Widziały gały co brały

A ja sądzę, ze do końca nie zrozumiała co mów Kościół. W dużym skrócie. Po pierwsze on był przed ślubem taki sam jak po ślubie, wiec są dwie opcje:

a) albo rzeczywiście sama sobie winna, bo lekkceważyła problem, co bynajmniej nie oznacza, że nie ma prawa odejść od takiego typa;

b) została przez faceta oszukana - tu po prostu zachodzi sytuacja nieważności małżeństwa, tzn. strony nigdy sobie małżeństwa nie udzieliły, wiec droga wolna.

Swoją droga warto się zapoznać z tym - zwłaszcza końcówka jest bardzo istotna i zabawna;) a do tego adekwatna do nauczania Kościoła.

http://www.youtube.com/watch?v=nEtSYT0dJfg

Tyle mi wystarczy do tego, by stwierdzić, że nie ma sensu się w to zagłębiać.

Nie wiem, dlaczego Kościół nadal wpaja średniowieczne zasady typu: bezzasadne oddanie żony wobec męża, jej wieczne poświęcenie i zrzucanie winy na siebie za jego wybryki, ale mam nadzieję, że coraz więcej osób zdaje sobie sprawę z głupoty tych twierdzeń.

Ostatnio moja znajoma była u spowiedzi, ponieważ nie radziła sobie z tym, że jej mąż zdradza ją z innymi kobietami, mimo że nie odmawia mu seksu. Ksiądz doradził jej, by przebaczała mu jego grzechy, bo miłość jest tu najważniejsza i najłaskawsza, że powinna bardziej zaspokajać jego potrzeby, a jeśli nadal będzie skakał w bok - by cierpiała w ciszy, gdyż cierpienie uszlachetnia i kiedyś zostanie za to wynagrodzona.

Ręce mi opadły.

Oczywiście, że czasem ma się przebłyski problemów przed zawarciem małżeństwa i niektóre kobiety je ignorują w imię miłości, ale czasem także desperacji. Nie o to jednak chodzi. Co mnie zbulwersowało, to to, że autorka nie napisała, że przymuszaniu do seksu (o jakiejkolwiek naturze) jest winny jej przymuszacz, czyli mąż, ale jego faktyczna ofiara, która jeszcze ma do tego "przepraszać że żyje". Trochę tak jakbym ja była winna tego, że mi portfel ukradziono, bo nie przewidziałam, że się złodziejowi moja torebka spodoba.

Nie zawsze można bezgranicznie poznać partnera przed ślubem.
Zresztą...Jest to głębszy temat niż mogłoby się wydawać. Równie dobrze można byłoby sugerować się chorobą psychiczną partnera, którą skrywał bądź która rozwinęła się już w trakcie trwania małżeństwa i właśnie na to 'zwalić' bestialskie zachowanie mężczyzny.

Oczywiście, widziały gały co brały, ale pewnych zachowań nie jesteśmy w stanie przewidzieć.

A ta wzmianka o podporządkowaniu i braniu winy na siebie to już w ogóle przegięcie. Nie wiem kto takie bzdury wymyśla. Chyba ktoś, dla kogo małżeństwo jest niewolnictwem zarazem.

W imię wartości cierpienia, Marioosh?, bo chyba inaczej wytłumaczyć nie mogę dążenia do masochizmu.

Poza tym faktycznie, jak Adam napisał, zatajanie faktów przed ślubem (a proszę mi pokazać sadystę, który pejcze omawia z katolicką narzeczoną przy kawce) kwalifikuje się do unieważnienia związku, już nie mówiąc o tym, że wymuszanie seksualnych aktów jest aktem karanym z paragrafu prawa karnego jako zwyczajny gwałt.

