zniknięcie :(

A ile ten Twój wybranek ma lat skoro tak się zachował może przestraszył się odpowiedzialności ?

Prowokacje tu widzę, ale na razie nie zdradzę dlaczego.  Przekonaj mnie, że to nie jest prowokacja.

Też myślałam o prowokacji,ale tyle czasu?

Ja tu napisałam do osób które pomogą mi zrozumieć jego postępowanie,podpowiedzą co robić a nie do tych które zarzucają mi ścieme.Sorrry ale jestem za poważną osobą na pisanie z takimi ludźmi,chodzi mi o konkrety!

Wyobraź sobie że myślę że może mu się coś stało ale i też sama siebie przekonuje że naiwne takie myślenie... A wiesz dlaczego? Bo za dużo złych rzeczy mnie w życiu spotkało

To nie możesz do niego iść do domu ?

Margolinka-nasze życie wspólne od początku nie było usłane różami mówil mi że najpierw musi być źle żeby potem było dobrze... Dużo razem przeszliśmy i niejedną burzę jaką mieliśmy to pary z dużym stażem by nie przetrwały... Co do dzidziusia On już 1ma dziewczynkę 3 latka z inną Kobietą która go zostawiła jak poszedł do więzienia...Bardzo to przeżył i dlatego min... pragnął tego dziecka

Mirra- Nie mogę iść do niego do domu bo w poniedziałek z niego uciekłam a raczej matka jego po zniknięciu kazała mi wypier...ać

Dodam jeszcze jedno. Zeby nie było, że "niegrzeczni chłopcy" w ogóle nie zasługują na szanse i tak dalej. Mogliście próbować stworzyć związek, ogarnąć wszystko tak, aby on zerwał z tym "złym towarzystwem", żeby wszystko się unormowało. Jednak to, że "zafundowaliście" sobie już na początku związku dziecko, było baaaaaaaaardzo niedojrzałe z waszej strony. Oboje mieszkacie u rodziców, on jest "chwiejny" że tak powiem, bo ulega wpływom, daje sie namawiać na jakieś głupoty, wdaje się w jakieś podejrzane sprawy. Jednak nie pomyśleliście przyszłościowo. "Pragnęliśmy dziecka". Tylko co w tej chwili, za te 9 miesięcy, bylibyście w stanie zapewnić temu dzidziusiowi? Pomyślałaś o tym? Pracujesz? On pracuje? Macie jakieś oszczędności?
Pomyślałaś o tym, że już nie będziesz odpowiedzialna tylko sama za siebie, ale za jeszcze jedną małą, bezbronna i niczemu nie winną istotę?
Gdzie będziecie mieszkać, jeśli on wróci niedługo? No bo chyba, jako rodzice, powinniście razem wychowywać dziecko, prawda?

Wiesz co jeszcze mnie przeraża?
Ten fragment...
"Był dla mnie dobrym człowiekiem pomimo tego że był impulsywny nie powiedział na mnie złego słowa,nie uderzył."
Dla mnie, mężatki z 8 letnim stażem, jest oczywistą rzeczą, że mój chłopak, potem narzeczony i mąż(nerwus), nie wyzywa mnie i nie bije.
Ty to podajesz, jako dowód na to, że "on jest dobrym człowiekiem".

Zastanów się dobrze dziewczyno, czy tak ma wyglądać Twoje przyszłe "rodzinne życie". Dobrze się zastanów, co zrobisz, gdy on wróci.

A gdzie teraz jesteś? Co zrobisz, gdy okaże się że on "znowu siedzi"?
Masz gdzie wrócić? Teraz myśl o tym, a nie o nim jako "biednym misiu".
Teraz ważna jesteś Ty i dziecko. Na tym się skup.

Zli ludzie znęcają sie,piją gwałcą itd...dużo się słyszy na takie tematy.No zwłaszcza po wyrokach.On dla mnie przestał pić widziałam że chce lepiej żyć,wierzyłam że jest w stanie pozbyć się złych nawyków podobno mnie Kochał...

  Nie jestem ekspertką w sprawach sercowych komuśdoradzić umiem sama sobie nie bardzo...Nie miałam nigdy szczęścia w tej sferze zawsze mnie faceci wykorzystywali,tak dawałam się bo myślałam że powinnam się cieszyć że facet taki inteligentny się mną zainteresował itd..nie wierzyłam w siebie przez swoją matkę ktora mi powtarzała że nie jestem nic warta,w wieku 16 lat wyrwałam się z domu ale byłam zahukaną nastolatką wszystkiego i wszystkich się bałam i dopiero teraz to z nim się wszystko zmieniło.Nauczyłam się mówić "NIE" mam swoje zdanie i znam swoją wartość...On jakby mnie zmienił.

