odległość to utrzymujemy kontakt przez skypa , tel oczywiscie staramy sie raz na jakis czas od wielkiego dzwonu spotkac ale tych okazji jest nie wiele. ostatnio nadarzyła sie okazja , a mianowicie koncert u mnie w miescie na który sie wybierałam jak również Michał . w związku ze koncert był w moim miejscu zamieszkania zaproponowałam Michałowi nocleg co wczesniej skonsultowałam z moim chłopakiem i na co on sie zgodził (zaznaczam ze Panowie jeszcze nie mieli okazji sie poznac) bardzo zalezało mi zeby sie poznali , człowiek z którym chce dzielic zycie i moj przyjaciel. niestety w przed dzien przyjazdu michała ,F zaczął Świrowac i mowic ze on go nie chce w naszym domu bla bla bla i mam mu powiedziec zeby sobie szukał noclegu, ja oczywiscie oponowałam ostatecznie postawiłam na swoim , wydawało sie ze jest ok ale Franek wyemigrował z domu na czas przyjazdu Michała. było mi tak strasznie wstyd bo wczesniej mowiłam mu ze sie spotkaja , on zreszta nie chcial mi sie narzucac ale przkonałam go ze wszytko jest ok. F zniknął na cały weekend ;/ nie poszedł również z nami na koncert:( a teraz wyrzuca mi ze sprzeciwiłam sie jego woli i on sobie nie zyczy takich sytuacji i zebym sie nie rzadziła w mieszkaniu ktore nie jest moje (sprawe komplikuje fakt ze mieszkanie zakupi ojciec mojego chłopaka w stanie surowym , a my je wykonczylismy po duzej czesci z moich oszczednosci) jest mi bardzo ale to bardzo przykro czuje sie zgnojona i nie wiem jak mam z nim rozmawiac bo zadne argumenty do niego nie dochodza , jak juz wczesniej mowiłam nic mnie z Michałem nie łaczy jak rowniez nigdy tej znajomosci nie ukrywałam , jest on dla mnie taka przystania gadam z nim jak z "kobietą' w dobrym tego słowa znaczeniu i wiem ze zawsze moge na niego liczyc mimo odległosci , ale nie ma miedzy nami chemii i nie patrzymy na siebie w kontekscie mozliwosci zostania parą. boli mnie ze moj narezczony mi nie ufa choc nigdy nie dałam mu do tego powodów źle sie z tym wszystkim czuej nie moge nawet z nim spokojnie porozmawiac bo on zaraz wybucha i odwraca kota ogonem . Błagam Poradzcie mi cos bo zamęcze sie psychicznie 
Podobne tematy
2 2014-03-25 08:59:33 Ostatnio edytowany przez martka88 (2014-03-25 09:01:05)
Cóż, faktycznie trudna i dziwna sytuacja, przecież na początku się zgodził. Wydaje mi się, że powinnaś z nim porozmawiać, że wcześniej nie miał nic przeciwko i postawił cię w głupiej sytuacji w ostatniej chwili - w dzień przyjazdu Michała i zachowałabyś się bardzo nie w porządku każąc mu szukać noclegu kiedy wszystko było już dogadane.
Dla niego pewnie to trudne gościć obcego faceta w waszym mieszkaniu, w dodatku twojego przyjaciela, ale przecież sam wyraził zgodę.