Co do bycia takim samym przed ślubem, hipotetycznie tu zakładamy, że seksu para nie uprawiała (bo to grzeszne), a dopiero po fakcie okazuje się jakiego "serwisu" mąż sobie życzy. Nie uznał za stosowne omówić swojej kolekcji damskiej bielizny czy możliwości szczytowania tylko kiedy bije żonę na sino. Ot, tak zapomniał.

http://www.fronda.pl/blogi/refleksje-na-rozne-tematy/widzialy-galy-co-braly,37017.html

Beyondblackie - wiesz takie historie wychodzą znacznie częściej u par, które seks przed ślubem uprawiały, niż nie uprawiały. Tylko nie pytaj dlaczego, nie umiem odpowiedzieć. Może drogą do rozwiązania zagadnienia jest próba odpowiedzi na pytanie dlaczego tak jest.

Przeczytałam artykuł z wielką uwagą, jednak uważam, że większej bzdury to dawno nie czytałam.

Czy możesz uzasadnić swoje zdanie? Co zwykle czytasz?

Problem w tym, że rady pani autorki sprowadzają się do zastosowania wskazań nauki i praktyki. Z mojego doświadczenia w takich sytuacjach wynika, że często przynoszą skutek, o ile wierzyć osobom zgłaszającym się z takim problemem.

A osoba dorosła - cóż z tego co wiem odpowiada za swoje czyny i decyzje. Nawet jeżeli przyjąć, że za to, że znalazła się ona w określonej sytuacji wbrew swojej woli to trwanie w niej już jest pewną decyzją za którą osoba ponosi odpowiedzialność. I tylko ona może tę sytuację uzdrowić.

Inna sprawa, że osoba podejmująca starania do wyjścia z takiej sytuacji MUSI mieć pewność, że znajdzie oparcie w otoczeniu.

Adam, często jest bardzo trudno wyjść z takiej przemocowej sytuacji, jak można przeczytać w TONACH postów kobiet, choćby na tym forum. Jest to nie tylko kwestia wsparcia (którego podstawą powinno być nieobciążanie takiej kobiety winą) ale także zrozumienia mechanizmów psychologicznych, które prowadzą do zastraszenia, zniszczenia poczucia wartości i bezsilności ofiar przemocy małżeńskiej.

Takijeden, Pani, która tekst napisała NIGDY nie była mężatką, co dużo wyjaśnia. Szczególnie porady wyciągnięte żywcem z książki życzeń.

Co do widzenia czego się chce, to mogę Cię zapewnić, że niektórzy tak się z ryzach potrafią trzymać przed faktem, że byś nie uwierzył. Nie jestem jakąś głupią Mariolką, a sama miałam do czynienia z mężczyzną, którego kamuflaża nikt, łącznie ze mną i całą rodziną, przez dwa lata nie rozłupał- facet był jak do rany przyłóż. Dopiero po wspólnym zamieszkaniu okazało się, że jest cholerycznym damskim bokserem co tak bije, żeby nie było widać. Psychopaci o agresywnych skłonnościach istnieją i chodzą po tej ziemi. Poza tym, ludzie się zmieniają pod wpływem stresu na przykład, jak również zapadają na choroby, których nie było żadnych zapowiedzi w czasie narzeczeństwa. Przecież nie będziesz winić kobiety za to, że wyszła za mąż za faceta, który parę lat po ślubie zapadł na epizod schizofreniczny i zaczęło mu się wydawać, że jest ona wysłańcem szatana????

A na szczęście większość mężczyzn to nie jakieś leśne bestie, tylko normalni ludzie, więc gdybyśmy zakładali, że każdego z góry należy się bać, to żadnych małżeństw by nie było. Pomijając, że to naprawdę ohydnie uwłaczająca mężczyznom uwaga.

Człowiek ma prawo zmieniać się, dojrzewać do pełni dorosłości, do pełni związku, może się zdarzyć, że sobie nie poradzi z "dorosłym" światem.
Ludzie, którzy biorą ślub - dopiero wchodzą w dorosłe życie. Chciałabyś przez całe życie być z partnerem, który ma mentalność maturzysty, człowieka, który jest pod opieką mamusi, żyje beztrosko, bez większej odpowiedzialności za swoje czynny, a jednocześnie już dorosły = pełnoletni?
A co w przypadku choroby? Związek trwa sobie dalej jak dotychczas? Niezależnie czy to będzie nowotwór czy alkoholizm, czy inwalidztwo dziecka - to choroba wpływa bardzo silnie na psychikę partnera.
Jest wiele sytuacji, w których ludzie nie radzą sobie, popadają w depresję, nałogi, które nie mają nic wspólnego z tym, co było na początku.
Poza tym dlaczego obwiniać młodych ludzi, że nie mają "doświadczonego" spojrzenia na świat, że nie potrafią po jednym małym incydencie (np. upił się i uderzył) wydedukować, że facet będzie damskim bokserem i pijakiem? Czy na pewno każdy kto się upił zamienia się w pijaka? Co jest złego w tym, że młodzi ludzie wierzą w siebie nawzajem i w swoją miłość?

