Jak to wszystko naprawić ? Pomóżcie :((((

Wiem..prosić się nie zamierzam bo wiem, że jak złość mu nie przeszła to narażę się na jeszcze większą przykrość Ale tęsknota jest straszna. Nie wiadomo co ze sobą zrobić. Cierpliwość nigdy nie była moją mocną stroną.

Kita .. rzeczywiście. rady, które Tobie dają wezmę sobie do serca. Będę chodzić po ścianach ale się nie odezwę pierwsza. Nie chcę go drażnić i nie chcę się upokarzać. Jego ruch.

MUSISZ trochę odpuścic. Z tego co czytalam Twój facet podobny do mojego - nerwowy, nie przemyśi się, zapętli, zamknie w sobie i uparty jak osioł. U nas były takie akcje (nie takie jak ta..) ale z doświadczenia wiem, że im bardziej naciskałam tym bardziej się na mnie zamykał. Datego MUSISZ dać mu odetchnąć. Wiem jak jest ciężko ale mi pomaga prosta rzecz sport - jak dopada mnie szał i mam ochotę dzwonić i płakac mu do słuchawki lub pisać "blagam, porozmawiajmy" to idę pobiegać. Albo sprzątanie / gotowanie. Wszystko jedno byle zająć czymś co nie wymaga skupienia uwagę.
Nikt nie umarł, nikt nie wziął ślubu z kimś innym. Jak masz z nim być to będziesz !!! A chwila odpoczynku od siebie może pomóc bo nabierzesz może dystansu.
Jak to łatwo komuś radzić ale mam chyba lepszy dzień :-)

Odezwał się do mnie i nie wiem co o tym myśleć. Napisał jak tam z pewną sprawą, pogadalismy o tym (w niedzielę wieczorem) - normalna, miła gadka. I tyle. Nic żeby się spotkac czy coś. Nie wiem co o tym myśleć .. Co radzicie ?

Łatwo powiedzieć Jak się wariuje z tęsknoty i każdy znak, że ta osoba jednak o Tobie myśli jest dla mnie wszystkim ((

Myślę, że odezwał się, bo chciał Cię "wyczuć", czy odpuściłaś, czy nadal czekasz...
Może odrobinę przestraszyło go Twoje milczenie.
Ale na razie nie próbowałabym tego interpretować, tylko cierpliwie nadal czekać.
Pokazałaś mu, ze go kochasz, że Ci zależy.
Kolejny krok należy do Niego.
On musi sam do Ciebie wrócić. Błagania na pewno nic nie zdziałają.

To bardzo dobrze, że była uprzejma.
Taka powinna być zawsze jak będzie próbował nawiązywać kontakt.
O nic się nie proś, ale dawaj mu do zrozumienia, że nadal darzysz go uczuciem.
Bądź subtelna i znów trochę tajemnicza. Zaintryguj go na nowo.

Po prostu błaganiem nic nie osiągniesz. Do niczego go nie zmusisz.
Tak naprawdę to nie masz wyjścia z wyjątkiem czekania aż on wszystko przemyśli.
Faceci potrzebują zazwyczaj dłużej niż kobiety, aby się namyślić.
Przykro mi bardzo, że cierpisz, ale w tym cierpieniu nie jesteś sama.
Sporo osób tutaj przeżywało coś podobnego.
Wiem, że łatwo się mówi, ale naprawdę powinnaś zająć się teraz czymkolwiek innym aby tylko nie myśleć.
Stare powiedzenie, i może wydaje się banalne, ale bardzo prawdziwe - jak kocha to wróci.

Jak te emocje się mieszają ! Jak jest ciężko i źle w środku :-( Raz jestem wściekła, raz obojętna, raz potwornie smutna i rozżalona (jak teraz) i szaleję z tęsknoty i bezsilności.

Trochę dziecinne zachowanie jak dla mnie. Ale nasunęły mi się dwie myśli: albo wybrał dziwny sposób na ukaranie ciebie za to co zrobiłaś. Albo nie wie jak z tobą zerwać i stąd te głupie odzywki. Może chce cię tak obrazić byś sama w końcu zerwała. Tym razem ostatecznie?

Leila, też myślę, że gdyby chciał prowokować mnie do zerwania to inaczej by to załatwił. To on zabiegał o kontakt, odzywał się, ja nie zrobiłam absolutnie żadnego kroku. Więc mógł się po prostu nie odezwać i byłoby po sprawie.

Dodam, że mój chłopak ma kompleksy i mimo że pozuje czasem na macho, jest bardzo niedowartościowany (w rodzinie ciągłe "gnojenie"). Może w ten sposób chce zdobyć nade mną przewagę? Sama już nie wiem.

