Mam 21 lat i zakochałem się ..

To wszystko jest normalne jak się człowiek zakocha, a że czasem bez wzajemności ... bywa. Albo się wycofasz, albo pozostaniesz przyjacielem ,a w głębi duszy będziesz liczył ,że coś się zmieni. Musisz po prostu przy niej być, poznawać ją i dawać się poznać od jak najlepszej strony, ale bez podtekstów, już nie pytaj czy dziś już chce być z Tobą czy może jutro.
Daj jej czas i skoro chcesz to zabiegaj o nią tylko w subtelny sposób. Albo się uda, albo nie. Wiele związków rodzi się z przyjaźni.

Przykra sprawa, chyba najgorsze co moze faceta spotkac czyli friendzone. Wiem bo sam bylem. Probowalem wyjsc ze strefy przyjaciela ale dziewczyna nie chciala nic wiecej i stwierdzila ze nigdy nie bedzie chciala.
W twojej sytuacji masz 2 wyjscia albo trwac jako przyjaciel i miec nadzieje ze ona zmieni zdanie ale nigdy nie wiadomo czy to nastanie, a zmojego doswiadczenia to taka syt. jest niekomfortowa bo bedziesz zazdrosny o innych facetow, moze ona sie z kims zwiaze i tobie bedzie zle, moze to trwac dlugo ( u mnie tak bylo 4 lata) i nigdy nie wiesz czy zmieni zdanie co do ciebie. Albo zerwac kontakt calkowicie ja tak zrobilem. Bedzie ci z tym zle mnie bylo przez 2 miechy ale sie pogodzilem. Zostanie blizna na sercu juz na zawsze ale chyba lepsze to niz sie meczyc u jej boku.

a tu takie cos zeby bylo smiesznie:

http://kwejk.pl/obrazek/2016660/hahaha.html

powiem wam tak nie chce odpuscić bo już za mocno w tym siedzę .. już cierpię ze na razie nic nie wychodzi . Od samego początku ona wie że ja nie chce od niej przyjaźni . że oczekuje od niej więcej . niby sama dała mi tą nadzieję i nie chce żebym ją opuszczał jako przyjaciel .. bo mówiła mi że się przyzwyczaiła do mnie już że jej zależy na mnie  ale na razie tylko jako przyjaciel że  uczucia mogą same u niej się pojawić ale to nie jest nic pewnego .. Boje się , bo jak stracę ją to stracę wszystko . wszyscy znajomi się odwrócili ode mnie bo miałem dla niej tylko czas ,, spotykam się z nią codziennie , czasami jeden dzień się nie widzimy zabieram ją  na pizze , do kina , daje jej czasami prezent tak od sb bez okazji ,, ja wiem ze nie jestem piękny mam lekką nadwagę , ale kumple sami mówili że ona nie jest piękna  nie podoba się w sumie nikomu ,, że nie wiedzą co ja w niej widzę .. no ale  ja wiem że się w niej zakochałem i to po uszy już i nie ma odwrotu i z dnia na dzień kocham ją coraz mocniej i Nie wiem nie rozumiem już tego świata po prostu

No tak w sumie dostaje wyszystko za nic za samą obecność .. zerwać kontakt hmm nie wiem własnie czy ja sam dam radę ..  Czyli co przestać do niej pisać nie spotykać się z nią  .. nie proponować jej nic . przestać kupować różne rzeczy ,, może doceni jak straci  . te ultimatum to zły pomysł  bo jednak na siłę nic nie da się zrobic

Z tego co piszesz autorze, to już wygląda na początek "friendzonu". Nie stawiaj jej żadnego ultimatum. To podejście typu: "ja ci kupuję prezenty a ty mi dasz siebie" jest trochę dziwkarskie. Staraj się jej pokazać że bycie kumplem cię nie interesuję, daj jej emocje, czasem klepnij w tyłek. Nie traktuj jakby była aniołem z nieba. Narazie nic ci nie daje, a wszystko dostaje, więc po co zmieniać ten stan rzeczy? Pokaż jej że to wszystko nie jest bezinteresowne. Pomysł przyjaźni porzuć, nic z tego nie będzie. Macie po prostu inne oczekiwania.

