Chyba zdradzam, boję się odejść

Porozmawiaj ze swoim chłopakiem o tym co ci w waszym związku nie pasuje i o tym jakiego związku oczekujesz. Powiedz mu o swoich wątpliwościach i spytaj czy on chce o to walczyć. Może sie postara, a może dla niego to też już tylko sentyment i będziecie mogli rozejśc się w przyjaźni

Uważam też że jesteś o kilkadziesiąt lat za młoda żeby być z kimś tylko z sentymentu

Również uważam że powinnaś porozmawiać ze swoim chłopakiem co Ci nie pasuje w tym związku i raczej nie powinnaś podejmować decyzji kiedy on jest daleko. Nie możesz poczuć tęsknoty bo nowa osoba w życiu jest zawsze ciekawsza od tej z którą spedziłas 4 lata, a czy bedzie lepsza tego nikt Ci nie powie. Pamietaj ze motylki i zauroczenie miną za kilka miesiecy o ile nie szybciej, z pierwszym chłopakiem też pewnie było cudownie na samym początku więc nie podejmuj pochopnych decyzji.
Jeżeli nic już nie czujesz do obecnego chłopaka to nie bądź z nim na siłe ale, pamiętaj nie da się porównać chwil po 4 latach wspolnego zycia i wspolnych problemow  z niewinnymi spotkaniami z nowo poznanym chłopakiem. Ja na Twoim miejscu przestałabym się spotykać z "nowym" chłopakiem dopoki nie rozjaśni Ci się w głowie może zatęsknisz za swoim obecnym a też dobrze by było gdybyś mogła mu spojrzeć w oczy kiedy wróci z praktyk zanim go całkowicie zdradzisz.

Tak,porozmawiaj z nim moze to co czulas na poczatku do niego bylo wielkie a po 4 latach to juz przyzwyczajenie.A tu masz, ktos sie toba zainteresowal i myslisz ze go zdradzasz w myslach mozesz pewnie ale w czynach nie.Jak potrafi z Toba rozmawiac to daj mu do zrozumienia ze jastescie mlodzi i kazdy dla siebie chce jak najlepiej,a czekanie to na kogos wyjatkowego,wyszalej sie z glowa a na powazne zwiazki przyjdzie czas.

Hej.
Jestem w bardzo podobnej sytuacji. Też mam 20 lat, mijają 3 miesiące kiedy mój chłopak wypłynął w rejs. O tyle inaczej, że zanim wypłynął, byłam z nim 4 miesiące. Może się to wydawać krótko, ale był to bardzo "intensywny związek", bo od początku już mieszkaliśmy razem i byliśmy nierozłączni. On jest starszy ode mnie i przede wszystkim jest dla mnie bardzo dobry. Podobnie jak Twój chłopak, on planuje ze mną przyszłość, chce się ustabilizować. Kiedy wypłynął tak nagle, było mi bardzo źle, strasznie mi go brakowało i płakałam całymi dniami. Jednak po ok. miesiącu pojawił się inny, który bardzo się we mnie zakochał (i ja w nim też). Jest w moim wieku, mogę powiedzieć, że lepiej mi się z nim rozmawia niż z moim chłopakiem. Mamy więcej wspólnych tematów, identyczne spojrzenie na świat, słuchamy tej samej muzyki, no i mamy takie samo poczucie humoru. W przeciwieństwie do mojego chłopaka, z którym może mam mniej wspólnych zainteresowań i tematów rozmów, ale za to jest bardziej opiekuńczy i dojrzały. Teraz jestem w kropce. Kocham jednego i drugiego. Nie wiem, z którym mam skończyć, nie chcę zranić żadnego z nich. Z tym "nowym" to zaszło trochę daleko, bo spotykamy się codziennie. Ale jest mi z nim bardzo dobrze, głównie dlatego, że mogę z nim o wszystkim porozmawiać, czuję całkowite zrozumienie z jego strony, i z wzajemnością. Natomiast z marynarzem miałabym ustabilizowane, dobre życie. Nie mogę spać nocami, dręczą mnie myśli o tym wszystkim. Nie chcę nikogo skrzywdzić, chociaż wiem, że tak naprawdę już krzywdzę.

Dorosły facet ze mnie a prawie posikałem się ze śmiechu
Początek genialny - to o dojrzałości. A ostatnie zdanie mistrzowsko podsumowuje. Talent do pisania komedii masz boski.

Dziewczyna spotyka się regularnie z innym facetem, wydaje jej się że się może nawet w nim zakochała a jednocześnie pisze że teoretycznie nie zdradza, że nie robią nic złego. Naprawdę? Bez jaj.