Tekst "widziały gały, co brały" jest nieadekwatny do związku małżeńskiego!

Takijeden, o ile to trudne do uwierzenia, tak, mój były miał opinię prawdziwego gentlemana, był słodki, beznerwowy, normalny w seksie, z trzema dłuższymi związkami przede mną, które skończyły się z typowego "niedopasowania"...itp., do momentu, gdy poczuł się bezkarny za drzwiami wspólnego domu. I nie jest to przypadek odosobniony- takie dwulicowe poczwary naprawdę istnieją, o czym często i gęsto czytać można na forach.

Jeżeli chodzi o pornografię czy nałogi, ukrywanie ich wcale trudne nie jest. Jako przykładna katoliczka kobieta nie powinna z narzeczonym ani współżyć ani razem mieszkać, więc jakowo ma się ona dowiedzieć o tym, że on wieczór w wieczór trzepie sobie dobrze do pornola albo upija się na umór? Autorka tego żałosnego artykułu zakłada, że wszyscy są 100% szczerzy przed ślubem albo, że kobieta ma być obdarzona jakimś szóstym zmysłem (dostępem do sprzętu szpiegowskiego). Co jest nierealistyczne i normalnie niesprawiedliwe.

Pomijasz także fakt, że facet to nie krowa, co niezmiennie tylko trawę żuje, ale nawet będąc w pełni fizycznie zdrowy, może zacząć się negatywnie zmieniać. Ktoś, kto przed ślubem pił tylko na imprezach, pod wpływem stresu, żałoby, kłopotów w pracy może wpaść w alkoholizm, co naprawdę trudno było przewidzieć lata wcześniej.

Mam nadzieję, że nie nakręcasz się zbytnio, to tylko internet.

Trzy dłuższe zakończone "niedopasowaniem" u faceta, który "miał opinię prawdziwego gentlemana, był słodki, beznerwowy, normalny w seksie"? Hmmm Żadnej czerwonej lampki?

Autorka radzi jak posprzątać w minutę po tym jak gówno trafi w wiatrak.
Co do pornografii: masz rację, że stosunkowo łatwo to ukryć. Wychodzę z optymistycznego założenia, że dziewczyna wie, że pornole mogą spieprzyć jej życie i znajdzie sposób na wykrycie prawdy. Jeśli nie wie o zagrożeniu, traktuje to jak hobby, to kto jest winien? Jeśli poczytasz o takich przypadkach na forach to zauważysz, że dziewczyny/kobiety pozwalają na wiele i nie widzą w tym nic złego. Nie chcę się tu rozpisywać, sprawa jest raczej jasna.  Kiedyś nie było sieci, problem był rzadszy, dziś raczej nic nie usprawiedliwia takiej beztroski, codziennie pojawiają się wątki w o pornografii.
Co do upijania się: nie za bardzo rozumiem jak można tego nie zauważyć.
Twierdzisz, że poznanie nałogów nie-męża nie jest możliwe/realistyczne i niesprawiedliwe jest mówienie, że to wina kobiety. Jednak trzeba sobie z zastaną sytuacją jakoś poradzić. Autorka artykułu podała rozwiązanie, które może zastosować kobieta, która stanie się silna. Czy to zda egzamin? W jednym przypadku tak, w innym nie. Kiedyś, gdy rodziny były normalne, "wycieczka" "niegrzecznego" męża z ojcem żony i jej braćmi do lasu, nad jezioro lub na rąbanie drewna rozwiązałaby sytuację. Dziś trzeba wiedzieć jak samemu w gówno nie wejść lub jak się z niego samemu wydostać. Czy gdyby Autorka nie pisała o religii i o gałach, jej rady byłyby dla Ciebie do przyjęcia?

