Odszedł, a ja zrozumiałam jak Go krzywdziłam...

Witaj, jestem w podobnej sytuacji, tylko u mnie minęło już dwa tygodnie od Jego wyprowadzki.. też z mojej winy, moje zachowanie było bardzo podobne jak Twoje, z tym, że nie pracujemy razem i nie spędzaliśmy ze sobą każdej wolnej chwili, jednak też byłam bardzo "zaborcza", że tak to nazwę. my rozmawialiśmy o tym, na prawdę zaczęłam się zmieniać, ale i tak się wyprowadził ... na początku jest ciężko, ale uwierz mi, z dnia na dzień jest coraz lepiej. tylko nie wydzwaniaj i nie wypisuj do niego, bo uzna, że nic nie zrozumiałaś... wiem, że tak jest ciężko, że chce się zadzwonić, napisać, cokolwiek, ale spróbuj.. ja dałam radę, to i Ty dasz:) a dzięki temu, sam się do mnie odezwał, nawet spotkaliśmy się, porozmawialiśmy na spokojnie. musisz mu pokazać, że się zmieniasz, a jeśli na prawdę Cię kocha to jak to zobaczy to wróci. przynajmniej ja w to wierzę

Kazdy ma wolna wole...
Ale szkoda tego czasu.... /

Trzymaj sie Kobieto... !!

To może ja dorzucę coś ze strony mężczyzny, który był w podobnej sytuacji. Kilka miesięcy temu rozstałem się z moją narzeczoną po 2 letnim związku. Początki nie były łatwe, bo mieszkaliśmy w różnych miastach, ale po kilku miesiącach przeprowadziłem się do jej miasta. Po jakimś czasie zamieszkaliśmy ze sobą razem. Zaręczyłem się z nią po roku jak się znaliśmy. Bardzo mi na niej zależało, więc odsunąłem od siebie sporo moich znajomych ( w tym także kobiet ), bo chciałem by czuła się mnie pewna. Była kobietą, która miała wysoką pewność siebie i ciągle bałem się, że jak dam jej choć małą pożywkę do zazdrości to rozstaniemy się. Wywołała we mnie taki lęk przez częste prowokacje do kłótni i wyprowadzki do mamy na kilka dni, przy których twierdziła, że to koniec z nami. W ten sposób nieświadomie wplątałem się w jej grę manipulacji. Z jednej strony zależało mi na niej, bo w wielu chwilach potrafiła mi udowodnić, że jest porządną kobietą, która nie leci na każdego, dba o dom i myśli o wspólnej przyszłości... jednak była tez ta gorsza strona. Nie akceptowała zupełnie nikogo z moich znajomych. Gdy raz się spotkaliśmy z nimi razem, to uznała, że "to nie jej poziom". Było mi przykro, ale nie chciałem z tego powodu rozsypywać narzeczeństwa i ograniczyłem kontakt do minimum ze znajomymi ( błąd ). Wszystko jednak z czasem się posypało, gdy pokłóciła się z moimi rodzicami, a potem zaczęła się fala wyzwisk, oszczerstw i wmawiania mi, że moja rodzina chce dla mnie źle, że nie potrzebuje jej, że powinienem się skupić na niej... Moje życie z każdym dniem stawało się coraz trudniejsze. Doszło do tego, że zerwałem kontakt na niemal rok ze wszystkimi po za moją narzeczoną i jej matką. Pracowałem i opłacałem sam dom, gdy ona dalej jeździła po mnie. W pewnym momencie jej mama straciła część pieniędzy na życie i postanowiliśmy sie wprowadzić do niej i dzieląc nasze pieniądze razem żyć i się wspierać. To był jednak błąd. Okazało się jednak, że z naszych wspólnych pieniędzy szybko pojawiły sie w domu nowe meble, drzwi antywłamaniowe... a ja sam nie mogłem sobie nic kupić dla siebie. Po kilku miesiącach nagle jej mama obudziła się, że ja nie mogę u nich dłużej mieszkać, bo mnie nie zameldują, jeśli ja nie wezmę ślubu... Tylko z czego miałem na ten cel odłożyć, jak dla nich ważniejsze było kupowanie do domu nowych rzeczy? Przez jej manipulacje, mogłem liczyć tylko na siebie, bo rodzice się zupełnie odcięli od nas. Moja "wspaniała narzeczona" wpadła na pomysł, że ja zamieszkam na stancji w małym pokoiku, gdzie będę opłacał mały czynsz, zostawi mi 400zł na życie, a resztę sama z mojej wypłaty będzie "odkładała na ślub"... Tym mnie już udusiła. Pozbawiony znajomych, rodziny, przyjemności z pracy, bliskości z narzeczoną i praktycznie bez kasy... nie wytrzymałem. Wyprowadziłem się od niej i zerwałem zaręczyny. Nie mogłem tak trwać...