Do tego sam przyznaje, że często najpierw palnie coś głupiego a potem przeprasza. Brak wrodzonego taktu.
Tylko, że ja czuję się kompletnie nieatrakcyjna przy nim, powoli sfrustrowana i zmęczona. Nie wiem jak go tego oduczyć.

Nie zerwałam z nim. Napisałam tylko, że mam dość tego, że ciągle się mijamy, mamy często ciche dni, że myśli tylko o tym żeby pójśc na imprezę z beznadziejnym kumplem, że mało rozmawiamy, rzadko się widzimy, że dojeżdza mi głupimi tekstami o innych pannach, że to wogole nie działa jak związek itp. Więc gdzie tu urażone ego ? Przestał się starać tak jak na początku i to jest fakt. Ja nie mówię, ze jestem bez winy, że nam się nie układa, mam te swoje wymagania...ale w końcu chcę być szczęśliwa.

Daj mu czas zatęsknić, sam wtedy przyjdzie do Ciebie. Musi trochę pomyśleć, zobaczyć jak mu jest bez Ciebie, on sam musi do tego dojść.

I koniec historii. Miałam już o tym nie mówić ale duszę wszystko w sobie i chyba oszaleję. Jakieś ponad 2 tygodnie temu zaczął się do mnie odzywać - jak mieszkanie, jak remont, gadki o pracy, o urządzaniu mieszkania. Normalne koleżeńskie rozmowy. Ja uprzejma - odpowiadałam. Jakby nigdy nic się nie stało. Ale w środku bolało bo tematu "nas" nie bylo. Zero wyjaśnienia, zero czułości, jakbyśmy nigdy ze sobą nie byli. Tydzień przed świętami zaproponował abyśmy spotkali sie i poszli cos zjeść, nie mogłam wtedy. Kiedy indziej ja zaproponowałam ..to on nie mógł. Święta oddzielnie, ale smsy - absolutnie wszystko z jego inicjatywy. Ja pierwsza nie zagadywałam, poza jednym razem niczego nie proponowałam. Trzymałam się twardo.
We wtorek w końcu spotkaliśmy się cos zjeść..liczyłam że po 2 latach ludzie którzy rzekomo się bardzo kiedyś kochali porozmawiają na temat co się wydarzyło, dlaczego, czy jesteśmy jeszcze razem.. A tu nic. Miło, smiesznie i każdy do domu. Ale nic, czekam dalej. Rozmowy od rana do wieczora, a to mms z miejscem, które nam się wspólnie miło kojarzy (od niego). Wspomnienia i dalej zero tematu.
Spotkaliśmy się dziś ale byłam już na skraju cierpliwości. Miły, śmiesznie, jemy a on że ktos go tam zaprosił na wesele, że znajomi na majówkę zapraszali (jego nie nas). Mi jak nóż w serce. Szybko zabrałam sie do domu,splakałam się w autobusie i powiedziałam że koniec tej 2 miesięcznej udręki gdy nie wiem na czym stoje i ktoś ewidentnie pogrywa sobie z moimi uczuciami.
Zadzwoniłam i powiedziałam, że po 2 latach jest mi winien wyjasnienia i czy my w ogóle jesteśmy jeszcze ze sobą.. o on "że no ja przecież z tobą zerwałem". Nie przypominam sobie tego momentu. Powiedziałam w takim razie (prawie z płaczem) że przykro mi ale w takim razie nie będę Twoja koleżanką od pogaduszek bo nadal coś do Ciebie czuję i nie potrafię tego tak utrzymywać i udawać że jesteśmy przyjaciółmim gdzie 2 miesiące temu rozmawialiśmy o naszych przyszłych dzieciach. On, że nie to nie.

I tyle. Ryczę. Bo zachował się jak dupek, bo mnie zranił, bo nawet nie wiem dlaczego nie chce ze mną być, bo nie wiem po co się odzywał i robił mi nadzieje, bo nadal mimo tego wszystkiego go kocham.
Błagam pomóżcie mi jakoś bo tym razem tego nie przeżyję.

A po co to spotykanie ? Gadki ? Wspominanie ? Robienie nadzieji ?

Po co po co..to już nie można z koleżanka pogadać?

Serio nie zdarzyło Ci się nigdy spotkać ze znajomym, który się w Tobie podkochuje na piwo? Zastanawiałaś się wtedy mocno, co on sobie z tego zrobi?
No, to Twój ex myśli tak samo. Czyli nic.

