Będzie długie.
Mam problem. Powiedziałbym że z moją narzeczoną, ale właściwie to z jej byłym. Jesteśmy razem od niecałego roku, niedawno się zaręczyliśmy. Kocham ją i ufam jej bezgranicznie.
I tylko jedna rzecz mnie szarpie, mianowicie jej były partner. Z tego co rozumiem to tamten związek nie był jakoś szczegołnie udany, rozstali się ale nadal utrzymują kontakt, rozmawiają, itd. Nie było jakiegoś konkretnego zamknięcia, po prostu znajomość weszła w nowy, pozwiązkowy etap.
Tylko że okazało się że jestem patologicznie zazdrosny :-) Na początku myślałem że gdy ja się pojawię to ta znajomość będzie blaknąć, ten drugi zawodnik powoli odsunie się w cień, itd. Okazało się że nic z tego, kontakt nadal trwa.
Wiem że się czasami widują. Wiem że dyskutują o mnie, i to mnie bardzo denerwuje ? bo wygląda to tak jakby ona nasz związek dyskutowała z... nie wiem, mentorem? Z kimś kto widzi wszystko lepiej ode mnie, kto ją lepiej rozumie, ma więcej empatii, itd. Za każdym razem gdy rozmowa zejdzie jakoś na jego temat okazuje się że ona świetnie wie co u niego się dzieje, więc kontakt mają prawdopodobnie cały czas.
Kupiliśmy mieszkanie. Pewnego dnia ona zaprosiła go - za moją wiedzą i zgodą - na obejrzenie (podczas gdy byłem w pracy), i na tę okazję wysprzątała cały lokal i zrobiła obiad. Strasznie mnie to zabolało, bo dla mnie takich rzeczy przeważnie nie robi (dzielimy się wszystkimi obowiązkami, powiedziałbym nawet że ja więcej robię w domu).
Ostatnio dostała nową pracę. Najpierw powiedziała mi, potem siostrze, potem rodzicom i natychmiast potem jemu...
Rozmawialiśmy na ten temat, ona wie że jestem zazdrosny i że nie bardzo mi się to podoba. Ale staram się nie wpadać w paranoję, nie dyskutować na jego temat i nie robić scen (chociaż najchętniej bym gada udusił) - bo wiem że jeśli zacznę za bardzo drążyć to moze tylko ją skłonić do tego żeby tej znajomości za bardzo przede mną nie eksponować, a ukrywanie czegoś przed partnerem (przede mną) to prosta droga do rozkładu związku.
Moja hipoteza jest taka że do gada dotarło że wypuścił z rąk cos niesamowicie cennego i systematycznie robi podchody żeby ją odzyskać. Pozycja mentora się do tego bardzo dobrze nadaje, bo zawsze może np. (?mimochodem?) ubolewać jaki jestem nieczuły i jak nie potrafię jej docenić.
Myślę że on ma coś (jakąś cechę charakteru, charyzmę, nie wiem) czego ja nie mam, a z czego ona nie potrafi zrezygnować, nawet jeśli wie że to niestosowne.
Kompletnie nie wiem co robić, bo coraz częściej obsesyjnie się zastanawiam czy ona akurat nie pisze do niego smsów albo może piją kawę razem. Nie mam problem u tym że ona ma przyjaciela, ale bardzo boję się tego że kiedyś się pokłócimy albo coś będzie (przejściowo) nie tak, i wtedy ona odbije się ode mnie i wpadnie w ramiona tego który ją ?zawsze rozumie?. I już w tych ramionach zostanie. Że z biegiem czau nasz związek będzie powszedniał, a jej wspomnienia o nim będą coraz żywsze i coraz bardziej pociągające.
Rozmawiałem o tym z kilkoma osobami i opinie były trochę druzgocące... ?Człowieku, odejdź natychmiast, zamiast czekać do tego momentu kiedy się okaże że ze sobą sypiają?. ?Jeśli ona w tym nie widzi nic niestosownego, to znzczy że cię w ogóle nie szanuje i nie obchodzi jej jak ty się z tym czujesz?.
Muszę zarazem przyznać że na co dzień układa się między nami bardzo dobrze: rozmawiamy dużo, Ona mówi że mnie kocha, bardzo mnie wspomaga i dba o mnie. Nie uważam jej za moją własność, szanuję jej prawo do własnych spraw, nie chcę jej szpiegować czy kontrolować. Ale to we mnie siedzi niczym nóż w plecach.
Czy ktoś ma może jakąś... poradę? Sugestie? Wnioski?
