Jak przetrwać rozwód?

Tak,to prawda,pobyt na sali sądowej może cię kosztować sporo nerwów.Chociaż ile tych nerwów będzie zależy od tego czy chcesz rozwodu z jego winy czy też nie.Jeśli nie zależy ci nie udowodnieniu mu winy ( o ile ją ma),to napewno będzie ci łatwiej,no i szybciej wszystko się zakończy. A jeśli chodzi o życie po rozwodzie,różnie to bywa,ciężko,napewno,ale to też zależy od tego jakie miałaś doświadczenia w małżeństwie.Jeśli np przemoc-to uwolnienie się od tego przyjmiesz z ulgą i mimo samotności będziesz się cieszyla odzyskanym spokojem.Ogólnie jest ciężko,przecież to jakby zaczęcie nowego życia,trzeba wszystko,właściwie całą siebie jakby zbudować od nowa.Byłaś z kimś ileś tam lat a teraz już go nie ma.Trzeba się z tym najpierw pogodzić,przeboleć,a potem uczyć się żyć od nowa.Ale nie martw się,tyle kobiet się rozwodzi i jakoś dają sobie radę i stają na nogi,więc ty także dasz radę i się z tego wszystkiego podniesiesz.Dosyć długo to wszystko boli,trzeba przeżyć tą żałobę,nie ma rady.Jeżeli twój rozwód nie jest konieczny to zastanów się jeszcze,chyba że nie masz wyjścia,że jest tak żle że już nie ma czego ratować. Pierw dobrze to przemyśl,żebyś miała pewność że to było jedyne wyjście. Dasz sobie radę,nie martw się.

Jeżeli autorka tematu nie jest szczęśliwą mamusią. To faktycznie może się zakończyć na jednej rozprawie. Gdy mąż się zgodzi. A jeżeli jest inaczej i szanowny małżonek będzie chciał troszkę Cie pomęczyć to potrwa to latami. Mój trwa od 2005r. i jeszcze trwa. Ale jakoś nie przeżywałem tego bardzo. Choć wyciąganie brudów nie jest w moim stylu. Ale w sadzie nie ma to tamto. Albo się coś chce osiągnąć albo nie. I albo się wygrywa albo nie. W sądzie trzeba być twardym i stanowczym. Choć kobiety mają inną taktykę w sądzie niż faceci. Kobiety płaczą wykazują jakie to są biedne itp. Bez urazy kobitki. Ale tak jest. Wiec zastanowić się nad wszystkimi za i przeciw. Podjąć decyzje i zacząć ją realizować. Trzymam kciuki.

u mnie takze byla krotka pilka bylam pewna w 200% ze chcem rozowdu, napisalam pozew zlozylam i spotkalam go na sali sadowej...jak ja sie jego balam, jak ja sie balam rozprawy...ja 20letnia gowniara z dzieciem a on dorosly 32letni facet ktory zawsze dreczyl psychicznie...nie dalam sie, malutka cora dala mi pelno sil, walczylam dla niej, na rozprawie nawet nie spojzalam na iego, nawet nie zamienilam z nim slowa rozmawialam tylko z sedzina, wszystko zalatwilam przed rozprawa oddalam mu caly majatek(samochod mieszkanie kase co do grosza) wiec sad nie mial co robic, ja bylam twarda i zdecydowana ze niechcem z nim byc, na pierwszej rozprawie dostalam rozwod....i wiesz mi wszystkie nerwy mina jak uslyszysz zbawiennie-wolnosc:)
a jak to przetrzymac...moze zajmij sie czyms, a przed wejsciem do sadu popatrzy na zdjecie dziecka lub kogos bliskiego i powiedz ze bedziesz silna dla nich:) kazdy sposob jest dobry.
a jak zyc potem...jak do tej pory tyle ze bez bagazu zwanego od teraz EX mezem:))

widzisz ja jestem juz lata po...ale powiem ci ze do tej pory jestem ciagana posadach w sprawie dziecka...i tak samo sie denerwuje za kazdym razem,ale trzymam sie dla cory no i mam teraz super meza ktory mnie wspiera:) ale wiem jak sie czujesz...tu kazda to przeszla i nie zostaje nic jak tylko to przetrwac

To tylko takie zagrywki. Ucieczka jego za granice nic nie zmienia. Podajesz jego ostatni znany Ci adres zamieszkania. I tyle. Sąd o alimentach powinien wydać postanowienie na pierwszej rozprawie. Ucieczka za granice jego w pewny sposób Ci nawet pomoże bo alimenty będzie Ci płacił Fundusz alimentacyjny. Tak gdzie dostajesz rodzinne. jeżeli je pobierasz. Więc nic jego ucieczka nie zmieni. A jedyni utrwali sąd w przekonaniu że nie zależy mu na dziecku. I raczej z góry powierzy opiekę tobie. Ja bardziej bym się bał tego co wcześniej napisałaś. znaczy że on będzie stał na stanowisku że Cie bardzo kocha i nie chce rozwodu. Bo przepis jasno mówi że rozwodu się nie orzeka w chwili gdy nie ustało pożycie małżeńskie. A skoro Cię kocha i nie chce rozwodu to nie ustało. Ale to tylko  taki mały szczegół. Nie możesz się wahać. W twierdzeniu że chcesz rozwodu. Bo sędzia na pewno będzie o to pytała nie raz. nie tylko czy chcesz ale dlaczego chcesz. I tu nie możesz się wąchać. Musisz być stanowcza. I jeżeli jesteś przekonana to nie zwlekaj z tym.

