Bicie dzieci JAKO METODA WYCHOWAWCZA....??

Ja jestem tego zdania, że są inne metody wychowawcze niż użycie siły. Przede wszystkim rozmowa, tłumaczenie!!!! Wiem że pewnie niektórym rodzicom nerwy puszczają, ale bicie to nie sposób. A takie wychowanie wymaga cierpliwości, której wielu ludziom niestety brak.

Ja jest stanowczo ZA "wychowawczym klapsem" w sytuacji gdy już nic innego nie da się zrobić... Tylko o co tak naprawdę autorce chodzi, co uznaje jako "bicie" dziecka? Sporo osób uważa że klaps to już przesada, ale gdy uznamy go za przesadę to niedługo będzie strach na ulicę wychodzić, taka prawda. No śmiało możecie mnie teraz zjechać:P

A to się zgadzam.Masz zupełną rację...

Też nie jestem za biciem , twierdzę że życie samo doświadcza i karze nas czy nasze dzieci przez popełniane błędy. Rozmowa czasem pomaga , ale każdy uczy się na własnych błędach. Miałam kiedyś taki przypadek, otóż sędzina   która prowadziła pewną rozprawę uznała ,że za mało karzę swojego syna , zapytałam więc jakie kary powinnam stosować , odpowiedziała ,że jak rozmowa nie pomaga to trzeba zlać pasem dla przykładu . Tak samo było w pewnym przypadku pani psycholog , która powinna być tolerancyjna , a okazała się wulgarna i agresywna  , krzyczała na moje dziecko i stwierdziła że takie go syna należało by porządnie  zlać . W tym momencie zgłupiałam  , wykształceni ludzie ,wzory do naśladowania ,a w gruncie rzeczy SADYŚCI !  Bezstresowe wychowywanie to tylko ściema , wymyślona właśnie przez takich wyszkolonych psychologów.

Rodzic który tak postępuje chce za wszelką cenę pokazać ludziom go otaczającym ,że ma pieczę i jest mądrzejszy od swojego potomstwa , a to świadczy tylko o jednym , taki rodzic to idiota ! Wydaje się takiemu tacie ,że wychowuje swoje dziecko , a on po prostu nie ma pojęcia co ma zrobić ,żeby go dziecko posłuchało , nie potrafi myśleć , więc najlepiej takiemu przylać  i będzie spokój .
Niektórzy twierdzą ,żę jak się było bitym w dzieciństwie to też będzie się biło swoje dzieci , otóż nie prawda . Ja byłam bita przez matkę , lała mnie przeważnie gdy sobie sama nie mogła z czymś poradzić , wcale mnie to rozumu nie nauczyło . Moje dzieci to nie aniołki , kar mają bardzo mało a cielesnych nigdy . Trzeba takiemu malcowi pozwolić popełniać błędy , bo wtedy uczy się szybciej , zlanie pasem czy kablem niczego nie rozwiążę. 
Mój szwagier ma syna , który jest okropnym urwisem , ale ten ciągle go straszy , bije  , przeklina  ze skutkiem odwrotnym do zamierzonego . Kiedyś na wspólnych wczasach już nie mogłam wytrzymać , dziecko krzyczy , płacze , ucieka , robi na przekór ,a tata z pasem i tak całe trzy dni , w końcu wzięłam wtedy 5 letniego Grzesia , pokazałam wspólne zabawy , rozmawiałam  , od razu nie załapał ,ale z czasem zrozumiał , że ja go rozumiem i na te parę dni reszty urlopu stał się dzieckiem nie potworem . Niestety wobec ojca był taki sam .

Są inne metody wychowawcze. Ja mam 12-letnie bliźniaki. Ciągle sprawiają kłopoty, choć uczą się dobrze. Patryk strasznie przeklina, i nie zwraca uwagi, kto go słyszy. Natalia też to robi, ale tylko w obecności kolegów i koleżanek. Jak zrobią coś źle, to zabieram im laptopy na tydzień, i już są grzeczni. Nieraz zabieram na dłużej.

do mealla: Świetna metoda, ale na moje dzieci ona niestety nigdy nie podziała, tak jak i na inne dzieci z klasy moich pociech.