Tom, żadna kobieta nie poleci na buca, który będzie dla niej chamski i będzie ją krytykował. Sam założyłeś temat o tym, że nie możesz nikogo poznać- może tu tkwi właśnie twój problem, skoro traktujesz kobiety jak śmiecie, to nie dziw się, że cię unikają. Prawdziwi kochający, mili chłopacy o duszy romantyka z reguły kogoś sobie znajdują, wręcz są rozchwytywani jako partnerzy na całe życie- pozerzy bez klasy mają panienki na jedną noc, ale koniec końców zostają sami. Myślisz że rozgryzłeś psychikę kobiet- twój brak powodzeniu u płci przeciwnej temu zaprzecza, jak widać. Kobiety nie można traktować jak bóstwa i być ciepłą kluchą biegnącą z jęzorem na jej każde zawołanie, ale bycie chamem i idiotą też do niczego nie prowadzi, bo normalna laska ominie takiego cepa szerokim łukiem.

Kluczem jest czy chcecie ze sobą spędzać czas. Czy ona chce. Jeśli chce, jeśli się spotykacie, to wszsytko na razie jest dobrze.

NIE naciskaj jej, nie wymagaj deklaracji. Jak nie kocha, to nie kocha i nic na to nie poradzisz, a jęczeniem jej że cierpisz tylko pogarszasz sprawę.

BARDZO dobrze, że powiedziałeś jej co czujesz. TERAZ ważne, abyś jej nie spłoszył, aby ona od Ciebie nie uciekła.

NIE traktuj jej jak księżniczki, nie bądź "ciepłą kluchą", uległym. Staraj się zachowywać neutralnie, z szacunkiem dla samego siebie.

Nie, to ty jestes mezczyzna, ty decydujesz, organizujesz. Napisz jej teraz ze za tydzien sie spotkacie bo zajety jestes, masz swoje sprawy.

W sumie nie o to  chodzi że mam klapki na oczy . Po prostu bardzo chcę zeby mi się z nią udało .. wiadomo że dla kumpli trzeba znaleźć czas .. Ja po prostu  nie wiem czy mi to wyjdzie  bo ostatnio pisała mi że myśli o kimś  .. i to mnie dobiło ale powiedziała że ten ktoś i tak ma ją w dupie .. Chodzi mi też o to że naprawdę to jest miłość do niej z mojej strony niestety . Ale ona do mnie nic nie czuje . czy  mam z nią całkowicie zerwać kontakt tak od tak ? bo ja naprawdę z dnia na dzień cierpię że  nie udaje mi sie z nią .. jak mam sprawdzić że jej chociaż trochę zależy na mnie  czy idzie to sprawdzić ..

Dziękuje ci za rady .. bo naprawdę pomagasz mi .. Powiedz mi chociaż po tym co ja napisałem widzisz jakiekolwiek szanse na powodzenie w tej sprawie ..

Już teraz to rozumiem , po prostu mam być jej przyjacielem i czekać aż czas swoje pokarze .. trwać przy niej mam cały czas . i  pokazywać to co do niej czuje w jakimś małym stopniu i nie oczekiwać tego od niej

No tak . już to zrozumiałem ,, bo ja chce dbać o jej uczucia . pokazuje jej od tej pory tylko tyle że  interesuje się tym że interesuje mnie to co robi , okazywać jej zadowolenie jak coś jej wyjdzie ,, np cieszyć się z nią np jak dostanie jakąś lepszą ocene w szkole .. itd .. nie wiem czy to dobrze bd robił . obydwoje widzimy bardzo duże podobieństwo w naszych rodzicach , że to chyba mi też pomaga w tym wszystkim . no muszę chyba przestać się nad tym wszystkim zastanawiać jak to bd wyglądało dalej . i po prostu muszę chyba zacząć żyć dniem nie przyszłością ,. bo w sumie  przyjaźń to już jest  duży postęp   . bo jak by nie chciała to by się ze mną nie spotykała nie pisała ze mną cały dzień .. więc może bd  dobrze .. muszę zacząć myśleć pozytywnie

Co masz na myśli w tym . co ma takiego zrobić ?