Czarnula, odpowiesz na moje pytania?

Odpisałam Margolina czyt. wyżej

posluchaj dzwonisz na policje mowisz ze jestes jego konkubina ze jestes z nim w ciazy i musza ci powiedziec ja nie przez tel to ci podadza numery do komisariatow gdzie mogl zostac zatrzymany.

No dobrze. Więc jaki masz plan na "za 5 miesięcy", gdy będziesz już w zaawansowanej ciąży?
Dowiedzieć się dowiesz, czy coś się stało czy nie. Czy dostaniesz wyjaśnienie, to się też okaże.
Pojedz do tego warsztatu, może ten wspólnik coś wie. Albo zadzwoń, jak znasz numer.

Ja skupiłabym się na sobie i dziecku. Znalazła dla siebie miejsce. No chyba, że koleżanka jest tak dobrą koleżanką, że pozwoli Ci przez całą ciążę i po porodzie mieszkać u siebie. Dowiaduj się już teraz, na jaką pomoc dla dziecka możesz liczyć, od mopsu i tym podobnych instytucji.
Nim się nie przejmuj, bo on jakoś się póki co Tobą nie przejmuje. Tydzień minął, odkąd się słowem nie odezwał.
Nie wiem, czy bym jeszcze na Twoim miejscu, potrafiła zaufać takiemu chłopakowi.

A nie lepiej wrócić do mamy, skoro jest chętna do pomocy(bo przecież jej nie ma w wawie)? Będziesz jej bardzo potrzebowała za jakiś czas.
Jesteś w obcym mieście, nie masz przy sobie nikogo, prócz koleżanki. Za 8 miesięcy nie będziesz za bardzo w stanie pracować. Na pomoc "teściowej" nie możesz liczyć.
Wynajmiesz pokój. Ok.
Masz na tyle oszczędności, żeby go opłacać potem?
Jesteś w 2 miesiącu ciąży. Jak sobie sama poradzisz ze wszystkim?

Nie mieszkam w Warszawie tylko pod Olsztynem pisałam że uciekłam.Wynajmę pokój w Olsztynie gdzie mieszkałam przez 5lat a do domu będę miała 19 km.W domu nie mogę zamieszkać bo Mój brat jest degeneratem,pije i bije...To by źle wpływało na moją psychikę a ja potrzebuje ciszy i spokoju. Pracę będę miała siedzącą bo w Call Center na umowę zlecenie więc będę mogła pracować do końca ciąży przez ten czas odłoże pieniążki,pójde na macierzyński a może dogadam się z nimi żebym pracę wykonywała zdalnie po porodzie...

Też już kiedyś w takiej firmie pracowałam ale nie byłam w ciąży (wgl to moje pierwsze dziecko)... jak dobrze znasz stawkę widzę mogę wiedzieć skąd jesteś? -to jest początkowa stawka i dla osób nie uczących się...po 2 miesiącach dochodzi prowizja...Nie będę wybrzydzała zwłaszcza że rynek pracy jest ciężki.Na kuchnie nie pójde,bo to stres ogromny,na kelnerkę i barmankę też nie bo cały czas na nogach,jako przedstawiciel też ryzyko że mogą w ciula zrobić a przeważnie to sama prowizja.Mówię o dziedzinach w których mam doświadczenie... Robić coś muszę

Tak sobie czytam i się dziwię. W co wy się dziewczyny pakujecie. Krótka znajomość, facet po wyroku, już wspólne zamieszkanie, już kłótnie w tym wszystkim ciąża......

Ja rozumiem, że można popaść w kłopoty. Ale robić to na własne życzenie, kierując się skrajną naiwnością....to już samam nie wiem

czaarnula88 czytając twoją wypowiedz mam wrażenie jakbym oglądała jakiś kiepski dramat.. albo to jest jedna wielka ściema a Ty w każdym kolejnym poście dodajesz nowe wątki  .. albo sama nie wiesz w czym tkwisz .Brak w Twoich postach jakichkolwiek emocji .. zostałaś sama z nienarodzonym dzieckiem a opowiadasz to wszystko jakbyś zgubiła lizaka w piaskownicy ..

.

paulo 71. JA się wyrwałam z patologii i dlatego chciałam wierzyć że i jemu się uda... Jestem taka że chce dać każdemu szansę. On mnie traktował jak żaden inny Facet i myślałam że może coś po coś się dzieje...