witam ja tez nie byłam nigdy zwolenniczką nawet najlżejszych kar cielesnych ale to co wyrabia ostatnio moja córka przekracza wszelkie granice cierpliwości. potrafi na przykład wyciągac z kuchni co popadnie (glównie makę i cukier) i wsypywać do głośników od wiezy albo do butelki z szamponem. kiedy chowam przed nia wszelkie tego typu specyfiki wpada w histerie i robi złośliwie siku na podłogę. probowalam rozmowy zamykania w pokoju zmniejszania ilosci slodyczy.. nic nie pomogło. konczą mi się resztki cierpliwości boje się, ze następnym razem zbije ją na kwasne jabłko..

ile lat ma twoja corka?z opisu jej hehe zabaw wnioskuje ze cos kolo 2 ,nie przejmuj sie minie jej a ty wez se cos na przetrzymanie,a jak cie juz na maxa wkurzy ,to idz do lazienki i policz do 20 to lepsze nizbys miala jej wkropic za cos czego nie rozumie

dzięki za wsparcie, bardzo tego potrzebuję. kasia ma 4 latka i jest jeszcze w przedszkolu. nie zauwazylam, zeby miala jakiekolwiek problemy z rowiesnikami, rozmawialam z jej pania i mowila, ze w przedszkolu jest bardzo grzeczna. tylko w domu wstępuje w nią diabeł. staram sie być cierpliwa i spokojna ale sa takie momenty kiedy mam ochote rozerwać na strzępy wszystko co mam pod ręką..

klaps, klops...ech-nazywajmy rzeczy po imieniu-jest to uderzenie dziecka, uzycie siły wobec słabszego. Jeśli dorosły używa siły wobec dziecka (a jest nim "klasp"), oznacza to że nie poradził sobie ze swoimi emocjami, bądź też nie ma wiedzy na temat metod wychowawczych. A jak się czegoś nie wie-to się mozna dowiedzieć:)
Jeśli rodzić jest bezradny wobec dziecka warto by skorzystał z pomocy tych którzy potrafią mu pomóc. Wystarczy poszukać, zapytać...:) Polecam choćby stronę :
http://www.dziecinstwobezprzemocy.pl/strona.php?p=16

Grazia40, osoby uwikłane w takie związki to zwykle wspóluzależnieni. Piękny apel, ale wątek o dzieciach...to ta trzecia strona medalu, tak czesto pomijana ...

gdy moja 14 letnia dzisiaj corka..byla mala tez w zlosci dalam jej klapsa..ona sie poplakala..a ja..razem z nia..i obiecalam sobie, ze juz nigdy jej nie uderze i dotrzymalam slowa do dzisiaj..teraz moje corki sa juz pannami i nie mam z nimi zadnych powaznych klopotow..achh pewnie, ze czasem sie buntuja, ale  wychowalam je bez "bicia" i uwazam, ze sa super dziewczynami i jestem z nich baaardzo dumna

Ps..czy ktos z nas chcialby byc wychowywany poprzez "klapsy" bicie i szturchniecia??? NIKT..wiec nie fundujmy tego naszym dzieciom..

Moim zdaniem - opierając się tym, jaką wiedzę zdobyłam, kara fizyczna jest zawsze zła. Nie ma tu znaczenia w jakim przedziale wiekowym będziemy tą karę stosować- w sumie zastanówmy się który rodzic pomyśli najpierw "Acha.. Ma 5 lat, więc mogę go stłuc.." . Tego typu badania ukazują nam tylko jakiś fragment zamazanej rzeczywistości, bo jaki wpływ może mieć bicie dziecka w kwestii np. jego działań jako wolontariusz? To nie jest także wskaźnik tego jakie studia podejmuje lub czy je kończy... Oczywiście, zawsze to można podpiąć pod tego typu obserwacje, ale trzeba podkreślić, że naruszanie autonomii ciała nigdy nie wpływa dobrze na osobę dorosłą, a co dopiero na dziecko.
Jeżeli już jesteśmy ZA karami pojmowanymi w ogóle, należy pamiętać o kilku ważnych zasadach. Mianowicie kary nie można odwlekać- dziecko musi mieć świadomość za co dostało karę. Kara musi być adekwatna w stosunku do czynu. Karzemy dziecko tłumacząc mu za jakie przewinienie jesteśmy źli ..itd
Dziecko ma świadomość swojego ciała, utożsamia się z nim od najmłodszych lat. Dlatego nie można narażać go na utratę poczucia bezpieczeństwa.

