jak przetrwać ......

Wiesz, trudno mi w to uwierzyć, żeby mogła Cię nagle przestać kochać. Może to jakiś chwilowy kryzys ? Czy mieliście jakieś kryzysy poważnie i mniej poważne przed tym, który jest teraz ? Na pewno dawała Ci jakieś oznaki, sygnały swojego niezadowolenia ... Musiała. My, kobiety zawsze dajemy Wam je wcześniej - to Wy niestety często ich po prostu nie zauważacie, nie chcecie zauważyć ...  Czy była cały czas sielanka i nagle coś się stało ? Czy to po prostu kropla goryczy przepełniła czarę i stąd ten kryzys ?

Hmm...Kobieta mówi mężowi (po 20 latach małżeństwa, w którym to on "harował", aby niczego jej nie zabrakło), że chce odejść, a jednocześnie stwierdza, że jest spełniona, pewna swego?? Żadnego smutku, żalu? Nie wiem, ale coś mi tu nie pasuje. Porozmawiaj z nią, co tak naprawdę sprawiło, że jej uczucia się wypaliły? Tak po prostu przestała Cię kochać czy ktoś jej w tym pomógł?

Porozmawiaj z zoną. Zawsze jet powód osłabnięcia uczuć. musiało się w jej zyciu wydarzyć coś waznego, coś co zmienilo ją i jej uczucia. Musisz próbować rozmawiać bo po omacku nie bedziesz wiedział jak problem rozwiązać. O milość warto walczyć ale może już u twojej zony jej nie ma - musisz się tego dowiedzieć. Pozdrawiam.

wciąz rozmawiam , staram sie jej wysłumaczyc moje zchowania , meskie ambicje , wciąż jednak słysze zesie wypaliło w niej -ja w to nie wierzę , dzis rano robiłem porzadki w szafie aby po nieprzespanej nocy czyms sie zajac , weszla i zapytała czy sie wyparowadzam  widziałem w jej oczach niedowierzanie , zaskoczenie byc może inne emocje , sam nie wiem , wyjasniłem jej że musze zaczec cos robic chociazby takie porzdki w szafach aby zaczac powoli wracac do normalności , starc sie regulowac emocje i zycie , te całe nadskakiwanie nad nia nic nie daje a ja musze zachowac troche swojej godności jako człowiek a nie poniżać sie bedac wciaż odrzucany , jezeli bedzie chciała wrócic to czekam ale nie mam zamiaru doprowadzić sie do zawału tylko dlatego iż żyje w amoku i stresie .Oznajmiłem jej że moje uczucia nie wygasną , są mocne , gdyz jako dojrzały meżczyzna wiem jak wartość ma miłośc do mojej zony , będę walczył o miłośc i szacunek mojej zony  ale nie bede sie poniżał , obwiniac też sie nie moge do konca , moim błedem jest to że przez te lata chroniłem ja jak mogłem od tego zwariowanego swiata i tak naprawde przegrałem , ona nie wie jakie jest zycie do konca , wypomina mi drobiazgi zycia ktore mozna z miłości zmienic  z dnia na dzień , a czy najwazniejsze nie jest to ze kocham ja bezgranicznie , że moja praca i oddaniem małzenskim byłem jej wierny , że gdy koledzy namawaili mnie i obecnie zwłaszcza naciskają  na imprezy z małolatami ja powtarzam iz mam tylko jedna kobiete od 20 lat a ich zachowanie  zdradzajacych męzów swiadczy o tym iz nigdy tak naprawde nie kochali szczerze i nie znaja tego uczucia , musze walczyć lecz nie jest mi łatwo gdy dastaje kolejny "policzek" od osoby która kocham i ktora nie wierzy w zmiany i nic nie robi w tym kierunku aby pomóc sobie  mi i całej naszej rodzinie

Wasze małżeństwo przypomina mi parę, którą znam. Niestety u nich doszło już do tego, że mąż się wyprowadził. Jednak on również świata poza małżonką nie widzi. Natomiast ona jakiś czas temu też stwierdziła, że chyba już go nie kocha, nie tęskni za nim jak go nie ma, nie chce już z nim być itp. U nich to wygląda tak, że on chciałby większej stabilizacji rodziny (są 3 lata po ślubie), dziecka, natomiast ona to wieczna dziewczynka, dla której liczą się rozrywki, towarzystwo itd, chociaż smarkaczami dawno już nie są. Doszło tutaj do komplikacji potrzeb, charakterów...Jednak, tak jak wyżej napisałam, on chociaż się wyprowadził, żyje nadzieją, że to tylko na chwilę. Niestety ja jakoś w to nie wierzę.
Bogdan, może u Was też coś podobnego się wydarzyło. Owszem, Wy jesteście ze sobą dłużej, ale może też Wasze subiektywne potrzeby, emocje się rozjechały w przeciwne strony?? Aby je znowu zlepić, potrzeba chęci obojga.