Nie wiem czy jest sens pisania piszecie że piszę bez emocji po pewnym czasie mocnych ciosów człowiek obojętnieje... W tym momencie jestem tak wyczerpana psychicznie że cięzko zdać sobie sprawe...Wplątałam się bo chciałam być szczęśliwa dziewczyny w moim wieku mają rodziny,dzieci też tak chciałam ale nie szukałam na siłe. Chciałam zaznać szczęścia,chciałam odnaleźć siebie.To może zabrznieć dziwnie ale Mój Ojciec zrobił mi ogromną krzywdę jak byłam malutka,nie potrafiłam się potem otworzyć na facetów.Tylko On umiała mnie odblokować... Nie będę się już rozpisywała jeśli uważacie że ściemniam,czy koloryzuje albo może brak mi wrażeń...Nie potrafię już nawet płakać ale boli mnie to że myślalam że ktoś mi pomoże a tymczasem zostaje posądzona o wymyślanie bajek.

Dziękuje Mirra...

Czarnula, jak się zaweźmiesz to dasz radę. Musisz tylko zacząć myśleć odrobinę przyszłościowo, a nie jedynie "tu i teraz". Od swoich partnerów (nie ważne czy tego, czy innego) oczekuj nieco więcej, niż "bycia" i tego że w sumie "jest dobrym człowiekiem". Oczekuj przede wszystkim dojrzałości, szacunku, poczucia bezpieczeństwa. Facet nie może wiecznie być "zagubiony", w obliczu zakładania rodziny, musi mieć świadomość odpowiedzialności.

Teraz, to przede wszystkim pomyśl o sobie i dziecku. Dowiedz się o pomoc finansową dla samotnych matek. Pogadaj z koleżanką o mieszkaniu, jak to będzie. Na wszelki wypadek, zapoznaj się z tematem domów samotnej matki, w najbliższej okolicy. Przeglądaj wciąż oferty pracy.
No i alimenty. To, że chłopaczyna się "zagubił", nie zwalnia go z obowiązku płacenia na dziecko.
Nie wiem jak to teraz jest z alimentami, gdy szanowny tatuś znika z pola widzenia. O tym też się dowiedz. W mopsie zapewne uzyskasz jakieś informacje.

Zdecyduj się w końcu...

Kłania się czytanie ze zrozumieniem...Za nim poznałam tego Faceta mieszkałam min. w Olsztynie 5lat. Dla niego przeprowadziłam się do Warszawy,a jak zniknął wróciłam do Olsztyna, i wiąże z tym miejscem plany.UCIEKŁAM OD JEGO MATKI TYRANKI bo u niej mieszkaliśmy przed jego zniknięciem ot i cały epizod!!!

Czarnulko, z całym szacunkiem... ale uciekając z niezbyt spokojnego domu i wiążąc się "dla odmiany losu" z chłopakiem po wyroku, zachodząc z nim w ciążę po niedługim czasie od poznania, mieszkając w międzyczasie, kątem u popijającej "teściowej"... nie wiem czy wiedziałaś na co się piszesz. Masz w planie pracę w call center i pomieszkiwanie u koleżanki. To jest plan na życie, osoby świadomie decydującej się na dziecko?

Ja na prawdę Ci źle nie życzę, ale sądzę że przydałoby Ci się odrobinę pokory i refleksji nad własnym zachowaniem, bo póki co, robisz wszystko pod wpływem impulsu, co więcej uważasz wszystkie swoje dotychczasowe wybory za słuszne. Ja osobiście, nie widzę w tym zbyt wiele odpowiedzialności.

Co do głównego tematu wątku, to niewiele można było napisać.
Chłopak zniknął, Ty nie chcesz zgłaszać tego na policje, bo sądzisz że możesz mu zaszkodzić. Cóż, są dwie opcje, albo uciekł od odpowiedzialności, bo się przestraszył, albo go złapali i siedzi w areszcie.

Jak się zorientowałam w co wdepnęłam nie miałam możliwości ucieczki bo po pierwsze On mi nie dał,próbowałam wielokrotnie,a po drógie nie miałam gdzie bo wymówiłam mieszkanie które wynajmowałam, dużo jeszcze było czynników. Znalazłam 2 prace nie tylko w Call Center i od wtorku ide na pokoj w Olsztynie.U kolezanki mieszkam tydzień. Nie robię nic pod wpływem impulsu i nie żyje chwilą gdyby tak było zginęłabym w wieku 16lat jak zaczynałam życie sama...

Czarnula, co znaczy że "on Ci nie dał" uciec? Zabronił? Przykuł do kaloryfera? Poza tym, skoro już wiedziałaś, że trzeba uciekać, to po co decydowałaś się na dziecko z kimś takim? No chyba, że wpadliście, wtedy trudno się mówi.
Jednak pisałaś, że pragnęliście dziecka.
Co z tego, że wymówiłaś pokój? Mogłaś wynająć inny. Mogłaś wtedy pójść do koleżanki. Ty jednak siedziałaś w domu alkoholiczki, z chłopakiem który nie potrafi odmówić kumplom.