cały czas mu to powtarzam , ale on jak katarynka powtarza swoje zresztą zawsze jak mam jakiegos kolegów to on ich nie toleruje i nie lubi bez powodu , nawet osoby które znam ze studiów i dłużej od niego. nie wiem gdzie popełniłam błąd , niegdy nie dawałam mu powodów do zazdrości , nic przed nim nie ukrywałam (w przeciwieństwie do niego) zawsze starałam sie być fair i nigdy nie działałam przeciwko niemu:( zabolał mnei ten brak zaufania i to ze zawsze powtarzał ,że to nasz dom a po tej sytuacji powiedział , że sie rządze i nic nie moge robic jesli sie jemu to nie podoba ;/ ma pretensje dosłownie o wszytko , czepia sie jezeli ktos do mnie zadzwoni po 22, włamał mi sie na fb i przeczytał moje rozmowy z przyjaciółmi, mam wrażenie , że najchetniej zamknąłby mnie w złotej klatce i zrobił ze mnie kuchte. powtarzam mu ze chce w nim widziec partnera , przyjaciela a on zachowuje sie jabym była dzieckiem . mam 30 lat a czuje sie jakbym miała 13 jestem rozbita i załamana , zaczełam nawet poważnie rozważac wyprowadzke:(
cały czas mu to powtarzam , ale on jak katarynka powtarza swoje
dodatkowo on sobie nigdy nie ma nic do zarzucenia , nawet jesli popełni błado bagtelizuje to jemu wolno wszysto mnie nie wolno nic
Musisz spojrzeć prawdzie w oczy, Twój partner nigdy nie zaakceptuje ani Twoich kolegów ani przyjaciela. Mężczyźni są bardzo terytorialni i mają duże poczucie własności. Masz w sumie 3 wyjścia:
1 Poświęcisz kolegów dla dobra związku i ogólnego spokoju. Wtedy zostałaby Ci tylko przyjaźń z kobietami i kontakty z jego kumplami i nim.
2. Postawisz się. Pokażesz mu, że jesteś uparta i masz swoje zdanie, swoich przyjaciół których nie opuścisz. Niestety wyjdzie to na niekorzyść Twojego związku.
3. Nie będziesz reagowała. To uciekanie od problemu, który i tak będzie narastał.
Ogólnie bardzo rzadko się zdarza, żeby przyjaźń między kobietą i mężczyzną była akceptowana. To jest taka dziwna relacja, która pojawia się najczęściej z braku bliskości, chęci wyżalenia się, rozmowy. Zakładam, że Twój przyjaciel nie ma dziewczyny, to raczej nie sprzyja zaufaniu F. do niego. Szczerza mówiąc najczęściej wchodząc w związek taka przyjaźń przestaje istnieć albo przechodzi w relacje koleżeńskie. Jeżeli przyjaźnisz się z mężczyzną w związku, to pokazujesz partnerowi, że czegoś Ci brakuje i dajesz powody do niepokoju.
Jeżeli chodzi o wyprowadzkę, to jest bardzo ryzykowne. Po kilku latach bycia razem miłość się zmienia. Spotykając się rzadziej a zwłaszcza jak będziecie mieli do siebie pretensje, to Wasza zażyłość zacznie się rozluźniać co zainicjuje początek końca. Przemyśl to wszystko.
ostatnio tylko myśle i myśle , nawet nie wiem juz jakich mam uzywac argumentów , nie wiem co powiedziec, z osoby bardzo towarzyskiej robie sie zamknieta w sobie i osowiałą tym bardziej ze wkrotce mamy wziąśc ślub a po tej sytuacji czuje niepewność , próbowałam nawet mu delikatnie zasugerowac ze zbyt mało ze mna rozmawia , ze chciałąbym aby nasz zwiazek był partnerski , ze chce widziec w nim przyjaciela , ale idzie jak kulą w płot. rozumiem go ze moze byc zazdrosny o innego mezczyzne , ale zeby tak sie zaprzec aby nawet nie chciec go poznac ? mnie jest trudno bo nigdy nigogo do nas nie zapraszałam , ale F czepia sie nawet jak mam kolezanki które nie mają partnerów ;/ apollina masz dużo racji , wiem o tym ale dlaczego po raz kolejny mam ze wszystkiego rezygnowac ? dlaczego zawsze ja mam ustąpić? ile lat mozna tak zyc ?
jedyną opcją są spotkania z Twoimi kolegami razem z partnerem. I bez wyjątków. Może go to trochę uspokoić i jest to zawsze jakiś kompromis. Nasuwa się inne pytanie: skąd ten brak zaufania ze strony partnera? Jego zazdrość i czytanie wpisów na fb? Miałaś jakieś zauroczenia w trakcie związku z nim? Albo dawałaś mu powody do zazdrości?
Różni są ludzie, różne są związki. Ja należę do osób, które również mają znajomych płci męskiej i mieści mi się w głowie, że można prowadzić znajomość z płcią przeciwną która nie musi być od razu ?friends with benefits?. Ty zachowujesz się o tyle w porzadku, że znajomości nie ukrywasz i co więcej chciałaś poznać ze sobą chłopaków.