To że obraz jej chłopaka przesłoniły teraz głównie jego wady i rozważa odejście (najchętniej do tego z którym zdradza) to naturalne bo jest zauroczona. Tylko czy takiego etapu nie opisywała tu każda żona czy dziewczyna w temacie o tym co zrobić by mąż/chłopak wybaczył tę zdradę bo to z głupoty była. Też byś chciała żeby Twój partner spotykał się za plecami z inną a potem robił wam konkurs i wybierał tę bardziej zjadliwą?

Chwila, nie wydaje mi się, żebym traktowała ich tak bardzo przedmiotowo. Nigdy nie miałam zamiaru nikogo skrzywdzić, po prostu coś poczułam i nie chciałam tego stracić, czy to źle, że mając 20 lat chciałbym być szczęśliwa? Zdaję sobie sprawę z tego, że tak czy inaczej będę musiała szczerze porozmawiać z chłopakiem, który wtedy najprawdopodobniej "kopnie mnie w dupę". Być może wtedy będę prosiła o wybaczenie, trudno- sama tego chciałam, ale możliwe też, że będę szczęśliwa z tym drugim, tego nikt nie wie. Napisałam, bo potrzebowałam pomocy odnośnie podjęcia decyzji, chciałam wiedzieć, jak zapatrują się na to bezstronne osoby, bo w moim otoczeniu nie ma par z takim "długim" stażem. Nie wiem, jak powinien wyglądać taki związek, co powinnam czuć i czy to, że tak silnie się "zauroczyłam" jest normalne i wystarczy przeczekać, a później będzie dobrze. To tyle.

Zazwyczaj mówi się, że po drugiej stronie trawa jest zieleńsza, ale z drugiej strony może Twój związek się wypalił i faktycznie nie ma sensu. Nie popieram jednak zdrady, dlatego musisz podjąć jakieś kroki. Na pewno porozmawiać z chłopakiem, powiedz mu o swoich oczekiwaniach względem związku, o tym jak się czujesz, gdy Cię nie wspiera. Być może on nie robi tego złośliwie, ale ma jakieś takie przyzwyczajenia, a Ty nie mówiłaś, że Ciebie to boli, stąd nie wie o tym. Chyba, że mu już o tym mówiłaś? Co do małej ilości czułości, to myślę, że faceci często mają z tym problem, co oczywiście nie znaczy, by to olać. Mnie zawsze, gdy brakowało czułości czy brakuje, to mówię mojemu partnerowi. Mój czasem też bywa z tym oszczędny, ale to bardziej dlatego, że go tak wychowano. Tyle, że mnie to tam bardzo nie przeszkadza, poza tym on też się stara, więc jest dobrze Tyle, że właśnie ja zawsze mu mówię, jak coś jest nie tak, uważam, że jest to kluczem do dobrej komunikacji w związku Dopiero jak szczerze porozmawiacie, to wtedy będziesz mogła ocenić czy chcesz kontynuować związek czy nie. No i wtedy będziesz mogła podjąć decyzję. Jak ocenisz, że Wam nie po drodze, to po prostu się rozstaniecie. Zgadzam się z Garym, że jeśli podejmiesz decyzję o rozstaniu (np, bo może jednak zostaniecie razem, więc to tylko taki przykład), to byś zrobiła to wtedy niezależnie od tego chłopaka, którymś się zauroczyłaś. Po prostu pogadajcie i wtedy postaraj się spojrzeć na to obiektywnie. Potem, wiadomo, że jakbyś zerwała, to możesz związać się z nowym, ale tu radziłabym ostrożność, np trochę pobyć samej, a z nim tylko się spotykać tylko towarzysko, a potem byś zobaczyła. W końcu- jeśli jemu zależy, to na pewno by poczekał. A Ty potrzebowałaś chociaż trochę pobyć sama i pomyśleć, poukładać sobie wszystko.

Zdaję sobie sprawę z tego co zrobiłam i doskonale wiem, że to, co czuję to moja wina, wina tego, że zdradziłam. Tylko nie jestem pewna, czy jeśli rozstanę się z chłopakiem, to powiem mu o tym, że spotykam się z innym, bo nie zdradziłam go fizycznie, ale emocjonalnie i nie byłoby to największym i bezpośrednim powodem naszego rozstania, to jest "tylko" jeden z wielu powodów. I jak sam mówisz gdyby dowiedział się o tym, to najprawdopodobniej przez długi czas nie zaufałby kobiecie, co na dłuższą metę rzeczywiście mogłoby być uciążliwe i wiele zniszczyć. Chociaż sama nie wiem, jak powinnam zrobić. Nic mnie nie usprawiedliwia, nie mam pojęcia, jak podeszłabym do tej sprawy, gdybym to ja była na jego miejscu- miejscu zdradzonej. Zrobię wszystko, żeby nie budować swojego szczęścia na jego nieszczęściu i obawiam się, że kłamstwo jest najbardziej słusznym wyjściem z tej sytuacji. Źle zrobiłam, że zaczęłam brnąć w to kłamstwo, ale czasu już nie cofnę, staram się znaleźć najlepsze wyjście.