Do momentu zamknięcia przewodu sądowego na każdym jego etapie masz prawo zmienić swoje stanowisko. Tak, więc nie ważne, co było na rozprawie ostatniej. Ważne, co teraz powiesz. Przed rozpoczęciem posiedzenia sąd zawsze pyta, jakie jest stanowisko stron. I wtedy się wstaje i mówi, jakie jest moje stanowisko. Jeżeli są dzieci w małżeństwie, które sie rozwodzi. To sąd prawie zawsze (nie robi tego, jeżeli sie strony dogadują) zleca badania w RODK. By mieć później tz. dupo chron. Bo zazwyczaj biegli w RODK-u wskazują, komu sąd powinien powierzyć wychowywanie dziecka.
Nie wiem Liwia, dlaczego nie chcesz mu dać rozwodu. Według mnie na silę się nikogo sie przy sobie nie utrzyma. Poco Ci osoba u boku, z którą sie będziesz męczyć albo ona z Tobą? Nie lepiej zapomnieć o przeszłości i żyć teraźniejszością?

To wszystko zależy od całej sprawy. Ty rzucasz tylko wycinki. U mnie na ostatniej sprawie. Ex też powiedziała że mnie kocha, zresztą ona to przejawia podczas całego procesu. Sędzia ją zapytała czy widzi możliwość powrotu odpowiedziała że nie. Natomiast mnie nie pytała o to. Bo widocznie moja postawa jasno pokazywała moje zdanie. Ogłoszenie wyroku mam za 2 tygodnie. To powiem Ci jaki będzie werdykt.

Agau, nie bój się!!! Jeśli jesteś całkowicie przekonana o słuszności podjętej decyzji to dzielnie przetrwasz ten czas. Mnie przy życiu trzymała myśl o życiu po rozwodzie
Powodzenia

Obdukcja nie świadczy że Ci to mąż zrobił. Chyba że byli świadkowie. Po za tym nie w sprawie rozwodowej się takie sprawy toczą tylko w prokuraturze to art 207 kk. I tam to powinnaś najpierw zgłosić. To że w sądzie pokażesz obdukcje to może pomóc ale nie koniecznie. Bo to nie dowód bynajmniej nie w rozwodówce. Ale takimi szczegółami głowy sobie nie zawracaj. Jak obrałaś taką drogę to nią idź.

powodzenia

Wstałam rano  pomyślałam, że bardziej się boję, niż kiedykolwiek. Jestem bardzo słabą osobowością, chcę rozwodu, a jednocześnie lęk przed konsekwencjami mnie przerasta. Mam mało wsparcia od strony rodziny, Oni uważają, że powinnam "pić sama to piwo, które sobie nawarzyłam" - czasami nawet nie chcą o tym ze mną rozmawiać. Czuję się osamotniona, rozgoryczona, zatracilam poczucie bezpieczeństwa. Mój syn na to wszystko patrzy i przeżywa ze mną, to jakiś koszmar. Żałuję, że w ogóle podjęłam decyzję o ślubie z tym człowiekiem.
Dziś idę do adwokata, przeżywam kolejny stres.
Dziękuję za słowa otuchy. Pozdrawiam.

Kobiety tak maja że się boja. Wielokrotnie się okazuje że nie potrzebnie. Bo mają więcej siły niż im się wydaje. A ja wiem jak to jest być samemu podczas rozwodu. U mnie się wszyscy odwrócili i przeszli na stronę Ex. Ale jakoś dałem radę. Mimo że jestem facetem. A Ty jako kobieta z dzieckiem na pewno sobie poradzisz. Bo Ty się nie boisz rozwodu. Tylko chyba bardziej tego co po nim nastąpi. A w cale nie będzie źle. Zobaczysz po czasie jaka poczujesz się wolna. Powodzenia

Dziewczyny, a czy sad moze odmowic wydania rozwody??? Jesali obie strony go chca? Jesli tak to np. w jakich sytuacjach? Tez przezywam ostatnio rozterki stad moje pytanie....

Jesli sąd  uzna że nie nastapił calkowity rozpad pozycia małżeńskiego to rozwodu nie da...