japanes1 polecam Ci Roberta Marchela. Jest to ekspert w sprawach damsko-męskich (nie wiem na ile samozwańczy, a na ile prawdziwy, ale sam możesz to zweryfikować). Mnóstwo jego filmików z poradami znajdziesz na y.tubie, widziałam dużo pozytywnych komentarzy pod jego filmikami, głównie od facetów. Daje proste i ogólne rady. Może znajdziesz coś dla siebie

niestety dziewczyna nie jest zainteresowana. Sama przez to przechodziłam z pewnym chłopakiem, którego traktowałam tylko jak kolegę, niestety On nie potrafił tego zaakceptować więc przyjaźń nie przetrwała. :x Ty jesteś w stanie się z Nią tylko i wyłącznie przyjaźnić?

Dokładnie! Ciągnij to tak dalej i dalej... Nie planuj przyszłości z nią, bez niej... Zostaw to losowi. Ciesz się tym zakochaniem, czasem jaki z nią spędzasz nawet tylko pisząc. Daj temu kolejne pół roku. To co przeżywasz jest wg mnie dobre, piękne, choć jednostronne, czyli też trochę gorzkie, ale nie martw się -- za 10 lat inaczej na to spojrzysz niezależnie od tego czy z nią będziesz czy z inną.

Niestety nie .. nie oczekuje od niej przyjaźni tylko więcej .,.

Witam . juz mniej więcej wiem o co jej chodzi , tylko nie wiem jak mam sie za to zabrać .. Bo ona chce zauważyć we mnie  to że będzie miała kogoś przy sobie ,ale jednocześnie będzie wolną kobietą, że będzie mogła robić to co chce i mówi że we mnie tego nie widzi że nie widzi że może być tego we mnie pewna . Co mam zrobić żeby we mnie to zobaczyła żeby była tego we mnie pewna , Proszę  was o pomoc w tym .....

To może ja się wypowiem z perspektywy takiej kobiety. Odpuść sobie rady z klepaniem w tyłek i innymi usilnymi próbami udowodnienia, jaki to Ty nie jesteś męski i nią zainteresowany. Może poza tym, co pisze Gary, bo to w większości jest okej - sama bym tylko wolała, żeby mi taki zakochany przyjaciel nie wysyłał SMS-ów na dzień dobry/dobranoc i nie przypominał co chwilę, że się zauroczył.

Dlaczego tak uważam? Sama przeżyłam taką "cudowną" przyjaźń i wiem, jak to może irytować. Ku przestrodze postaram się to streścić.
On był starszy ode mnie o 7 lat, od początku znajomości nie ukrywał, że mu się podobam, ale tak to ujmował, że chodziło tylko o wygląd, więc się nie przejmowałam - ja też mogę powiedzieć o sporej ilości facetów, że mi się podobają z wyglądu, co nie oznacza, że myślę o nich w kategoriach związku. Zwierzałam mu się z wielu rzeczy, łącznie z problemami damsko-męskimi, oczekując porad - no bo starszy, bardziej doświadczony. Problem zaczął się wtedy, kiedy poprosił, żebym więcej o nich nie opowiadała, no bo mu się podobam i to ee... okrutne, że tak opowiadam. Przestałam. On po jakimś czasie zasugerował, że mnie kocha - żadne tam zauroczenie. Starałam się trochę zdystansować, ale nie chciałam zrywać znajomości.

Spotkaliśmy się po tym jeszcze kilka razy i to już był dramat (dla mnie). Oznajmił, że będzie o mnie walczyć, od razu powiedziałam, że nic z tego, że nie chcę, żeby robił sobie nadzieję itd., ale zignorował to. I właśnie uznał, że najlepszą metodą będzie okazanie swojego zdecydowania i męskości, czyli np. skradziony pocałunek na przystanku/pod domem/w autobusie/gdziekolwiek, przypominanie o tym, że mu zależy i czy to źle, że mówi wprost i walczy i sratatata. Szkoda mi było, ale to się stało za bardzo krępujące, męczące, po jednej z wielu PoważnychRozmów odmaszerowałam do domu i tyle mnie widział. I owszem, miał własne życie, nie zawsze miał dla mnie czas, ale uwierz, to nie sprawi, że kobieta zacznie się nad tym zastanawiać, jeśli jednocześnie będziesz jej mniej lub bardziej okazywał swoje zainteresowanie.