Natomiast zachowanie Twojego chłopaka jest trochę niedojrzałe (ile on ma lat). Jesteście razem na tyle długo, że powien już Cię jakoś poznać (zakładam że nie dajesz mu nieświadomie powodów do zazdrości). Więc jeśli okres nastoletnich fochów macie za sobą, to moim zdaniem coś się w waszym związku dzieje, tylko jeszcze nie do końca jest sprecyzowane co.
Dla mnie reakcja Twojego chłopaka może mieć dwie przyczyny. Po pierwsze z jakiegoś powodu czuje zagrożenie swojej pozycji. Może nie być to nawet skutek Twojego zachowania, tylko innych spraw w jego życiu, które nadszarpnęły jego spokój ducha, np. jakieś kłopoty rodzinne, kłopoty w pracy itd. Jeśli ma problemy z mówieniem o swoich problemach, to będzie się po prostu wymyślał problemy między Wami, żeby się ?rozładować?. W takim przypadku niestety cierpliwość, wyluzowanie z Twojej strony i wybadanie, o co może chodzić, mogą pomóc. Bo może akurat nie zauważasz, że Twój chłopak ma jakiś trudniejszy okres w życiu i jak pomyśli o tym, że mógłby Cię stracić, to mu się logiczne myślenie wyłącza. Może warto zapytać go, co masz w takim razie jego zdaniem zrobić w sytuacji z Twoim kolegą. Co się stało to się stało, ale czego oczekuje w takim razie na przyszłość?
Drugą przyczyną może być po prostu znudzenie i kreowanie sztucznych problemów, żeby podnieść temperaturę w związku. Nie jest to logiczne, ale niestety niektórzy ludzie tak mają. Że wolą jak się coś dzieje, nawet złego, niż jak jest stabilizacja. I sorki, ale nie wiem, co w takich sytuacjach robić, bo ja się z takimi ludźmi nie umiem obochodzić.
Natomiast uważam, że bardzo niepokojące było w waszej awanturze wyrzucanie Ci, że rządzisz się w mieszkaniu, które nie jest Twoje. Moim zdaniem, jeśli jest się z kimś tak długo jak Wy i coś wspólnie razem buduje (mieszkanie urządzane było za Twoje pieniądze) to takie wyrzuty są zagraniem poniżej pasa. Pół biedy, jeśli była to jednorazowa próba demonstracji, że on rządzi i źródłem jego władzy jest posiadanie mieszkania (jak się nie będziesz słuchała, to on Ci to zabierze). Bo może był zdesperowany i może uczepił się brzytwy. Ale jeśli on podchodzi tak do sprawy, że skoro to jego mieszkanie i to daje mu prawo do rządzenia Tobą i uprawiania szantażu emocjonalnego, to mało sympatycznie? Oczywiście trudno oceniać na podstawie tylko wycinka informacji cały Wasz związek, ale dla mnie takie zachowania to sygnał ostrzegawczy. Ty oceń, czy jest to dla Ciebie problem i co chcesz z tym zrobić. No bo co jeśli takie teksty pojawią się w waszym przyszłym życiu - bo w sumie w każdej sytuacji może Ci powiedzieć ?Wiesz, nie podoba mi się co robisz. Albo zrobisz tak jak ja chcę, albo się pakuj, bo to nie Twoje mieszkanie.?
własnie nie , ja zawsze byłąm w niego zapatrzona jak w obrazek. jemu za to sie zdarzały jakies dziwne sytuacje...co zreszta również spychał do poziomu banału ;/ ostatnio juz mu nawet powiedziałam " nie mierz wszystkich swoją miarą " a zapoznac go z moimi kolegami równiez chciałam z wiadomo jakim skutkiem ;/
robingirl ma rację. musisz się dobrze zastanowić nad tym wszystkim, mężczyzna w tym wieku, na takim etapie już się raczej nie zmieni.
ostatnio tylko myśle i myśle , nawet nie wiem juz jakich mam uzywac argumentów , nie wiem co powiedziec, z osoby bardzo towarzyskiej robie sie zamknieta w sobie i osowiałą
Z tego co piszesz to albo masz do czynienia z klasycznym przypadkiem zazdrośnika zamykającego w klatce albo - jeśli to jest nowy trend w waszym związku - to chłopak ma jakieś problemy.
