Ślub? Związek - dziecko.

Powiedz mu, że ślub jest ważny dla Ciebie i nie tylko o niego chodzi w tym związku i wypadałoby dojść do jakiegoś konsensusu.

Zastanów się czy w tym przypadku ślub jest rzeczywiście konieczny. Między Wami coś się zmieniło po urodzeniu dziecka... nie myśl, że ślub będzie lekarstwem i po nim będzie tak jak było kiedyś. Ślub to nie jest fajna impreza a deklaracja wspólnego życia. Zadaj sobie pytanie czy gdy między Wami taka sytuacja będzie trwała dłużej to czy jest sens? Może najpierw postarajcie się zwyczajnie wysłuchać i zrozumieć.

Dobrze wiem, że ślub to nie jest fajna impreza tylko. Kochamy się, dobrze wiemy że chcemy żyć razem. Zależy nam na sobie bardzo. Pokonaliśmy naprawdę dużo i bardzo ciężkie sytuacje co umocniło nasz związek. Po urodzeniu dziecka owszem zmieniło się, ale myślałam że pisząc iż zaczął wychodzić częściej i w ogóle zrozumiecie iż jest to typowy objaw nie wiem jak to napisać strachu przed ojcostwem? napisałam później, że zaczął się w jakiś sposób angażować. Myślę, że w każdym związku po narodzinach dziecka coś się zmienia, ale wiem że oboje chcemy być razem i razem pokonamy wszystko. Dla mnie ślub nie ma być jakimś lekarstwem jak piszesz, ale jest dla mnie czymś ważnym w jakimś stopniu.

typowa odpowiedź faceta

w tej sytuacji jedyna sensowna.

Napisałam że on jest moim pierwszym i jak na razie ostatnim.

Niekoniecznie bo głównym w sumie pytaniem było jak ja mam rozumieć jego wymówki ?

Walnęłaś homilię na 10 minut czytania, ale jakoś zapomniałaś zwerbalizować to pytanie:p
Eh, z babami...
Masz tak rozumieć, że on nie chce się hajtać.I tyle.Powodów może być 1000.Może jest przeciwnikiem instytucja małżeństwa jako takiej (ja tak mam) ; może nie chce być z Tobą na stałe. To tylko on wie, a Ty się nie dowiesz bo raczej Ci tego nie wyjawi.
Tyle

baby to ma się w nosie

przeciwnikiem instytucji małżeństwa raczej nie jest bo kiedyś powiedział że będzie chciał wziąć ślub kiedyś...
także po tym stwierdzam że chyba przeciwny temu nie jest ale jest zawsze jakieś ale...
A po Tobie widać na kilometr że jesteś na nie co do takich spraw.

Pozdrawiam

hmmm... co masz dokładniej na myśli? jakieś propozycje?

Dodam, iż nie jestem typową kurą domową która jak on przyjeżdża podaje mu wszystko pod nos. Owszem dzieckiem się zajmuję bo dziecka nigdy nie zaniedbam. Strefa obiadowa albo robimy coś razem albo jeden dzień ja jeden on ewentualnie jakaś jadłodajnia. Co do sprzątania to ogólnie jest posprzątane - przy dziecku musi być a bajzel na bieżąco każdy sprząta po sobie. Pranie on robi sobie na delegacji także mi zostają tylko ciuchy po weekendzie. Owszem kiedyś próbował zrobić ze mnie kurę domową (pewnie dla tego że jego mama nigdy nie pracowała w domu było 3 chłopów i każdy miał wszystko pod nos, aż się dziwiłam że jeszcze za nich nie załatwia potrzeb fizjologicznych), ale mu nie wyszło powiedziałam mu jasno ja też pracuję też mogę wracać z pracy zmęczona i albo dzielimy się obowiązkami albo sama nie wiem co bo ja popychadła nie dam z siebie zrobić. Po paru rozmowach doszliśmy do wspólnych ustaleń. Do zaniedbanych osób nie należę bo to że urodziłam dziecko nie znaczy że mam teraz chodzić w dresach niewymalowana czy nie daj boże poplamiona przez małą.

Wiem sama znam takich facetów, ale wyszło jak wyszło.

To, że kolejność jest najpierw ślub potem dziecko to stary stereotyp. Jak pisałam w poście wcześniej miałam inne poglądy na temat ślubu. Po urodzeniu dziecka zmieniły się moje priorytety, wydoroślałam i nie wyobrażam sobie ciągnąć związku na kocią łapę do końca życia.