To nagrody są METODĄ WYCHOWAWCZĄ. Kształtują poczucie wartości dziecka. I nie mowa tu o drogiej lalce czy najlepszych dziecinnych kosmetykach. Nagrodą może być uścisk rodzica, naklejanie punktów na specjalnej skali i w zależności od wyniku <kiedy dziecko wypełniło swój obowiązek> zabieramy je do zoo.. - zasłużyło na to. Dobre słowo czy pochwała przy rodzinie- oto co kształtuje młodego człowieka.

Mam kuzynkę 35-letnią która była wychowana na klapsach, może na więcej niż klapsach i jest dla mnie prawdziwym autorytetem. Nauczyło ją to dyscypliny. Takiej dyscypliny, która poprowadziła ją na studia medycyny, pozwoliła jej wybrać dobrego męża i urodzić dwójkę dzieci. Zawsze mi pomagała, motywowała mnie, bo u mnie "klaps" to był pikuś w porównaniu z tym co się działo na co dzień (dda). Ja byłam częściej ganiona słownie niż fizycznie i zorganizowania teraz w moim życiu ZERO.

W wychowaniu nie chodzi o przemoc. Ale na myśl o ugłaskiwaniu dzieci, które mają potem mówić do mnie "te, stara" aż mi się włosy jeżą. Zwróćcie uwagę, że pisze to 19-latka...

Ale chyba należy odróżnić bicie dzieci od dyscypliny. To są dwa różne pojęcia. Można dyscyplinować dziecko innymi sposobami niż przemoc fizyczna. Całe wychowanie w pełni jest zależne od rodziców- jeżeli zostaną opluci lub nawyzywani przez swoją pociechę, to tylko i wyłącznie z własnej winy.
Bicie nie jest niczym przyjemnym- zawsze będzie kojarzyło się ze złem i bólem a jak wiadomo- z tego typu sytuacji nie wynosi się pozytywnych odczuć.
Czy osoba, która nie była dyscyplinowana karą cielesna nie może znaleźć dobrego męża i ukończyć studiów? Myślę, że przyjdzie jej to łatwiej, bo nie będzie obciążona żadnymi przykrymi doświadczeniami, które będą miały wpływ na jej dalsze życie.

Co warto podkreślić- prawie zawsze dzieci bite biją swoje dzieci, kiedy założą własną rodzinę.

mitsi- kara psychiczna bywa gorsza od fizycznej.. Bo piętnuje człowieka i jego godność- dlatego teraz masz problemy takie, jakie masz.
Z całym szacunkiem, ale nie wierzę że Twoja kuzynka doszła do tego wszystkiego, bo dostała w skórę od swoich rodziców. Myślę, że ma w sobie pokłady ogromnego bólu i .. tęsknoty za poczuciem bezpieczeństwa i własnej tożsamości nie zabieranej paskiem czy ręką.

Gdy chcemy uzyskać jakiś efekt, w postaci porządanego ZACHOWANIA u dzieci, to należy je zmotywować do tego. Nigdy klaps nie będzie motywował do zrobieeeenia czegoś. Kara to coś, co subiektywnie jest traktowane przez osobę. Niestety zazwyczaj nie daje porządanych rezultatów. Przyklad: statystyki więzienne. 41% z posród odsiadujących wczesniej karę więźniów trafia za kratki ponownie.

Lepsza od klaspa jest konsekwencja w wychowywaniu, musi ona zachodzić u obojga rodziców.

Nigdy nie miała w sobie bólu, bo nie raz rozmawiałyśmy szczerze o naszych rodzicach i zawsze podkreślała, że cieszy się, że jej od czasu do czasu dano w pupę, bo sama dobrze wiedziała, że jak czegoś nie robiła, to nie robiła tego z lenistwa. Swoich dzieci nie bije, może lekcje od matki dały jej nowy pomysł na wychowywanie.

Na własnych doświadczeniach mogę powiedzieć, że wolałabym nie raz być uderzona niż słyszeć nieprzyjemne słowa, jakich wysłuchiwałam.

Po klapsie dziecko nie poprawi zachowania.. Dopiero po kilku, kilkunastu zorientuje się, że kara następuje po jakimś określonym zachowaniu i zakoduje je sobie jako złe, bo po nim poczuje klapsa.