To było jakoś jesienią, od tamtej pory naszą znajomość można streścić w kilku SMS-ach: życzenia na moje urodziny, życzenia na święta, moje odpisanie i podziękowanie + radość, że może mu przeszło, życzenia na Sylwestra, w których znowu zasygnalizował swoje zainteresowanie zdecydowanie nie jak przyjaciela. Chyba nie tego chcesz dla tej znajomości?

Nieważne, co byś robił, jeśli wciąż będziesz jej okazywał uczucie, ona będzie miała dość. To, że pójdziesz na imprezę bez niej czy cokolwiek innego nie sprawi, że ona się zakocha. To by mogło zadziałać na kobietę, która już myśli o Tobie w kategoriach materiału na chłopaka. A ona nie myśli w ten sposób, jesteś przyjacielem, dlaczego więc miałoby ją denerwować to, że Ty wyszedłeś z kimś? Ja przez większość tamtej sytuacji "modliłam się", żeby on sobie w końcu znalazł kogoś na stałe i się zwyczajnie odczepił pod tym kątem ode mnie. Jeśli dziewczyna chce tylko przyjaźni, to nie ma nic przeciwko Twoim wyjściom, dziewczynom w Twoim życiu i całej reszcie. I chce, żeby to działało w drugą stronę.

Nie chodzi o olewanie, tylko żebyś nie narzucał jej się ze swoim zauroczeniem. Jesteś jej przyjacielem, jesteś dla niej ważny, więc ją to będzie męczyć. Nie będzie chciała Cię zranić, bo jesteś jej bliski, więc nie "odeśle Cię ostro na drzewo", tak jak zrobiłaby to z innym nachalnym, natrętnym adoratorem, więc nie zmuszaj jej do tego - bo w końcu będzie miała dość i tak zrobi.
Wyobraź sobie, że masz przyjaciółkę, do której nie czujesz niczego więcej, a ona na spotkaniach z Tobą systematycznie pokazuje swoje zakochanie. Jak byś się czuł?

Dziękuje za pomoc .. zastosuje się do tej rady mam nadzieje że się uda

Tylko mam ten problem że mam do niej zbyt silne uczucia   . Problem jest taki że codziennie kocham ją coraz mocniej , Cierpię z tego powodu co noc . i nie chce od niej przyjaźni tylko wiadomo . już myslałem  o zerwaniu z nią znajomości bo to nie ma sensu te Cierpienie .Chciałem jej powiedziec już prosto w oczy że spotykanie nasze nie ma sensu że zbyt mocno cierpię przez to . Ale boli mnie to tez że jak to zrobię to ją zranię ..

Japanes1, a zastanów się szczerze - dlaczego mówisz o zerwaniu znajomości? Naprawdę będzie Ci łatwiej? Zrezygnować całkiem z nadziei, że może z czasem ona się zakocha? A może po prostu liczysz, że takie ultimatum ("to koniec znajomości", a w domyśle "to koniec znajomości, jeśli nie chcesz być ze mną") skłoni ją do bycia z Tobą? Znam wiele przypadków, w których osoba, która chciała zerwać znajomość, potem była wręcz obrażona czy oburzona, że to nie zadziałało, nie doprowadziło do związku + później mimo wszystko tego kontaktu szukała, bo ta mowa o odejściu podświadomie nawet miała być kolejną próbą zdobycia ukochanego/ukochanej. Dlatego naprawdę zastanów się, czy Ty tego chcesz. Bo jeśli ma być tak, jak w drugim przypadku, to uwierz, jeśli Cię nie kocha, nie będzie z Tobą nawet za cenę utrzymania znajomości.