Znaczy się: przed ślubem pije na imprezach, po ślubie zapija stres, problemy, żałobę?

Nie , to raczej skutek przekleństwa Ale nie bój nic, jest na nie sposób.

Takijeden, tak, ludzie się zmieniają pod wpływem różnych czynników zewnętrznych, które zupełnie nie mają związku z ich małżonką. Stres albo smutek po czyjejś śmierci, do którego doszło w czasie małżeństwa, może być niesamowicie trudny do poradzenia sobie z nim, a mężczyźni (choć oczywiście nie wszyscy) mają skłonność do duszenia w sobie problemów. Czasem mąż, choć myśli, że to czas, nie jest gotowy na dziecko. Popatrzyłbyś na gościa przed ślubem i myślałbyś, że jest okazem normalności. No a potem, cóż, różne rzeczy się zdarzają.

Jak Adam przyznał, dwulicowi ludzie też się zdarzają, więc nie zawsze można, szczególnie w ferworze zakochania, zauważyć jakieś "czerwone lampki", bo ich w takich wypadkach zwykle nie ma, co mówię z doświadczenia, jakkolwiek gorzkiego. To, że trza się chamowi postawić, tego nikt nie dyskutuje, ale jest to prawie NIEWYKONALNE, gdy pomocne dusze trąbią ci, że "widziały gały co brały".

Chyba trzeba patrzeć na takie tematy z odpowiednim "balansem". Niekiedy istotnie współmałżonek na początku drogi był taki, a po latach okazuje się inny, bo każdy z nas jest jednostką dynamiczną. Uczucie wygasa, kobiecie/facetowi obija, okazuje się że namiętność którą odczuwał, nie była miłością itd. Kościół nie namawia do trwania przy mężu, który bije i poniża i był kiedyś bardzo fajny wpis na ten temat na netkobiety - kobieta opowiedziała spowiednikowi o swojej sytuacji i ten jej pomógł odejść od męża sadysty. Ale trochę dojrzałości w wyborach wielu młodym ludziom by się przydały. Zresztą błędy nie są tylko przewiną młodzieży. Moja 30 letnia kuzynka wyszła za mąż za faceta, który nigdy nie pracował "na etacie" - miał ciągle jakieś chałtury + pomagał rodzicom, którzy dawali mu dach nad głową. Po ślubie wzięli kredyt na mieszkanie, urodziło się dziecko a mąż nie brał się do roboty ani trochę. Chałturzył na taksówce, robił zdjęcia na ślubach i kuzynka "pękła" ....
jakby się jednak zastanowić (chociaż nigdy bym jej tego nie powiedziała, żeby jej nie sprawiać niepotrzebnego bólu) - wiedziała dobrze za kogo wychodzi za mąż .... jaki był w życiu kawalerskim, taki był w małżeński - niedojrzały....
Ile tu się wypowiada na forum dziewczyn "bije mnie i znieważa, ale ja go kocham i nie chcę odejść".... A że potem twarz obita, dzieci zestresowane i życie zmarnowane .... no cóż ... widziały gały co brały ....

Beyondblackie no właśnie ciężko powiedzieć czy ma czy nie ma doświadczenia w tej kwestii.

Jedyne co pewne to to, że nie posiada doświadczenia konfesjonału z przyczyn oczywistych.

Niestety oceniasz tę wypowiedź na podstawie swojego doświadczenia, co oznacza tylko tyle, że dla Ciebie ta droga mogłaby okazać się nieskuteczną. I tylko tyle.

Wiesz większość materiału teoretycznego ma taką postać "bajek" umoralniających.