Zostawmy stereotypy na boku, bo nie o to mi chodziło.
Zdroworozsądkowo myśląc jeśli na świecie ma się pojawić nasze dziecko to dla ułatwienia życie sobie i małemu człowiekowi zawieramy związek małżeński. Nie po to, żeby dziecko miało matkę i ojca (jeśli nie są małżeństwem i tak przecież są rodzicami) i nie po to żeby sąsiadki nie gadały, i nie dlatego, że tak trzeba.

Utrudnione życie to on ma na delegacji pracuje w firmie z ojcem - kierownikiem, bratem oraz 2 znajomymi naszymi wspólnymi którzy zawsze byli po mojej stronie. Pracuje od 7 rana do 18 mają wynajęty dom (łącznie z firmy jest tyle osób tam że lepiej było wynająć dom niż pokoje) który mieści się poza miastem. Także hulaj dusza to tam nie ma. A relacje z jego tatą mam na tyle dobre, że może nie wprost ale okrętką by mi powiedział co on tam wyrabia jakby się coś działo a z drugiej strony wszyscy wiedzą że ma mnie i dziecko a na oczach ojca cokolwiek wyprawiać wątpię ile chłopów na takie coś poszło. Opinia nie tylko jego ale i ojca jako kierownika zszarpana na maxa. Kocham go a miłość opiera się na zaufaniu i ja mu ufam. Równie dobrze on mógłby powiedzieć tak samo o mnie. Jestem cały dzień w domu (urlop macierzyński) mam samochód pod nosem także jakbym chciała to opcji mam wiele tym bardziej moi rodzice są na emeryturach także zawsze się z miłą chęcią zajmą małą patrząc pod tym kontem. Odpowiem od razu na niektórych osób pytania nikogo nie tłumaczę piszę jaki jest fakt.

i co ja mam z tym zrobić? tzn. z tą pewnością?

To może inaczej - jak sądzisz, jakie mogą być powody mężczyzny, żeby dążyć do ślubu z daną kobietą? Co może motywować do zaręczyn/ślubu?

Bo moim zdaniem jak najbardziej działa zasada, że im bardziej pożądana kobieta, która świetnie sobie radzi bez mężczyzny, i im bardziej nie zależy jej na ślubie, tym bardziej zależy na tym facetowi. Ale jeśli uważasz inaczej...

Nie zgodzę się z tym tematem co podał Pitagoras że "jak go przymusić do ślubu". Nikt tu nie mówi o takim czymś a ja nie będę nikogo do niczego zmuszać. Jeśli tak miało by być to ja się wycofuje nie na tym polega związek i miłość. Ja chce w jakiś sposób go zrozumieć dlaczego tak postępuje? Zrozumieć faceta który powinien mieć już jakoś poukładane w głowie i wiedzieć czego chce, a nie dziecinne wymówki. Lubię wiedzieć na czym stoję a tekst bo mi się nie spieszy to co najmniej 16 latka warty jest. Każde stwierdzenie ludzkie ma jakieś wytłumaczenie czy nie jest pewny że chce ze mną być czy co. I już brzydko mówiąc po h#j się oświadczył 6 lat temu z własnej nieprzymuszonej woli nikt go to tego nie namawiał nie było nawet na ten temat rozmów wtedy bo byłam nie pełnoletnia i nie spieszyło mi się z niczym. A Ciebie albo za dużo dziewczyn kopnęło w dupę albo masz jakiś dziwny stereotyp wykształcony o kobietach bądź 3 opcja jesteś bardzo młody albo stary kawaler. Dziwne masz poglądy na temat ślubu, związków miłości itp. A z drugiej strony jaki jest sens chodzenia w narzeczeństwie 20 czy 30 lat? A określenia ślubu jako polisy ubezpieczeniowej to chyba jakieś desperackie określenie. Jak chcę się ubezpieczyć to mogę iść do firmy ubezpieczającej a nie do USC lub kościoła jak kto woli. A gwarancję to możesz mieć na telewizor albo laptopa a nie na związek.

Ale dlaczego chęć do żeniaczki ma być dowodem na poukładanie w głowie?Wytłumacz mi to.
Takie moje osobne spostrzeżenie z tego forum- jak facet nie chce dokładnie tego samego co jego kobieta, to jednoznacznie ''nie wie czego chce''.To też nie tak do końca.
Aniu, sama piszesz, że wcześniej nie chciałaś ślubu i uważałaś go za zbędny papierek.Znalazłaś sobie faceta o podobnych poglądach.Tobie nagle się odmieniło i masz pretensje, że jemu nie..?