Nie wiem czy to jest dobry pomysł. Chłopak będzie się zakochiwał coraz bardziej, a im bardziej będzie zakochany tym bardziej będzie czuł rozgoryczenie gdy jego "przyjaciółka" nie będzie odwzajeemniać jego uczuć. Zmarnuje miesiące, może nawet lata obserwując jak przez jej życie przewijają się kolejni faceci. Będzie sam się podkręcał, a w międzyczasie przegapi być może szansę na poznanie naprawdę kogoś fajnego. Autor ma 21 lat, czy naprawdę ma tkwić w układzie, który już na tym etapie go nie zadowala? I ile miałby tak czekać: rok, 2 lata a może 10. Wiem że można liczyć że ona kiedyś się obudzi, klapki jej z oczu opadną i zobaczy jakim to autor jest wspaniałym gościem, tylko jaka jest na to szansa?

Autorze, tu masz filmik (youtube.com), który pokazuje Friend Zone w "krzywym zwierciadle". Trochę humorystycznie, ale daje do myślenia

Szakisz, no nie wiem, to jak nie ma dziewczyny, to dodatkowo ma nie mieć przyjaciółki? Ja zawsze zostawałam w takich układach, cieszyłam się, że mogę spędzać czas z osobą, na której mi zależy, ale która jest równocześnie przyjacielem i nie żałuję. Ani nie było to specjalnie bolesne - jak napisałam, cieszyłam się z tego, ani krępujące, bo nie "żądałam" tej miłości. Zakochanie z czasem przejdzie. Co mam z takiego podejścia? Piękne przyjaźnie, które przetrwały, a których nie mam w przypadku osób, które się narzucały albo desperacko zrywały kontakt.

Nie ma żadnych testów aby sprawdzić co ona czuje.

Drugie pytanie -- jak długo masz tak trwać? Moja odpowiedź -- tak długo aż minie zakochanie, wypali się, unormuje... tak długo, aż będziesz w stanie umówić się z inną dziewczyną.

Dobrze japanes działasz, ale nic więcej nie możesz zrobić. Macie relację, ona wie, że jesteś zakochany. Nic się nie da więcej zrobić.

Najpewniejszą metodą jest po prostu spytać. To już zrobiłeś. Powiedziała Ci, że nie. Szukasz obiektywnej odpowiedzi, czy może jednak czegoś, co pozwoli Ci sobie wmawiać, że jest inaczej?

Zakładam Eileen, że Ty jednak byłaś raczej w takich układach tą kochaną niż tą zakochaną. To są dwie inne sprawy. Oczywiście każdy ma swój dramat (np gdy trafi się na gościa który jest troszkę zbyt "natarczywy" w swoich uczuciach). Jednak osoba, która pełni rolę tej nieszcześliwie zakochanej ma znacznie "większy orzech do zgryzienia" gdyż jest koniec końców znacznie bardziej związana emocjonalnie. 

Tylko, że tej przyjaźni (moim skromnym zdaniem) już nie ma. Z chwilą kiedy autor poczuł do swojej przyjaciółki uczucie gdy poczuł że chciałby od niej "coś więcej" i jej to wyznał ta przyjaźń się skończyła. Nie da się już tu zbudować już normalnej stabilnej relacji przyjacielskiej, ponieważ te dwie osoby mają po prostu inne oczekiwania wobec siebie. Mogłoby się to udać, gdyby autor np. znalazł sobie dziewczynę, ale autor nie znajdzie sobie dziewczyny gdyż ciągle będzie zapatrzony w swoją lubą. Zakochanie to stan, który można albo stłamsić albo podsycać. Żeby go stłamsić trzeba potocznie mówiąc "wybic sobie daną osobę z głowy". Nie da się tego zrobić, jeżeli na co dzień się z tą osobą przebywa. Jasne jest, że coś autora motywuje do dalszego działania, ale to na pewno nie jest chęć przyjaźni