Co do aluzji o więzieniu: nie dziwię się, że kryminaliści po jednej odsiadce znów pakują się za kratki.. Najczęściej mają tam lepsze warunki niż niejedna polska rodzina...

Nigdy nie uderzyłam swoich dzieci i nigdy tego nie zrobie. Mój mąż był regularnie bity przez swojego ojca dlatego wiem co to znaczy , wiem jak cierpiał nie tylko fizycznie ale przede wszystkim psychicznie. To nie jest metoda wychowawcza, ale bezsilność wobec sytuacji w której się znajdujemy.

Absolutnie się z tym nie zgodzę, bo jest jeden warunek, który ta "skuteczna metoda" musi spełniać - nie może wyrządzać krzywdy. Niestety społeczeństwo ma z tą krzywdą problem. Jeśli sami bici w dzieciństwie przyjęliśmy to jako normę to nic dziwnego, że na dzień dzisiejszy nie protestujemy.

Tak zwana dyscyplina, która zdaniem niektórych jest konsekwencją bicia to nic innego jak strach, a nie sądzę, aby można było czuć się dumnym z tego, że się skutecznie zastraszyło swoje dziecko.
Prawdziwie pozytywna dyscyplina w sensie przestrzegania zasad bierze się z ich zrozumienia i konsekwencji rodziców, a nie strachu przed kolejnym laniem.
Równie dobrze zaakceptujmy bicie w związkach, przecież też jest skuteczną metodą, gdy partner chce nam coś wytłumaczyć - ciekawe, czemu ta metoda jakoś nie bardzo zyskuje społeczne poparcie? Mamy godność jako ludzie dorośli, więc nie pozwalamy się bić drugiemu człowiekowi, ale bez przeszkód spuszczamy manto naszym dzieciom i wtedy z pewnością zachowujemy się wspaniale. Hipokryzja i oznaka ludowej pseudomądrości.

Nie jestem za biciem. Z doświadczenia wiem, że bicie do niczego nie prowadzi.
Szczerze mówiąc: Mój ojciec miał przeciwne zdanie do mojego. do 11 roku życia dostawałam przysłowiowe "klapsy". Później się skończyło, bo przerodziło się w agresję słowną, psychiczną.
Po prostu krzyczenie z bardzo bliska w twarz.Na mnie to wpłynęło na pewno, ale w bardzo małym stopniu. Mam taki charakter, że gdy "krzyczał" potrafiłam w myślach śmiać mu się prosto w twarz.
Pewnego razu przy kolejnej niewyjaśnionej kłutni (ojciec nie wyjaśniał o co ma pretensje, poprostu się darł, nie umiał rozmawiać)
powiedział: przestań bo dostaniesz w pysk. Natomiast przy następnej kłutni powiedział:niechce cię uderzyć, bo gdybym to zrobił roz****** byś sobie łeb. Miałam wtedy 15 lat.
O siebie sie nie martwię, w pewnym sensie dzięki niemu nie jestem zabardzo naiwna, bo nigdy nie dotrzymywał słowa. Bardziej martwię się o mojego brata, był wtedy mały i pewnych rzeczy nie rozumiał.

Ja dostawałam klapsy i wiem, ze należało mi się, bo sama o tego doprowadziłam.

London, co to wg Ciebie znaczy "bezstresowe wychowanie"? Bo ja mam w rodzinie przykład rodziny wychowującej bezstresowo i nie mam najlepszego zdania o tej metodzie wychowawczej.

Wspaniały post, Ansja.
Chciałam też zabrać głos w tym wątku, ale pozostaje mi tylko podpisać się pod Twoją wypowiedzią.