I niestety typowi zaborczy zazdrośnicy jak mówią artykuły psychologiczne mają najczęściej problem z samooceną i nawet jeśli kochają partnera, to wydaje im się, że mogą go w każdej chwili stracić. Mają tak wypaczone widzenie świata, że nie przyjmują logicznych argumentów. Jak z takim człowiekiem żyć, co robić i czy go zmieniać i jak - trudna sprawa i ja się nie podejmuję odpowiedzi.
Natomiast jeśli jest to nowość w jego zachowaniu, to naprawdę przyjrzyj się temu co się wokół Was dzieje. Co mogło doprowadzić go do takiego zachowania. Może jakieś związki wokół Was się rozpadły? Może wydarzyła się jakaś historia ona zostawiła go tuż przed ślubem?
Niestety trudne jest to, że nawet przy dobrych chęciach rozmowa nie od razu przyniesie skutek. Bo on może sam nie do końca wiedzieć o co mu chodzi...
Ale jesteście razem długo, sama mówisz, że przeszliście już różne trudności. Jakoś sie udało to przejść trudności. Więc póki macie chęci i ochotę warto próbować się dogadywać dopóki da radę 
robingirl ma rację. musisz się dobrze zastanowić nad tym wszystkim, mężczyzna w tym wieku, na takim etapie już się raczej nie zmieni.
Człowiek przez całe życie jakoś się zawsze trochę zmienia, ale od pewnego wieku zmieniają się już tylko drobiazgi.
I niestety smutna prawda jest taka, że zawarcie związku małżeńskiego na światło dzienne wydobywa jednak te mniej przyjemne cechy. Więc jeśli ktoś przed ślubem nie umiał pewnych wad, nawyków zaakceptować, to po ślubie raczej się one nie zniwelują. I jestem w tym względzie absolutną pesymistką: jak ktoś nie umie być takim partnerem, jakiego trzeba przed ślubem, to prawdopodobieństwo, że zmieni się po ślubie do tego stopnia, jaki oczekuje druga strona jest równe wygraniu w totka. Czyli zdarza się, ale nie tak częśto jak byśmy chcieli.
Mika26 - trochę może poszły te rozważania niekoniecznie w stronę Twojego pytania i mam nadzieję, że nie uznasz tego za "mącenie"
Nie nie, bardzo dziękuję ze staracie się mi pomóc , jestem naprawde bardzo zdesperowana; ( najgorsze jest to ze nie wiem jakich argumentów używać , ze pozwalam mu wyprowadzać mnie z równowagi , że doprowadzam sie do lez , brak zaufania boli mnie najbardziej , a teksty o mieszkaniu mnie po prostu dobiły . Dziękuję wam za pomoc
Nie nie, bardzo dziękuję ze staracie się mi pomóc , jestem naprawde bardzo zdesperowana; ( najgorsze jest to ze nie wiem jakich argumentów używać , ze pozwalam mu wyprowadzać mnie z równowagi , że doprowadzam sie do lez , brak zaufania boli mnie najbardziej , a teksty o mieszkaniu mnie po prostu dobiły . Dziękuję wam za pomoc
Cóż, całe książk są o sztuce komunikacji, prowadzeniu dyskusji, rozwiązywania konfliktów i negocjowaniu .... Dyskutowanie o problemach i konstruktywne kłócenie się to naprawdę trudna sztuka, zwłaszcza, jeśli odpowiedzialność za poziom dyskusji i rozwiązanie problemu leży głównie po jednej stronie... Jeśli sama dyskusja jest dla Ciebie trudna , to może faktycznie warto byłoby trochę poczytać, jak od strony technicznej taką trudną rozmowę poprowadzić. Czasem człowiek sam nieświadomie prowokuje podniesienie temperatury... I wcale nie musi to być kwestia użytych argumentów czy danej osoby.