Pudło, nie licząc sytuacji, kiedy byłam dzieciakiem z gimnazjum, więc się nie liczy. Kiedy byłam starsza i byłam tą kochaną, to właśnie przyjaźń się rozpadła, bo facet nie potrafił zrozumieć, że niczego więcej mu nie dam i to ja zerwałam kontakt. Kiedy to ja byłam tą zakochaną, jasne - bywało przykro, ale było też wiele świetnych chwil po prostu z przyjacielem. Nie dramatyzowałam, nie mam tego w zwyczaju i zdawałam sobie sprawę, że w końcu się odkocham. I - niesamowite - prędzej czy później przychodziła rezygnacja, znużenie stanem "co by tu zrobić, żeby...", by ostatecznie facet na powrót stał się przyjacielem. Tylko i wyłącznie. I relacja była normalna. Ba! Z jednym nawet potrafimy śmiać się z tego. Generalnie chyba lepiej sobie radzę z byciem zakochaną bez wzajemności niż z namolnym adoratorem. Tzn. mniej mnie to męczy/irytuje. ;p

Szakisz, może masz rację. Po prostu wydaje mi się, że bardzo dobrze rozumiem tę dziewczynę, bo sama byłam nieraz w takiej sytuacji. I wiesz... też przyparta do muru odpowiadałam podobnie jak ona, jeśli doszło do dialogu na zasadzie:
- Nic z tego nie będzie.
- Jesteś pewna? Nigdy?
- Nie wiem, bo nie wiem, co będzie za X czasu, ale teraz nie jestem zainteresowana czymś więcej niż przyjaźnią, więc nie chcę, żebyś robił sobie nadzieję.
A facet swoje. U niej ta odpowiedź też może być przykładem postarania się o bezwzględną szczerość, bo nie może mieć pewności, że kiedyś nie poczuje do niego czegoś więcej, a nie zwodzeniem, jak to odbiera facet. Ewentualnie może też tak odpowiadać, bo nie chce go zranić bezwzględnym NIE, ale jeśli tak, to raczej mu tym nie pomaga.

Hej!
Ja jestem właśnie "po drugiej stronie lustra"
Mój przyjaciel ostatnio wyznał mi, że jestem dla niego najważniejsza i chce być ze mną
Ale
no właśnie... to ja mam ale
Znamy się już długo, prawie 3 lata, przyjaźnimy się 2 a całe "zbliżanie się" do siebie trwa rok
Początkowo byłam bardzo przychylnie do pomysłu nastawiona... Chciałam! Spędzamy ze sobą dużo czasu, lubimy ze sobą gadać, jednak gdy dochodzi do poznawania siebie lepiej i lepiej i głębiej...
Powiem wprost. On się wciągnął, a ja? A ja chcę powrotu do dawnego stanu rzeczy.
Powodów jest kilka
- ostatnio nie dogadujemy się, denerwuję się na niego, wkurza mnie jego podejście do niektórych spraw
- przez ten rok... nie nabrałam na niego ochoty mówiąc wprost. Zbliżaliśmy się do siebie, ale do niczego poważnego nie doszło, bo po prostu ... przy nim czuję się totalnie zimna. No i on sam mówi, że za bardzo nie wie jak się do tego zabrać...
- odkryliśmy u siebie zupełnie inne przyzwyczajenia- w kuchni, u znajomych, miejsca docelowe wakacji... totalnie różne gusta i zachowania czasem totalnie zaskakujące dla nas obojga
- oboje chyba cierpimy na brak wiary w siebie... co tylko pogarsza stan rzeczy. Próbuję mu pomóc, ale nie za bardzo wiem jak, a on "pomaga" mi krytykując mnie- mówi, że to dlatego żebym się zmobilizowała... Co??
Był, jest i będzie doskonałym przyjacielem, ale po ostatniej dłuższej rozmowie o naszej relacji nie chce się do mnie odzywać...
Rozumiem jego uczucia, że łamię mu serce, ma on nadzieje, że jeszcze zmienię zdanie
Zobaczymy, zostawiam sprawę otwartą, ale jak przez rok nie zadziałało... to kiedy ma zadziałać?
Uwielbiam mojego przyjaciela, bo jest pomocny, rozmowny, ma poczucie humoru...
I na poziomie przyjaciela jego totalny brak rozeznania w kwestiach "romantyczności" czy w ogóle działań z kobietą był uroczy, ale jak dotyka mnie bezpośrednio i nie za bardzo się poprawia to... hmmm
I nie generalizowałabym, że wszystkie kobiety wolą drani. Wcale tak nie jest
Wymagamy tylko od was poczucia własnej wartości i racjonalnej ilości ego