A może jest egoistą, którego cieszy czyjeś nieszczęście. Takie dziecko, które uderzy inne dziecko i z lubością patrzy jak tamto płacze. Napawa się swoją władzą nad kobietą, podnieca go, że ona leci czy odpisuje na każde jego zawołanie.
I jeszcze te wesele i majówka... No patrzcie Państwo jak mu się świetnie układa bez niej, jaki jest rozrywany, no dusza towarzystwa.
Karolina zostaw to dziecko, niech się idzie bawić do innej piaskownicy. A ty poszukaj człowieka, którego będzie można śmiało nazwać mężczyzną. Bo takie podchody to są dobre dla 14latek.

Co to jest "Attention whore" ? Dlaczego mam zaufać ? Domyślacie się jak się czuję - jak zero.

Mój książe jest dla mnie teraz zwykłym zjebem. Który do tej pory nie był w żadnym zwiazku i widac nie nadaje się do tego.

Zaproponuj mu spotkanie przy kawie i rozmowe i badz dobrej mysli.

Chodzi o Twoje sumienie abys byla w 100stu procentach pewna ze zrobilas wszystko aby naprawic popros o spotkanie. Jesli odmowi lub bedzie sie wykrecal wtedy bedziesz miala czyste sumienie i zapomniec o Nim.

no..porada trochę w stylu "uklęknij na jego wycieraczce i wyj do księżyca..może się zlituje i poda Ci wody, a jak nie to pocałujesz klamkę z oddaniem i przeprosisz że się narzucałaś"..a gdzie jej godność i dobre samopoczucie w tym wszystkim?

Mój były się do mnie odzywa i prosił abyśmy porozmawiali. Nie odpowiedziałam, twardo się trzymam. Jest mi bardzo, bardzo cięzko. Minęła mi złość i oczywiście wariuję z tęsknoty za nim Jak mam sobie z tym poradzić? Czuję się okropnie, wszystko mnie boli

Karolina, wtrącę swoje dwa grosze.
Pomijając zachowanie Twojego "byłego", Twoje też nie jest wzorowe.
Narazie wszyscy koncentujecie się na tym, co on źle robi, mimo że i Ty święta nie jesteś.
Między Wami nie ma żadnej komunikacji Karolina. Idziesz do niego z pewnymi nadziejami, o których mu nie mówisz. On myśli, że Twoje oczekiwania są takie, jakimi je pokazujesz (no bo przecież nie czyta Ci w myślach, że chciałabyś inaczej), stąd jedynie luźne, koleżeńskie rozmowy.
I później wychodzi, że Ty uciekasz, on strzela focha, Ty płaczesz, on ogląda portale z gołymi babkami. Ludzie!! A nie byłoby łatwiej usiąść i pogadać, co? Powiedzieć o swoich oczekiwaniach, o tym jak czujecie? I nie, nie opowiadać w momencie kłótni, wtedy kiedy któroś zWas zrobi coś nie tak. Po prostu usiąść i na spokojnie.
Bo to Twoje "on chce się spotkać, ale ja go trzymam w niepewności" to nie tak....nie tak dla Was obojga.
Spotkajcie się z zamiarem poważnej rozmowy, bo zabawa w kotka i myszkę nic nie da.
Nie będzie łatwiej zachować się jak dorośli, dojrzali do związku ludzie? Dużo Cię będzie kostować zainicjowanie poważnej rozmowy? Ucierpi Twoja duma czy jak?
Zobaczysz, kiedy już będziecie mieć to za sobą, w tą lub inną stronę- spadnie kamień z serca.

NieZnamSiebie: Piszesz w taki sposób, jakbyś nie wiedziała jak wygląda "poważna rozmowa" ,ba!- same PRÓBY jej przeprowadzenia z niedojrzałym facetem.
Najpierw miga się od jakiegokolwiek kontaktu, potem zamiast się spotkać udaje, że są kolegami (wiedząc, że ona w tym czasie potwornie cierpi!), potem jakby nigdy nic wychodzi z jakąś propozycją, ale nic konkretnego nie proponuje, nawet nie mówi NA JAKI TEMAT chciałby z nią porozmawiać.
Dalej uważasz, że dla tego faceta liczy się na ta chwilę coś więcej niż czubek własnego ...

Uważaj na tego typu sugestie, bo na tym forum nie brakuje kobiet na skraju załamania, które całą winę biorą na siebie, a misiaczek w tym czasie ciężko "zastanawia się" jak to kulturalnie załatwić..