Nie chce się wyprowadzić, bo dobrze jej w tym "gniazdku", na które całe życie pracowałeś.

Witaj .Mnie chodzi o to czy wcześniej żona dawała Ci sygnały ,że było coś nie tak ,czy mówila duzo wczesniej, jeszcze przed kryzysem ,że np za mało czasu jej poświęcasz?Piszesz duzo o sobie ,a jak wygladało życie żony znamy tu tylko Twoja wersje.U mnie było troche podobnie tyle tylko,ze ja nie mam tak długiego stażu.Przyszedł taki moment mojego załamania bo brakowało mi  właśnie jak piszesz ,-  okazywania uczuć , prostych codziennych gestów poprostu wspólnego czasu,(a to głównie buduje związek) nie wytrzymałam tego.Mąż pracował duzo i dzięki jego pracy mamy co mamy,ale jakby nie słyszał ,nie widział mnie samej chodz mówilam o swoich potrzebach jasno,ze czasem potrzebuje tylko jego..Dla mnie tez zawsze były ważniejsze uczucia niż pieniądze i teraz jak patrze z perspektywy czasu, to nie ma właśnie nic oprócz pieniędzy. Może to straszne i troche spłycona wersja.Przyszedł moment i nie mamy na czym sie oprzeć .U mnie sytuacja trochę inna.Wiec tu nie chce porównywać.Tylko co jest oczywiste dla Ciebie nie musiało być tak oczywiste dla Twojej żony.Jestes chętny do rozmowy ,kochasz ja, więc  walcz, ale nie na siłę może trzeba jej mocnego kopa ,skoro tak chroniłeś ja przed światem.Moze się zdystansuj trochę .Być może Ona teraz słyszy tylko wyrzuty z Twojej strony choć takich zamiarów nie masz.Myśle też ,że nie chce Cię upodlic ,ani poniżyc ,ale zalewając ja rozmowami i tym co dla niej zrobiłeś, sam skazujesz się na jej dystans do Ciebie,ma porostu tego dość.Może daj jej trochę wolności Powodzenia:)

no i stało się oddala sie coraz brdziej , zaczyna mnie rzadziej zauwazać , tracę ja a z nia wszelkie nadzieje , gra przed rodzina ze wszystko w porzadka a mnie serce pęka , przy kazdej okazji udowqadnia mi i ośmiesza pzred znajomymi że nie pasujemy do siebie i wszystko co było dotychczas  miało miejsce to pomyłka , zycie traci sens a kazdy dzień to ciepienie

Hallo Bogdanie! Jak sprawy? Jakieś pozytywne zmiany?

Bardzo mi przykro! Opisana sytuacja przypomina ostatnie dni mojego związku. Ja również nie mogłam dotrzec do mojego partnera, prosiłam, błagałam i odwoływałam się do 11 -letniego pożycia. Niestety nic nie pomogło! Nie chcę Cię dołowac, ale w moim przypadku skończyło się wyprowadzką. Nie byłam w stanie dłużej znieśc obojętności, poniżenia i ogarniającej mnie pustki. Oby Twoja małżonka otworzyła na czas oczy!

Bogdan, a może w Waszym związku po prostu jest jeszcze ktoś trzeci na horyzoncie?
Skoro żona nie chce juz niczego ratowac w Waszym małżeństwie, pomimo Twoich ogromnych starań i prób, to znaczy, że ona już Ciebie nie chce!
Może to straszne co pisze, ale warto się i nad tym zastanowić.
Pozdrawiam, i trzymam kciuki za Ciebie!