Nigdy nie zrozumiem zaręczyn wśród nastolatek - tych, które w założeniach nie mają prowadzić do ślubu, a najwyżej do zmiany statusu na fejsie. Nie twierdzę, że tak było w jego przypadku, niemniej jednak to jest częste:
- jestem zaręczona
- kiedy ślub?
- na razie tylko zaręczyny.
Dla mnie to bezsens. Pytałaś go, dlaczego oświadczył Ci się na samym początku związku, jak jeszcze nie byłaś pełnoletnia? Nie jestem facetem, ale kojarzy mi się to z takim zapewnieniem sobie spokoju na dłuższy czas. Oświadczę się jej, tak czy siak nic ze ślubu teraz nie wyjdzie, a będzie wiedziała, że traktuję ją poważnie. Kobieta ma swoje oświadczyny, a facet nadal czuje się bezpiecznie. Jednak mówię, tylko teoretyzuję.

Co możesz zrobić teraz? Ciężko powiedzieć, nie zmusisz go przecież. Ja bym spokojnie spytała go na Twoim miejscu, czy on chciałby ślubu, czy nie - ale nie oskarżycielsko, jak prokurator, tylko normalnie. Tak, żeby w razie czego nie obawiał się powiedzieć Ci, że wcale nie chce się żenić, bo przynajmniej będziesz miała jasność. A jeśli dalej będzie "chcę, ALE..." i milion wymówek, poproś o konkretną datę. Za miesiąc, rok, czy dwa lata, ale konkret. Chociaż nie wiem, czy to coś da.
Rozumiem, że facet może nie chcieć ślubu i byłabym w stanie to zaakceptować, natomiast przy takim zwodzeniu szlag by mnie trafił.

Pitagoras, to chyba nie tak, że każdy, kto się nie zgadza z kobietą na tym forum, od razu nie wie czego chce (chociaż rzeczywiście jest taka tendencja ), ale... w tym przypadku ktoś, kto za każdym razem podaje głupie wymówki - owszem. Dupa, nie facet. Nie, nie dlatego, że nie chce ślubu, tylko dlatego, że jest mało konkretny i nie potrafi wprost się określić.

Zaczynając od początku nie jego przypadek co do FB niby ma ale wchodzi tam raz na ruski rok i podane ma jedynie miejsce zamieszkani i fotkę profilową. Ogólnie dziękuję za pomysł z tym pytaniem o zaręczyny bo jak to się rozmawia z kimś to nieraz wszystko z głowy ucieka i owego pytania nie zadałam ale na pewno zadam. Pełnoletnia byłam oświadczył mi się 3 dni po 18 urodzinach. Dla mnie to trochę zakłamanie w stosunku do 2 osoby.

I o to właśnie mi chodzi. Jeśli się z kimś do tego tyle lat to powinno się mieć tyle odwagi, zaufania oraz sumienia, żeby mówić wszystko wprost a nie zwodzić i bawić się w kotka i myszkę bo to nie ma sensu. Jego teksty momentami to aż mi się nogi uginają. Kawa na ławę albo chcesz tylko nie teraz i konkretnie dlaczego albo wg nigdy nie chce podajesz powód i wszystko jasne tak? Koniec rozmowy więcej temat nie poruszany chyba że kiedyś się coś zmieni w tych jego "powodach". Przynajmniej ja tak uważam.

Eileen z ust mi to wyjęłaś. Oraz bardzo dziękuję za Twoje podejście do mojej sprawy jako nieliczna zrozumiałaś, o co mi chodzi, że nie o sam ślub w sobie tylko o jego postawę i nieokreślenie się.