Czemu to wszystko opisałem? Chcę byś widziała jak podobna historia może wyglądać z oczu mężczyzny. Nie można zupełnie odbierać "przestrzeni życiowej" i traktować faceta jak swoją własność... jak skarbonkę bez dna... jak przedmiot do seksu i zabawy. Toksyczna zazdrość i chęć kontroli absolutnej nad mężczyzną zawsze niszczy związek, bo mimo starań obu stron w końcu przestajemy się cieszyć z własnego życia. Wyobraź sobie, że Twój facet odciąłby Cię od wszystkiego i mówił Ci na każdym kroku co masz robić... Czy czułabyś się szczęśliwa? No raczej nie...

Teraz przeanalizuj sobie wszystko jeszcze raz i daj sobie szansę za jakiś czas na wybudowanie związku, bez tej zazdrości. Im bardziej trzymasz faceta za rękę, tym mocniej będzie się wyrywał...

Wiem o czym piszesz.ja jestem w podobnej sytuacji.Sama nie wiem co mam robic.
Jestem w zwiazku juz trzy lata. Ogolnie wszystko uklada sie dobrze.Na poczatku ufalam jemu w 100 %a teraz z czasem nie ufam jemu juz prawie wogole.Zdarzylo sie kilka rzeczy ktore mocno nadszarpnely moje zaufanie.Oczywiscie za kazdym razem to ja jestem winna i sobie wymyslam.
Jego tlumaczenia maja sens ale zawsze zostaje to "ALE".Nie chce zniszczyc swojego zwiazku ale chyba jestem na dobrej drodze.Przykladowa sytuacja jest znalezienie u niego w kuchennej szafce kondomow ktorych my nie uzywamy...jego tlumaczenie jest ze to nie jego,tylko kolegi od ktorego wynajal mieszkanie w ktorym zostaly jeszcze rzeczy jego kolegi.W sumie moze tak byc ale...skoro znalazl te kondomy dlaczego ich nie wyrzucil tylko wlozyl do szafki w kuchni(w opakowaniu brakowalo jednej sztuki)tutaj chce rowniez nadmienic ze nasze zycie seksulane jest udane.Inna sytuacja to przylapanie jego na czatowaniu i smsowaniu z inna dziewczyna...Zyje teraz rozdarta pomiedzy watpliwosciami a jego usprawiedliwieniami...Sama nie wiem co mam zrobic.Poradzcie cos!!!

Sytuacja z gumkami, faktycznie to może być prawda więc załóżmy, że to jest prawda bo po co zadręczać się głupimi myślami. Chyba, że już wcześniej nadużył Twojego zaufania. Hmm no z tą dziewczyną/czatem/sms-ami to chyba sprawa jest jasna skoro jeszcze go na tym przyłapałaś. Facet przeważnie się tłumaczy tym, że to dziewczyna jest winna bo coś tam coś tam itd. Chociaż skoro zachowujesz się tak jak autorka związku to może faktycznie coś w tym jest, że wymyślasz. Jak to właśnie mój facet stwierdził "Chociażby ją zdradził to przecież nie przyznałby się do tego, że to Jego gumki." Miej go dyskretnie na oku.

Jak sama stwierdziłaś, nie liczyłaś się z Jego poglądami, a to duży błąd. Facet lubi czuć, że Jego zdanie także się liczy, nawet jeśli Ty się z tym nie zgadzałaś zawsze mogliście znaleźć jakiś kompromis.