"To spotkanie niosło ze sobą wiele emocji. Ona zaczęła się przygotowywać na nie kilka dni przed. Szukała odpowiednich słów, zwrotów.. byle tylko nie zranić go nimi za bardzo. On się nie przygotowywał. Żył nadzieją. Wierzył, że to co ona chce mu powiedzieć odmieni jego życie. I w istocie tak było. Kiedy oboje usiedli do stolika w zacisznym kącie restauracji, w powietrzu wyczuć można było napięcie, które leciutko grało pierwsze skrzypce w ich sercach. Ona zamówiła kawę. On herbatę. Kiedy kelnerka zrealizowała zlecenie, przy ich stoliku zapadło milczenie. Pierwszy ruch zrobiła ona. Do ręki wzięła łyżeczkę i wsypała do kawy cukier. Następnie uporczywie i powoli kreśliła koła w filiżance. Była tak pochłonięta tą czynnością, że wydawać by się mogło, iż zapomniała po co tam przyszła, z kim, a przede wszystkim, co miała powiedzieć. On czekał. Obserwował, każdy jej ruch. Wyczuwał, że to co ona chcę mu powiedzieć jest miażdżące. Widział, że nawet jej trudno jest unieść te słowa. W końcu przerwała milczenie. Łyżeczka w jej ręce zastygła w bezruchu. Spojrzała na niego tymi swoimi oczami, nawiasem mówiąc ich odcień był podobny do szmaragdów. Wzięła głęboki oddech i powoli, cedząc słowa powiedziała:
-Wiem, że podjąłeś ryzyko mówiąc mi o swoich uczuciach. Wiem, że ciężko żyło Ci się w ciągłej niepewności, jaką Ci serwowałam codziennie. Wiem, też jak bolesne będą teraz moje słowa. Nie. Nie kocham Cię. Nigdy nie kochałam. I kochać nie będę. Byłeś moim przyjacielem. Traktowałam Cię jak brata, którego nigdy nie będzie mi dane mieć. A teraz straciłam i to. Dlatego wybacz mi. Wyjeżdżam. To było nasze ostatnie spotkanie..- to powiedziawszy wstała i wyszła. On nie odezwał się ani słowem. Nie próbował jej zatrzymać. Nie pobiegł za nią. Dopił herbatę, zapłacił rachunek i wyszedł. Może zdawać się Wam, że jej słowa w ogóle go nie ruszyły. Bo przecież nie okazał żadnych emocji. Jednakże każde zdanie, które ona wypowiedziała, zabijały jakąś część jego. Kawałek po kawałeczku, jego serce stawało się twarde i oziębłe. Tak jakby Królowa Śniegu wrzuciła skrawek lustra do jego oka, a ten zamieniał ciepło, w lód. Teraz tylko pozostała nadzieja, że ta historia będzie mieć dobre zakończenie. Lecz nie zawsze tak będzie. Nie zawsze nasze uczucia będą odwzajemnione. Nie zawsze będziemy żyć długo i szczęśliwie, jak w bajce".

Jesteś egoistą. Prawdziwa miłość to taka, która jest ci obca. Życie to nie bajka i nie zawsze się konczy tak jak Ty chcesz. Ta bajka już się skończyła. Czas iść spać i przygotować się na nową, lepszą.

Życzę szczęścia w nowym życiu.

Jednak myślisz tylko o sobie...Ona może takie zachowanie z Twojej strony znosiła przez wiele lat, a Ty po dwóch miesiącach odpuszczasz. Przykre, ale to tylko dowód na to, że faceci to egoiści.
Mimo wszystko życzę powodzenia.

Witaj dalej będe drązyc temat. Jakich sygnałow Ty oczekiwałes???Piszesz wy kobiety......,aż mi sie nasuwa Wy mężczyzni nie słuchacie Wy słyszycie a nie słuchacie ...a potem budzicie sie z ręką w nocniku.Nie lubie generalizowac wiec i Ty tego nie rób.Czego oczekiwałes ,że właśnie kiedy Ty masz problemy ,ona zacznie krzyczeć, tupać nogami, straszyc rozwodem,żeby dotarło ?Nie wystarczy sygnał,ze cos jest nie tak, zeby sie zatrzymac i uwazniej przyjrzec swojej partnerce?Wszytko fajnie ,ze pracujesz zrabiasz i jestes na tyle odpowiedzialny ,ale to nie wystarczy.Jeszcze tzreba pracować nad zwiazkiem.Myślę ,ze zbierasz owoce swojej pracy.Nie życze Ci żle ,ale zgadzam sie z tym co pisze agat29,wazne jest bycie z nią ,a nie obok niej.Mam takie same odczucie jak kolezanka ,że znosiła To wszytko przez tyle lat .Czego jej zabrakło jedynie w niej samej ,stanowczosci i wiekszego egoizmu.Treaz odpuszczasz po takim czasie.  Twierdzisz ,ze Cie poniza?.Moze Ty sam czujesz sie ponizony ,w sobie.Podejrzewam ,ze caigle jej mowisz ile to dla niej zrobiles,jak bardzo sie poswięcałes ok prawda,ale  takie wyliczanie komus, nie słuzy, ona tez cos wniosła w ten związek w jakis sposob sie poświeciła.Zamiast jej "sugerować" jak jest niewdzieczna ,przygladnij sie swojemu zachowanu bo mam ciągłe odczucie ,ze mowisz tylko o sobie.Ufffff....... nieudacznik zgadzam sie zTobą!

Moim zdaniem ten związek umarł! Nie nazywajcie go egoistą, bo sami w tych korelacjach nic byście nie zdziałali! Smutna prawda, ale prawda - "Do tanga trzeba dwojga"!