Bardzo Cię proszę nie wybieraj słów z kontekstu całej wypowiedzi dobrze? I zacznij czytać ze zrozumieniem inni jakoś rozumieją wszystko tylko Ty ciągle coś. Jak masz zamiar się czepiać to wcale się nie udzielaj bo moja wypowiedź brzmiała:

"żeby się określił wprost albo chce ze mną spędzić resztę życia i chce wziąć ślub tylko nie teraz i niech poda konkretny powód dlaczego albo niech powie że ma mnie w dupie że mu dobrze jest jak i kiedyś mnie w dupę kopnie i nara to nie będziemy się zwodzić jeszcze parę miesięcy czy lat. I od razu nie zrozum mnie źle pisząc to nie chodzi mi o to że albo ślub albo się rozstajemy."

wiec do cholery przestań albo się wypowiadać albo naucz czytać się ze zrozumieniem i nie na wyrywki. I jakby można było wiedzieć w jakim wieku jesteś? bo czuję się jakby wypowiadał się jakiś 16-17 latek

To co jest pogrubione to jest Twoje jakby pytanie i moje stwierdzenie!!! dlatego po raz ostatni proszę jak chcesz się wypowiadać to czytaj całość. A wykręty były wcześniej opisane jak widać po raz kolejny nie czytasz całości tylko wyrywki.

Anka-mycha14, z tym FB to nie było konkretnie do Was, raczej ironia w stosunku wielu dziewczyn, które znam, a które chcą sobie podnieść rangę związku tym, że nie są dziewczyną, a narzeczoną. Po prostu wg mnie zaręczyny powinny być wtedy, kiedy planuje się ślub, a nie jako niemal osobny stan cywilny.

Nie zgadzam się z tym. Oczywiście konieczności rozumianej jako przymus nie ma, ale tak samo w teorii nie musi się tłumaczyć, dlaczego czegoś chce. W ogóle nie musi się tłumaczyć. Jednak skoro są w związku, to odpowiedź na pytanie chyba nie jest wielkim poświęceniem? ;p Zresztą nie byłoby tylu pytań, gdyby po prostu powiedział, że nie chce ślubu i koniec, nawet bez wyjaśnień, ale gdyby to nie było w kontekście "nie teraz, bo..." - bo to daje nadzieję, że ten ślub jednak kiedyś będzie i budzi normalną chęć uściślenia tego, jeśli ciągle jest tak, że jeśli jeden warunek zostaje spełniony, pojawia się kolejny. Nie wygląda to na zwodzenie?
I nieprawda, że nie da się uzasadnić. Owszem, może nie logicznie, ale każdy ma jakieś swoje powody - przecież nie chodzi o to, żeby udowodnił rozsądnie, dlaczego ślub jest niewskazany, bo wiadomo, że to zależy od chęci, tylko że te chęci skądś się biorą. I to już można określić.

Czy chce czy nie chce to mógłby to powiedzieć jasno chyba oboje jesteśmy na tyle dorośli by grać w otwarte karty. Dla mnie stwierdzenie jak zamieszkamy razem następnie jak będziemy na swoim czy nawet nie spieszy mi się nie jest konkretnym powiedzeniem nie tylko odkładaniem tego w czasie. Tylko po co tak owijać w bawełnę? Nie lepiej powiedzieć Kochanie porozmawiajmy o tym za rok czy 2 czy 5 lat?Jednak po coś się oświadczył tak? Eileen dobrze napisała że niektórzy uważają narzeczeństwo jako status cywilny. Wątek finansowy przewinął się raz że kredytu nie weźmie. Chodzi mu o to że nie będzie się zaciągał na ileś lat by wziąć i wyprawić wesele. MA jakiś dziwny stereotyp, by wziąć ślub potrzeba przynajmniej 20 tysięcy w kieszeni - przynajmniej jak zaszłam w ciąże tak powiedział. Tylko kto tu mówi o 20 tysiącach? Ja mówię o skromnym ślubie cywilnym i z kawą dla najbliższych w domu.

Nie da się wszystkiego opisać krótko, a jakbym miała opisywać każdy szczegół w temacie który założyłam nie czytałbyś tego 10 minut a byłoby to opowiadanie 2 godzinne. Natomiast zawsze i tak znalazłaby się osoba, która dostrzegłaby jakieś braki.

A jeśli powiem, że nie było ani filmowo ani jakoś bardzo romantycznie? Jedyny romantyzmem było to, że po prostu klęknął. Ogólnie Jak to wyjaśnisz?

A druga sprawa to on miał 24 lata coś w głowie już powinien mieć, żeby wiedzieć że jak się oświadcza to prędzej czy później mielibyśmy wziąć ten ślub tak? Przynajmniej taka jest normalna kolej rzeczy.