A ja się spotkałam jakiś czas temu z baaardzo dziwną sytuacją, mianowicie do sklepu przyszła matka z dzieckiem i swoją mamą (babcią dziewczynki). Dziecko miało z 4 lub 5 latek na moje oko, matka była zirytowana tym że mała chce coś tam słodkiego do jedzenia to wsadziła jej w rączkę 5 zł i powiedziała, ba warknęła szturchając małą i popychając do przodu by podeszła i sama kupiła jak jest taka głupia(!). Obserwowałam to wszystko z perspektywy sprzedawcy w owym sklepie. Dziewczynka podeszła do lady, spojrzałam w jej oczy i zobaczyłam tylko niepokój, strach, rodzące się łzy, brak wiary z siebie i niepewność, uśmiechnęłam się do niej najmilej jak potrafiłam i zapytałam co jej podać, odwzajemniła uśmiech, dość nie śmiale ale jednak... jednak nie powiedziała nic... widać przez rodzinkę stała się nieśmiała w czym w cale nie pomogła jej babka która natychmiast wkroczyła do akcji uszczypnęła dziewczynkę w ramię aż ta zrobiła dziwną minę i powiedziała jej parę nie miłych słó które tu nie przytoczę wraz z cytatem bo nie pamiętam, powiedziała mniej więcej że jest głupia, gęby nie potrafi otworzyć, że dzikus itp, itd,... Wtedy mała już całkiem zamknęła się w sobie, i pierwsza łza się polała, gdy babka zobaczyła łzy stwierdziła z oburzeniem i warknięciem że jest tylko beksą i niczym więcej, wyrwała jej pieniądze z rączki i wyszły ze sklepu... Całej sytuacji przyglądała się mama dziecka, jednak nie reagowała co więcej patrzyła z politowaniem i pożałowaniem na małą... Która z Was rozumie ten rodzaj miłości, przecież ta mała jest niszczona psychicznie... Kolejny przyszły samobójca? Kolejna przyszła wariatka? Kolejna przyszła zakompleksiona zamknięta w sobie dziewczyna? Czy niektórzy muszą traktować dziecko jak dorosłego tylko w wersji mini?

Bicie kogokolwiek to nie jest zadna metoda wychowawcza... To spektakularne przyznanie sie do swojej nieudolnosci wychowawczej.
Jak o tym tak pomysle to od razu mnie sciska i mowie sobie: Co! ja! nieudolna wychowawczo!!! Never!

Moim skromnym zdaniem uderzenie dziecka przez rodzica to tak naprawdę jest jego własna porażka, wynika z nie radzenia sobie z własnymi emocjami i nieumiejętności rozmowy z dzieckiem. Oczywiście, że ono ma w swoim krótkim życiu regularne okresy buntu (z tymi trzeba sobie umiejętnie radzić, ale NIGDY biciem), jest to zupełnie zdrowa i naturalna reakcja wkraczającego w świat małego człowieka, który w tej swojej małej główce musi sobie jakoś to wszystko uporządkować i poukładać. W ten sposób określa granice własnego działania, ramy, w których wolno mu się poruszać, ale granicą nigdy nie powinien być klaps.

Nie powiem, nie jestem idealną matką (któż nią zresztą jest???), ale moje dziecko nigdy nie dostało lania, każdy sprzeciw, każda odmowa zawsze jest werbalnie uzasadniona, nie ma czegoś takiego jak ,,nie, bo nie". I tu muszę się szczerze przyznać, że był czas kiedy odnosiłam wrażenie, że poniosłam klęskę wychowawczą, kiedy to syn uparcie i zaciekle dyskutował o każdy drobiazg, za wszelką cenę i wszelkimi metodami (nie zawsze dla mnie do zaakceptowania) usiłował postawić na swoim, bywał nieznośny, chwilami arogancki. Ale przetrwaliśmy to. Nigdy nie zastosowałam zasady terroru, a w zamian cierpliwie tłumaczyłam (nie moralizując, ale rozmawiając z nim) na czym ten nasz świat. I dziś jestem z niego naprawdę dumna- jest fajnym chłopakiem z poczuciem własnej wartości, ale wrażliwym na krzywdę innych, wyrobił w sobie ambicje (kiedyś był strasznym leniuchem), ma silnie sprecyzowane zainteresowania (pozwalaliśmy mu spróbować wielu rzeczy i poszukać własnej drogi) i wydaje mi się, że to szczęśliwy, młody człowiek, który doskonale wie jak ważny jest dla nas. Dało się bez bicia? Dało!

I na koniec chciałabym jeszcze dodać, że przede wszystkim dziecku należy się szacunek i poszanowanie jego własnej osoby. Jeśli liczymy na wzajemność nie pozwalajmy sobie tu na żadne odstępstwa, nigdy i w żadnych okolicznościach.

