Przyjaciele, partner - jak pozytywnie Cię zmienili?

Ja od mojego męża zaczerpnęłam.....spokoju Bo to spokojny człowiek, nieoceniający, nie w gorącej wodzie kąpany- ja niestety tak
Dużo mogłabym pisać, zdecydowanie partner wpływa na mnie pozytywnie

Przyjaciele.... ale również koledzy/-anki, znajomi - staram się, a właściwie bardziej tak właśnie robię niż się staram, wychwycić coś pozytywnego w każdym i tę cechę "przejąć".
Mam kolegę, który zawsze, bezwzględnie mówi to, co myśli. Chyba rzadko kto jest tym zraniony, bo on nie ma złych intencji, nie jest złośliwy, każdy o tym wie. Wpieniał mnie tym na początku, ale z czasem zauważyłam, że jest dzięki temu zdrowy   Podoba mi się ta cecha w nim, chociaż sama nie umiem jej przejąć tak całkowicie-wolę niektóre rzeczy przemilczać niż się tak "obnażać"
Często go za tę szczerość "gaszę", on się z kolei śmieje z tego, mówiąc, że lubi we mnie to, że go  besztam.

Od jednej z przyjaciółek nauczyłam się przyjmować sprawy takimi, jakimi są. Nie utrudniać, nie gmatwać. Bardzo mi to ułatwia życie

Dzięki mężowi nauczyłam cieszyć się ze wspólnych chwil i doceniać 'codzienną rutynę'.

Cat, wybacz, ale w sumie to było negatywne, a w temacie masz pozytywne.
FAIL.

Mój chłopak na pewno wiele mnie nauczył. Chyba właśnie często spokoju, bo często jest bardziej opanowany, np w stresujących sytuacjach. Na pewno też pozytywnie podziałał na moją samoocenę. Będąc jeszcze sama, np po rozstaniu z byłym też wierzyłam w siebie, moja samoocena nie była zła, bo staram się ją nosić w sobie, niezależnie od bycia w związku lub niebycia, to jest ważne po prostu. Jednak przy nim jeszcze bardziej uwierzyłam w siebie, dzięki jego podbudowaniu mnie, dzięki jego wierze we mnie. Czasem po prostu, gdy zwątpię, że np z czymś dam radę, to rozmawiam z nim i zawsze szybko stawia mnie to na nogi, na pewno bez niego nie byłoby to tak łatwe Na odwrót: on czasem miał takie negatywne podejście do życia, ja mam bardziej optymistyczne i myślę, że on też jest bardziej optymistyczny dzięki mnie. Wiem, że to temat jak nas zmienili, ale to działa w obie strony i skoro to zauważyłam, to piszę. Ogólne na pewno wiele dla siebie oboje zmieniliśmy Od chłopaka staram się też uczyć porządku, bo jestem bałaganiarą, on raczej porządkowy. Nie mieszkamy jeszcze razem, ale już widzę jaki jest i staram się nauczyć więcej porządku, nie być już taką bałaganiarą.

Przyjaciółka za to cały czas uczy mnie systematyczności. Cały czas widząc jaka ona jest systematyczna staram się tego uczyć od niej. Jeszcze mi super nie wychodzi, ale zawsze jest lepiej. Ja tutaj jestem jej przeciwieństwem, bo zwykle wszystko zostawiam na ostatnią chwilę i nie jestem zorganizowana jak ona, tylko raczej chaotyczna, moja wada to jest na pewno. Tutaj myślę, że jak i mojego chłopaka ja np ją nauczyłam ją trochę optymizmu, bo czasem zbyt pesymistycznie patrzyła na świat i nie doceniała siebie do końca, mimo że jest bardzo mądrą, fajną osobą. Teraz raczej bardziej się docenia Za to ja byłam kiedyś taką osobą, co nie do końca rozumie żarty i zna się na nich. Dlatego nie do końca miałam poczucie humoru. Ona za to ma i myślę, że trochę mnie tego nauczyła. Kiedyś ja byłam przewrażliwiona i przez to, że śmiali się ze mnie w podstawówce i niezbyt lubili, bo byłam chyba dla nich inna, bo nieśmiała, do tego krzywe zęby itp. No więc potem często jak ktoś się śmiał, to ja nie umiałam się śmiać, bo miałam powrót tego, że może śmieje się ze mnie jak tamci wtedy. Jednak ona nauczyła mnie tego, by tak nie myśleć i już bardziej znam się na żartach, traktuję z większym dystansem

Małżonek nauczył mnie odpuszczać W takim pozytywnym znaczeniu, przy nim trochę się wyciszyłam.

Zadzieranie ze mną 7 lat temu z pewnością zakończyłoby się draką na 102 z użyciem najcięższej artylerii, może jedynie z pominięciem rękoczynów. Teraz wiem, że takie produkowanie się kosztuje mnie więcej energii niż jest warte, więc nie warto

Jedna znajoma, której bardzo dużo w życiu zawdzięczam, wyrobiła we mnie poczucie własnej wartości. Wielokrotnie doceniła mnie za coś, co dla mnie wydawało się takie zwykłe, przez co w końcu powiedziałam sobie, cholerka jaka ty jesteś fajna