W temacie przemocy domowej, warto zauważyć, ze nie wszyscy ja potępiają, jakby tego chciały media i inne czynniki ''opiniotwórcze''.To, ze porządny klaps w dupę jest niezastąpionym środkiem wychowawczym rozwydrzonych dzieci- powie Wam co drugi nauczyciel i co trzeci rodzic.Ale znam tez bardziej hardkorowe przykłady: moja znajoma- żeby nie było-kobieta kolo trzydziestki, światła i wykształcona- miała bardzo za złe swojemu ojcu ze nie lal matki, gdy ta rozpoczynała swoja przygodę z alkoholem.Cytat dosłowny: ''gdyby jej ze dwa razy wp***il do nieprzytomności to by się uspokoiła.''
   Osobna sprawa- przedstawianie Kościoła jako krzewiciela archaicznego i zaściankowego modelu rodziny jest niesprawiedliwe.Jakkolwiek sam nie przepadam za czarnymi, to ogólne postrzeganie małżeństwa jako poważnego, dożywotniego zobowiązania zgadza się z poglądami większości tu obecnych.Fakt, ze czasem pod szyldem Kościoła trafi się jakiś patafian głoszący własne brednie.Ale znam przypadki nader pozytywne.Z moich studenckich czasów: niejaki ks.Orzech z Wrocławia organizował kursy małżeńskie, na które ciągnęły tłumy- również niewierzących. Bo były po prostu świetne i dające do myślenia.
Utkwiło mi w pamięci, ze na jedno ze spotkań byli zapraszani rodzice i na kanwie biblijnych slow ''opuści człowiek ojca i matkę i zwiąże się ze swoja zona'' dość bezceremonialnie pouczani, żeby sie nie wpieprzać w sprawy młodych.
Młodych zaś ''zmuszano'' do rozważania najróżniejszych scenariuszy- choroby jednego z rodziców; niepełnosprawnego dziecka itp.Z tego co pamiętam odsetek par, które rozstawały się w wyniku tych kursów był spory, a organizatorzy poczytywali sobie za ogromny sukces właśnie uświadomienie poszczególnym ludziom, ze nie chcą być ze sobą.

Jak mąż może gwałcić żonę???

Zakładam miłosiernie, że ironizujesz.

Sorry, pisałam do Marioosha.

Mogłyby, ale wtedy księża nie zarobiliby na ślubie i przynajmniej jednym chrzcie... Zresztą nauki są tak późno, że niektórzy już mają wszystko załatwione i nie chce im się odkręcać. Jakby nie było to spore koszty.

Anik38 a to już jest problem ludzi nie Kościoła. Ja postanowiłem nie ujawniać tego czy jestem wierzący czy nie wierzący. Ale Kościół to m.in. właśnie pewien zasób wiedzy. Fakt personel naziemny czasami jest beznadziejny.

Co do testowania - to tu już zaczyna się problem. Wiesz testuje się przedmiot, a kobieta/facet to jednak "zwierzątko", no ale też nie ma co robić dramatu jak się zdarzy przed. Inna sprawa, że jakby mi przyszło się hajtać (co nie daj Boże) to chyba bym jednak wolał bez testowania. Większa szansa, żeby potem węzeł rozwiązać wobec nieskonsumowania;D

Niestety . Problem w tym, że jak mechanik jest do doopy to najwyżej spieprzy komuś samochód, ale jak ksiądz do doopy, to jest gorzej, bo tu już inny rodzaj odpowiedzialności.

Toteż właśnie dlatego napisałam w cudzysłowie

A najgorsze, że i o dobrego mechanika trudno, i o dobry personel naziemny też trudno .

marioosh666 jak nie załapałeś aluzji to nie plumkaj.

Ks. Orzech to nie kościół.

Pamiętam, że kiedy jeszcze w szkole podstawowej uczęszczałem na lekcje religii katolickiej do salki katechetycznej, tamtejszy ksiądz przedstawił identyczne nauki. Były to jedyne nauki, które z całego tego wieloletniego nauczania wyniosłem jako coś wartościowego. Jednak zauważ, że zbiór najważniejszych katolickich 10 zasad ma taki punkt jak "czcij ojca i matkę swoją", nie ma zaś nic o mężu. Jest tylko o zakazie cudzołożenia i nie pożądaniu cudzej żony (znaczy cudzego męża już można). Kto ma więc większy priorytet?

thepass - biblia, to nie katolicyzm.