Czarnula, ale czy ja Ciebie obraziłam? Napisałam że jesteś zła osobą?
Nie. Ja jedynie piszę, co myślę. Chyba nie uważasz, że muszę zgadzać się z Tobą. Każdy z nas, inaczej patrzy na różne sprawy. Ty oczywiście również nie musisz się zgadzać ze mną. To forum dyskusyjne, dlatego właśnie dyskutujemy.
Ale ok, skoro nie chcesz słuchać co mam do powiedzenia, to już nic więcej nie napiszę.
Powodzenia życzę!
Na prawdę.

Ja Ciebie nie obraziłam,tak zabronił mi uciec,zagroził że wszystkie rzeczy wyrzuci żebym nie mogła wyjść, pilnował żebym nie zrobiła kroku.Ja wtedy nie miałam pieniędzy żeby wrócić do Olsztyna bo On zawsze robił tak żebym nie miała możliwości ucieczki...Jak zniknął można powiedzieć że wykorzystałam moment z pomocą jego siostry. Nie jest tak że My planowaliśmy tą ciąże,stało się ale pocieszałam się jego słowami że się cieszył na tą wiadomość,że sie wszystko zmieni że sobie poradzimy....Miał dobrą pracę pracował w warsztacie samochodowym ale nie On był właścicielem jak pisałam z jego wspólnikiem mam kontakt tel.

Fakt miałam inne pojęcie "dobrego faceta" może dlatego że Ojciec się nade mną znęcał,zrobił mi krzywdę o której niezapomnę do końca życia.Moi dotychczasowi partnerzy byli tacy sami jak Mój Ojciec. Myślałam że wreszcie spotkałam tego odpowiedniego.To nie jest wszystkko czego się dopuszczał ehh straciliśmy mieszkanie bo wyrwał drzwi z futryną ze złości-nie chciałam go wpuścić bo był z jakimś dziwnym towarzystwem w nocy u mnie była koleżanka która mu napisała wcześniej że robie imprezę i jego ma nie być bo mi tylko wstydu narobi dlatego przyzjechał uciekł po godzinie ja ta masakre przeczekałam na dworzu dzwoniłam gdzie się dało zwiał...Nie odzywal się do mnie niby żałował występku ale mnie z tym zostawił samaą załatwiłam osobę która mi zrobiła te drzwi pojawił się za 4dni twierdząc że ta nasza koleżanka mu pisała w moim imieniu że nie chce go widzieć i zwyzywała również w moim imieniu jednak bez mojej wiedzy...i dlatego nie przyjechał na drógi dzień jak to planował.Dałam szansę...Uwierz że przezylam horror i żaluje ogromnie ze sie dalam tak omotac

Czarnula, dziewczyno...z Tobą wszystko w porządku. Jak większość dziewczyn, chciałaś w końcu mieć kogoś. To, że trafiałaś na dupków, to nie Twoja wina. To wina ojca, który zrobił ci taki "bajzel" w życiu i w głowie. Dasz sobie radę, tylko nie łam się teraz. Musisz wierzyć w siebie i to, że poradzisz sobie i tym razem. Masz 25 lat, jesteś młoda. Urodzisz dziecko, unormujesz jakoś swoje życie, uspokoisz się, a wtedy na pewno znajdzie się ktoś, kto poważnie myśli o życiu i związkach. Tylko musisz więcej wymagać od innych. Zasługujesz na to, tak samo jak każda inna kobieta.
Wiem, że to oklepany tekst, ale "masz jeszcze czas". Teraz nie myśl o tym. Myśl tylko o sobie, swoim zdrowiu i maleństwie.
Tamten dupek, niech robi sobie co chce. Postaw na nim krzyżyk, jedyne co Ciebie z nim powinno łączyć to alimenty na dziecko. Nic więcej.

A co do "niektórych postów", domyślam się że mogę Cię dobijać.
Jednak, czasami potrzebny jest "kubeł zimnej wody", żeby przestać się łudzić i zobaczyć wszystko w odpowiednim "świetle". Ty już zobaczyłaś. Powiem Ci, że ja od samego początku, od pierwszych postów, czułam wręcz "po literkach" które opisywały tego chłopaczka, że nie jest z niego taki "dobry człowiek" jakim go przedstawiasz.

Głowa do góry. Łatwo nie będzie, ale dasz sobie radę. Tylko wierz w siebie, szanuj siebie i żądaj szacunku od innych.