Widzisz skoro on kategorycznie odmawiał ślubu to może faktycznie coś było nie tak. W ogóle nigdy nie chciał ślubu ? Nawet w przyszłości ?

Rozumiem, że nadrabiał okazywanie czułości fizycznej poprzez inne rzeczy, jednak dla Ciebie to było niewystarczalne i dla mnie również by to nie wystarczało. On najwyraźniej taki był i taki już zostanie.

Wiesz, tak sobie myślę, że może warto zamknąć ten rozdział w życiu, wyciągnąć z niego wnioski i poszukać sobie kogoś kto spełni Twoje oczekiwania ? Ja wiem, że to nie jest łatwe, żadne rozstanie nie jest łatwe jeszcze jak się było z kimś tak długi okres czasu.

Jestem pod wrażeniem, że ktoś to tak ocenia -- duszenie kogoś zaborczością stawiać na równi ze zdradą. Uważam identycznie... też byłem duszony, ale udało mi się jakoś wyrwać i trochę związek zreformować.

Tym facetom co się spakowali i wyszli się nie dziwię. Też bym tak zrobił, tylko że ja się obudziłem w klatce będąc już parę lat w małżeństwie.

Ma dużo koleżanek - owszem, ale nie w ilościach o jakich wspominasz. Wszystkie je znam, a one wiedzą, że On jest ze mną i  wiedzą kim ja jestem. Po prostu  lubi utrzymywać kontakt z różnymi ludźmi, ja chyba mniej... Pracujemy w usługach/ sporcie (nie chce dokładnie precyzować na wszelki wypadek...) I z racji tego, że moja praca polega głównie na przebywaniu z ludźmi i ciągłym z nimi rozmawianiu, kiedy nie muszę to po prostu często nie mam na to już ochoty. Mam kilka swoich koleżanek i nie potrzebuje więcej znajomości...
On natomiast mógłby ciągle z kimś rozmawiać, ale WIEM że nie posuwał się do tego żeby szukać znajomości gdzieś poza naszą wspólna strefą... Nigdy nie miał 'koleżanek' o których bym nie wiedziała kim są. Nigdy też się z nimi sam nie spotykał, nie wisiał na telefonie. Po prostu plotkował i gadał o głupotach na facebooku i przez smsy...

Sytuacja, którą Ty opisujesz mnie by na pewno przerosła ale teraz już wiem, że każdy potrzebuje czegoś innego, może On lubił utrzymywać kontakt z ludźmi jeszcze w większym stopniu niż Mój ? Skoro zabrał Cię do kawiarni, w której kogoś znał to raczej nie po to żeby doprowadzic do sytuacji w której spotkasz jego kochankę ? Ale skoro tego nie akceptowałaś i nie chciałaś tak żyć to podjęłaś słuszną decyzję.

Ja natomiast chcę to zaakceptować i nie wchodzić już z butami w jego przestrzeń... Chcę pracować nad tym związkiem, nie być z kolejną osobą tylko 'na dobre' a jak już się robi źle to odpuszczać.....

Ps. Wczoraj wieczorem się nie powstrzymałam i napisalam mu smsa, z przyznaniem się do tego że wywierałam na nim presję i go osaczałam oraz z informacją, że chcę nad sobą pracować, jeśli nam na to pozwoli. Odpisał (nawet dosyć szybko)... że potrzebuje czasu i narazie wynajmie to mieszkanie i nic nie zmieni jego decyzji.

I wiecie co ? W głębi duszy chyba nawet takiej odpowiedzi chciałam.... Gdyby napisał, że wybacza, przyjedzie i razem to naprawimy to wiem, że by się nie udało. A dlaczego? Bo nadal wiedziałabym, że na moje skinienie jest obok i już.

Ale go nie ma a ja muszę sobie poradzić z tym sama wkońcu.....

Właśnie się okazało, że kij ma zawsze dwa końce....

Dowiedziałam się, że wynajął pokój w mieszkaniu studenckim z dwiema studentkami, że ma zamiar się wyszaleć i poczuć studenckie życie, którego nie dane mu było wcześniej skosztować.  Umowę ma na dwa miesiące i tyle tam chce na pewno mieszkać...

Zapewne jak się wyszumi to pewnie będzie chciał wrócić.