Chyba najtrudniejsze jest posłuchanie co druga strona ma do powiedzenia właśnie nie dając się wyprowadzić z rónowagi.
Znajoma - i to na poważnie - po prostu pije jakąś melisę i wtedy łatwiej jest jej słuchać i rozmawiać, bo emocje jej nie przeszkadzają
Chyba nie jest to dla nikogo nowością, że w byciu z drugą osobą musimy rezygnować z wielu rzeczy. Związek to kompromis. Moim zdaniem przechodzicie typowy kryzys narzeczeński. Przed ślubem tego typu sytuacje są normą. Zatracacie swoje poczucie indywidualności na rzecz drugiej osoby. Po raz ostatni chcecie zaznaczyć, kto ma więcej do powiedzenia. Myślę, że w tym momencie nie pozostaje nic innego jak przewartościować te dwie relacje. Mowa o Twoim narzeczonym i koledze. Z góry odpowiedź jest prosta - narzeczony, czyli Twój przyszły mąż jest osobą, z którą powinnaś się liczyć, zwłaszcza w sytuacji, kiedy czuje się zagrożony i niepewnie. Wydaje mi się, że jego zmiana decyzji wynika z tego, że chciał pokazać jak bardzo mu na Tobie zależy, jednocześnie przekraczając swoje zasady i dyskomfort. W ostatecznym rozrachunku nic z tego nie wyszło - przerosła go ta cała sytuacja. Myślę, że najgorsze dla niego jest to, że osiągnął coś, przed czym chciał się uchronić. Moja rada: porozmawiajcie. Na pewno się kochacie i zależy Wam na sobie, więc nie warto podejmować pochopne decyzje, takie jak wyprowadzka, bo dla kolegi nie warto rujnować związek. (No chyba, że czujesz coś do Michała). Jeśli mam być szczera..takie sytuacje nigdy nie dzieją się bez przyczyny, być może masz wątpliwości odnośnie ślubu? Może chcesz się jeszcze wstrzymać? Nawet jeśli chciałaś tych zaręczyn, to dopóki nie doświadczymy pewnych rzeczy, nie będziemy w stanie się przekonać jak się w danej sytuacji czujemy.
- sluuu
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Niektórzy ludzie są zazdrośni i dlatego reagują emocjonalnie.
Jeżeli faktycznie się zgodził, zmieniając zdanie postąpił dość niedojrzale. Czy on jasno się zgodził na owy nocleg?
Tak wyraził zgode, potem mu odbiło... nie wiem strasznie bolą mnie jego slowa ze mam się jego słuchac
Nigdy nie dawalam mu zadnych powodów do zazdrości , wiem zwiazek to kompromis ale obopolny nie mose byc tak ze tylko jedna strona poświęca a druga tylko wymaga. To nie jest partnerstwo , bardzo go kocham ale nie podoba mi sie sposob w jaki mnie traktuje. On nue chce słuchać interesuje go tylko jego strona jak ja w tej sytuacji mam to naprawic jak go zrozumiec?
- sluuu
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Czy są inne tematy w których się nie zgadzacie? Czy to była jedna z sporadycznych sytuacji?
19 2014-03-25 16:32:24 Ostatnio edytowany przez robingirl (2014-03-25 16:35:55)
Też jestem zdania, że radykalne kroki jak wyprowadzka nie są dobre. Zauważ, że w tej chwili obydwoje jesteście w emocjach. Daj sobie trochę czasu i jemu i poobserwuj. Spokojna analiza tematu więcej przyniesie niż drązenie tematu teraz, w momencie, kiedy obywdoje jesteście jeszcze rozżaleni - każde ze swojego powodu.
A jak sobie przemyślisz, to możesz zawsze tutaj zajrzeć i podyskutować na temat konkretnych wątpliwości.
A może znasz kogoś rozsądnego, najlepiej kogoś, kto zna Ciebie i jego i mógłby szczerze porozmawiać z Tobą i coś podpowiedzieć? Osoba z boku zawsze inaczej widzi daną relację. Warunek: obserwator szczery, niegłupi i nieuprzedzony do Twojego faceta.
Dziękuję wam
Trzymamy kciuki !