Oczywiście, że tak. I jeszcze raz powtórzę- to tylko dowód na to, że rodzic sam nie zapanował nad własnymi emocjami, najprościej jest przecież przylać dziecku i się rozładować, prawda? Po co szukać innych metod kiedy jednym klapsem można załatwić sprawę i uznać, że jest zakończona? O wiele trudniej jest przecież przeczekać, wyciszyć dziecko, potem wyjaśnić mu w czym problem, dlaczego jego zachowanie było naganne, a wreszcie znaleźć rozwiązanie na przyszłość i ewentualnie zastosować karę. Tak więc zdecydowanie uważam, że szarpanie, klaps, słowne upokorzenia- to nic innego jak wyłącznie porażka dorosłego.

A Ty widzisz w tym jakąś dobrą stronę??? Naprawdę chętnie ją poznam.

Nie, nie odebrałam tego jak atak, absolutnie .

Wiesz, ja nawet nie opisywałam tego w kategoriach przemocy jako takiej, a skupiłam się raczej na tym czy jest to porażką rodzica (bo takie zadałaś pytanie). Jeden klaps jeszcze nikogo nie krzywdzi (choć i tak jestem daleka od stosowania go), jednak klaps jako metoda wychowawcza to moim zdaniem żadna metoda. Ok, posłużę się przykładem. Czy kiedy partner robi coś co jest nie po Twojej myśli to też nie mogąc osiągnąć tego, na czym Ci zależy uderzysz go? Nie, prawda? A dlaczego? Bo jest dorosły? Ale dorośli też często nie chcą zachowywać się tak jak sobie tego życzymy. Często do głosu dochodzą emocje, czasem fochy, przykre słowa, ale dojrzały człowiek w końcu siada i zaczyna rozmawiać oraz tłumaczyć. Więc dlaczego z dzieckiem nie można tak samo?

Kiedy jeszcze byłam takim małym człowieczkiem rodzice zawsze traktowali mnie z szacunkiem, nie bili, nie szturchali, nie krzyczeli, nie stosowali nawet klapsów. I ja dzisiaj w stosunku do własnego syna postępuję tak samo. Kiedy już czuję, że mój gniew zaczyna sięgać zenitu (tak, dzieci, szczególnie w okresie buntu, mają wyjątkowy dar do testowania naszych nerwów i cierpliwości) to po prostu wychodzę z pokoju, a wracam kiedy ochłonę. I moje dziecko wie, że nie musi się mnie bać i jednocześnie czuję, że mnie naprawdę szanuje. Zresztą tak jak i ja swoich rodziców. Kiedy w grę wchodzą uczucia kogoś słabszego, zależnego od nas to tym bardziej musimy zdawać sobie sprawę, że kiedy go skrzywdzimy to będzie się w nim rodzić żal i bezsilność, czasem wręcz agresja, a z tym takiemu małemu naprawdę trudno sobie radzić.

Dla mnie bicie i okladanie dzieci  jest oznaka sadyzmu i znecania sie nad slabsza istota. Jest to bardzo okrutne. Czlowiek nie powinien  zadawac bolu drugiej istocie. Wychowanie polega na wyjatkowej finezji i znajomosci psychiki swojego dziecka. A nie jest to fatwe ,wiec rodzice zamiast sie tego uczyc wola wymierzac kare i fizycznie pastwic sie nad slabszymi.  Czesto  ich rodzice stosowali kary cielesne wiec oni otrzymali taki wzorzec do nasladowania  a nic innego nie potrafia wiec stosuja razy wobec swoich dzieci . I kolo sie zamyka.Jest to NAJGORSZA  METODA WYCHOWAWCZA bo uczy przemocy i utwierdza w kompleksach na przyszlosc.. Zawsze bicie kojarzy mi sie ze ZNECANIEM. Dostaje  przyslowiowej gesiej skorki na mysl o biciu. Rodzice pomyslcie co czuje taki maly czlowiek . Bicie wyksztalca same negatywne cechy charakteru i osobowosci tak czesto niezauwazalne a bardzo podstepne. Uwazam , ze rodzice rowniez powinni sie  uczyc patrzec oczami bitego dziecka  moze to pozwoli zrozumiec, ze sa inne rownie skuteczne metody zamiast zwyklego BICIA ktore przynosi wiecej szkody niz pozytku dla bijacegi i bitega.