Chciałam o niego zawalczyć ale teraz to już chyba nie ma po co....

To jest normalne pod warunkiem, że nie sypia się z nimi akurat mam dowody że sypiał z niektórymi koleżankami:) ciekawe czy byłabyś taka tolerancyjna gdyby do Twojego męża non-stop wydzwaniały "koleżanki" i to co tydzień inna.

Sombra a ty robisz cos w ogole z tym swoim kontrolowaniem? Pobujesz rozwiazac ten problem? Piszesz, ze wynajal sobie pokoj z dwiema studentkami i co myslisz, ze co tam beda robic? Krecic pornole zrobia tam sodome i gomore? Krecisz sobie filmy kobieto. Wkrecasz sobie teraz, ze gosc bedzie sie bawil i robil nie wiadomo co. Dziewczyno obudz sie. Masz problem, prawdopodobnie kazdy facet ktorego spotkasz skonczy jak twoj ex stlamszony, zniszczony przez nadmierna kontrole. Wy dziewczyny w ogole nie ufacie swoim facetom, jestem w szoku w tym poscie zawiazalo sie kolko kobiet kochajacych za bardzo, tlamszacych i kontolujacych swoich facetow. Jakbyscie sie czuly, gdyby wasz facet was tak kontrolowal i wyliczal z kazdego kolegi? Sprawdzal wasze komorki, komputer, chodzil za wami etc. Jeszcze co poniektore z was chca walczyc o facetow, ktorzy najnormalniej w swiecie sie puszczaja, gdzie jest wasze poczucie godnosci laski? Faceci nie sa zwierzyna, ktora ma leciec na skinienie raczka, tupniecie nozka. Polecam wam ebooka E. Herzyk o kobietach ktore kochaja za bardzo, ktorego mozna przeczytac na stronie Fundacji Kobiecego Serca. Chyba najwyzszy czas zamienic kontrolowanie kogos na kontrolowanie siebie. Pozdrawiam.

Mozliwe, ze nigdy nie zapewnil Cie o wspolnej przyszlosci bo widzial co sie dzieje. Bylas, bo bylas, znudzilo mu sie i sobie poszedl. Milosci to chyba raczej nie bylo, bo milosc sie nie konczy, moze predzej zauroczenie, ktore mu szybko przeszlo. Zreszta w takich zwiazkach po pewnym czasie pozostaje tylko wspoluzaleznienie a w tym wypadku to raczej ty sie wkrecilas, nie on - bo on sie wylogowal z bajki. Wiem, sama po sobie i po dwoch latach terapii, ze osoby, ktore kontroluja, ograniczaja i trzymaja sie rozpadajacych zwiazkow maja niskie poczucie wartosci.Ja wiem jak to jest kiedy sie boisz, ze ktos cie oszukuje, kiedy wkrecasz sie w spirale paranoi.  Zapewnienia o wspolnej przyszlosci moze nie dac Ci nikt, po co Ci to zreszta? Jeszcze w takim zwiazku? Przeciez ty caly czas zylas w jakims irracjonalnym leku, szukalas poczucia bezpieczenstwa w zwiazku na zewnatrz siebie,myslalas ze da Ci je jakis koles, takich kolesi mozesz jezszcze spotkac 20 i zaden z nich ci moze tego nie dac. Bezwarunkowego poczucia bezpieczenstwa, bezwarunkowej milosci szukaj najpierw u siebie a jak je znajdziesz to juz nie bedziesz ladowac sie w takie zwiazki, bo spotkasz wtedy mezczyzne, ktory bedzie cie szanowal i kochal nie za cos tam ale za to, ze jestes i wtedy zadne zapewnienia, papierki, pierdzionki i inne bzdury nie beda ci potrzebne zeby czuc sie bezpiecznie, bo bedziesz znac swoja wartosc i nawet jezeli znowu nie wypali, to wiesz ze masz siebie i pojdziesz do przodu. Nie zalamuj sie kobieto, tylko odrob lekcje jaka zadalo ci zycie, pracuj nad tym zeby czuc sie wartosciowa, wspaniala kobieta. A wtedy zobaczysz wszystko sie ulozy. Pozdrawiam.