Mogłabym się z Tobą zgodzić w całości - gdyby nie to, że swoją koncepcje  (z gruntu słuszną) odnosisz -powtórzę- do realacji z kompletnie NIEDOJRZAŁYM partnerem, który nie odnajduje się w podstawowym filarze związku jakim jest komunikacja.
Ale dobrze, mogę zgodzić się w jakiejś części - tj. odnośnie tego, że nawet jeśli facet jest emocjonalnie małym chłopcem, to autorce korona z głowy nie spadnie jeśli rozmowę zaproponuje.
Z tymże - proponowała, książę siedział skwaszony i obrażony.

Niestety, wiem jak wygląda próba budowania relacji z chłopcem, kiedy pojawiają się pierwsze tarcia, jest to stały schemat:
Kryzys - książę robi usteczka w podkówkę i zaczyna się 'zimna wojna', ciche dni trwające tak długo (i niepotrzebnie), że nie wiadomo śmiać się czy płakać nad tym jak można mieć nasrane we łbie, żeby zamiast załatwić problem w kilka minut (godzinę) rozmową, koleś woli obrazić się na świat, bo "nie tak sobie to wyobrażał - miało być mi przyjemnie i miło a tu co.."   I potrafi trwać to całymi tygodniami!
Chemia chemią, ale tego żadna normalna osoba nie wytrzyma.

Zgadzam się w 100%, że emocje nie pomagają w konstruktywnej rozmowie. Ale musisz przyznać, że bardzo bardzo trudno czasem chcieć rozmawiać (Czy wracać do rozmowy) z kimś, kto odrzucał nasze propozycje i prośby, ignorując kompletnie nasze uczucia, a łaskawie zbiera go na dyskusję, kiedy my już jesteśmy tak rozżalone i złe, że ta rozmowa nie ma prawa się udać.
W dojrzałym związku ludzie spotykają się w połowie drogi.

I tu docieramy do meritum sprawy. Bo jak ona chce to on nie bardzo. No a jak on, ona niekoniecznie.
Zgadzam się, w DOJRZAŁYM związku ludzie wychodzą sobie na przeciw.
Ale też w dorosłym związku ludzie wiedzą, czym jest ' na przeciw'.

Co to za pieprzenie, co niby spieprzyła? Ile można dopraszać się o uwagę partnera? Nic nie spieprzyła, tylko w końcu nie wytrzymała.
To jest jakaś parodia, żeby facet po 2 latach bycia z kobieta, na której rzekomo mu zależy, po jednym nieprzyjemnym smsie , o którym wie na 100%, że był pisany w dużych emocjach - odcinał się i obrażał jak pierwszy lepszy gówniarz.
BO co, urażona duma? A co ona czuła przez te wszystkie tygodnie, kiedy ją zaniedbywał i co, do tego jakoś się nie odniósł, tylko ego zabolało, więc chciał jej udowodnić kto jest górą.
Nawet jeśli go czymś uraziła, to facet nie jest niedorozwinięty na tyle, żeby nie umieć odpisać lub zakomunikować, że przegięła w jego odczuciu.
Dla mnie to klasyczna manipulacja z jego strony, z resztą będzie robił to dalej- on doskonale wyczuł słabość autorki do siebie i przy każdej kłótni, kryzysie, będzie próbował "po staremu", wymusić na niej obwinianie się, przeprosiny, błagania i gonienie za nim..
Nie polecam.

Ma jeszcze lepsza opcję - zajęcie się sobą, a facet niech się zgłosi jak dorośnie do związku.

Ja mówię jaka jest najzdrowsza opcja, a ta nie zawsze jest najłatwiejsza. Zauważ w ilu wątkach on krzywdzi, a ona nadal "kocha" i się męczy bez niego. Trudno powiedzieć kiedy to całe kochanie przeszło we współuzależnienie.

A z tymi sloganami to mamy pomieszanie z poplątaniem: Jeśli coś jest dobre - daje radość i spełnienie. Jeśli zamiast tego, coś co "miało być piękne" wywołuje w nas ciągłą niepewność, skrajne emocje i cierpienie - to jest to tak naprawdę walka o utrzymanie iluzji SPRZED tego co teraz. a nie istnieje nic poza tu i teraz.
Ludzie lubią dorabiać ideologię do prostych rzeczy i umartwiać się, "goniąc za wiatrem", szukając spełnienia często za wszelka cenę (np. z partnerem na innym poziomie emocjonalnym i świadomościowym).
ROZMOWA jest świetnym rozwiązaniem, ale niestety sprawdza się tylko jeśli ludzie operują na podobnym poziomie empatii i są na podobnym rozwoju. Bo dziad tez gadał do obrazu