- [Pytanie o ślub]
- Teraz nie, jak zamieszkamy razem.
*Zamieszkali razem*
-  [Pytanie o ślub]
- Jak wyprowadzimy się od rodziców.
*Wyprowadzili się od rodziców*
-  [Pytanie o ślub]
- Nie chcę kredytu brać.
- Chcę cichego ślubu.
- Szkoda pieniędzy...
- Przy okazji roczku wyjdzie 400 zł więcej...
***
-  [Pytanie o ślub]
- Po co to komu?
- Sprawy formalne, np. ze szpitalem.

Pozostałe wymówki - "nie jestem gotowy", "nie spieszy mi się", też nie są jasnym "nie, nigdy". Powtórzę, że nie zarzucam mu tego, że nie chce ślubu, bo nie musi chcieć, tylko to, że żadna z jego odpowiedzi nie jest konkretna.

Zobacz, gdyby na początku powiedział, że nigdy w życiu nie zamierza wziąć ślubu, Autorka wątku mogłaby albo pogodzić się z tym i z nim zostać, albo uznać, że ślub jest dla niej konieczny i odejść. Jasne, patrząc po wielu wątkach, mogłaby z nim zostać, a po czasie dalej próbować coś "ugrać", ale wtedy pretensje mogłaby mieć tylko do siebie - wiedziała, na co się pisze. Tutaj - facet ani nie powie, że nie chce nigdy, ani nawet "w tej chwili wydaje mi się, że nie będę chciał wziąć ślubu w ogóle, ale nie wykluczam, że zmienię zdanie - wtedy sam Ci powiem". Jakby hm... sam sobie ściągał na głowę te wypytywanie o ślub, bo nie potrafi konkretnie się do tego ustosunkować.

A z tym się zgadzam w całej rozciągłości. Mam dziewczynę, oświadczę się - będzie wiedziała, jak ją kocham czy coś. Na pewno nie "oświadczę się, bo chcę ślubu". To ostatnio typowe i dla mnie bezsensowne - i ze strony oświadczających się i tych przyjmujących te oświadczyny.

Dziękuję bardzo wszystkim za pomoc. Wzięłam sobie wszystko przeanalizowałam. Gdy partner wrócił w piątek nie poruszałam tego tematu, żeby nie pomyślał sobie, że to jakiś zamach. W sobotę wieczorem usiedliśmy porozmawialiśmy dowiedziałam się troszkę więcej rozważyliśmy wszystko powiedziałam co czuję i jak to się wszystko przedstawia. Powiedział czego się obawia w końcu i że cały tydzień myślał o tym.Ja powiedziałam, że nie oczekuje niczego tylko klarownego oświadczenia czy on wg nie chce nigdy brać ślubu czy po prostu nie teraz i dla czego. Dodałam również, że chciałabym po prostu wiedzieć, ze Go Kocham chcę być z nim, ale chce wiedzieć co jest grane bo po co ma ciągle powracać temat ja mam się męczyć z niewiedzą co jest grane a on z powracającym tematem, uciekający wymówkami od niego. I jestem zszokowana, bo oznajmił że w czwartek udamy się do USC ustalić datę. Jestem sama w takim szoku, że to jest nie do opisania. Oczekiwałam odpowiedzi na to czy on wg nigdy nie będzie chciał brać ślubu czy po prostu za parę lat a tu prawie określenie daty.

Chciałam również dodać Benita72 moim zdaniem to Pitagoras nie jest w związku a wręcz po jakiś ciężkich przeżyciach, dlatego podchodzi do takiej sytuacji wręcz gorzej niż z niechęcią.

Fajnie, że zaprzątasz sobie głowę mną, ale to nie ja tu zgłaszałem problem.
Oczywiście nie posłuchasz, ale proponuję wybrać możliwie odległy termin, bo istnieje spora szansa, że decyzja Twojego NARZECZONEGO jest spontonem wynikłym sytuacji.Przypatrz się, czy za jakiś czas nie zaobserwujesz symptomów, że chciałby to odkręcić.Nie mówię, że tak musi być, tylko może.Po prostu niech mu się to jeszcze uleży i tyle.

Nie wiem czy spontan bo wczoraj odwiedzili nas jego rodzice to oświadczył im, że bierzemy ślub. A jak pisałam wyżej sam mówił, że dość długo o tym myślał. A co do terminu. Pozostawię mu wolną rękę niech sam podejmie decyzję kiedy chce.

chyba tak dopasowani.. nam od poznania się wszyscy mówili, że my to do usranej śmierci będziemy razem tak do siebie pasujemy